کتاب هابیل و چند داستان دیگر

کتاب هابیل و چند داستان دیگر نوشتۀ میگل د. اونامونو با ترجمۀ بهاءالدین خرمشاهی در انتشارات ناهید به چاپ رسیده است. این کتاب شامل ۳ داستان با نام‌های هابیل؛ مردِ مردستان؛ قدیس مانوئل نیکوکار شهید است.

درباره کتاب هابیل و چند داستان دیگر

کتاب هابیل و چند داستان دیگر ۳ داستان جالب و تمثیلی از میگل د. اونامونو، نویسنده و فیلسوف اسپانیایی است. داستان‌ها، روایت شخصیت‌های کیشوتیک و اگزیستانسیال است که با درد کسل‌کنندۀ مدرنیته مواجه می‌شوند.

داستان اول یعنی هابیل، روایت یک مالیخولیا است، حکایت تمنای بی‌مرگی و جاودانگی. خوآکین یا قابیل به هابیل که بی‌جهت عزیز است و در نقاشی شهرت فراگیر دارد حسادت می‌کند. در واقع، داستان هابیل تحلیلی روانشناختی از حسادتی مهارناپذیر است، به‌طوری که حتی در بعضی موارد خواننده نیز قادر به قضاوت نیست که کدام یک را می‌تواند موفق و یا حسود بنامد. داستان دوم به نام مرد مردستان، روایتی متفاوت از عشق توأم با جنون و در مواردی تظاهر به عشق است، حکایت عشق همراه با غیرت و تهمت مردی به همسرش. داستان سوم قدیس مانوئل، نیکوکار شهید نام دارد و داستان کشیشی است که ایمان ندارد یا خیال می‌کند که ایمان ندارد؛ اما آن را با هیچ کس مطرح نمی‌کند جز یک نفر که او هم بی‌ایمان است.

۳ داستان کتاب هابیل و چند داستان دیگر، بهترین آثار داستانی اونامونو هستند. این سه داستان نمایانندۀ نگرش اونامونو به زندگی و داستان‌نویسی هستند و قدرت او را در توصیف ژرف‌ترین تعارض‌ها و تناقض‌های سرشت و سرنوشت آدمی نشان می‌دهند. داستان‌ها زمینه‌پردازی اجتماعی مخصوص به خود را دارند. اونامونو از توصیف جزئیات پرهیز دارد و بیش از جامعه، روابط انسانی و زندگی خانوادگی را با نگاه تیزبین پی می‌گیرد.

خواندن کتاب هابیل و چند داستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران ادبیات جهان به‌ویژه در موضوع‌های فلسفی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره میگل د.اونامونو

میگل دِ اونامونو فیلسوف، متکلم، شاعر و نویسنده اسپانیایی، در ۲۹ سپتامبر ۱۸۶۴ در بیلبائو مرکز صنعتی و فرهنگی باسک اسپانیا به دنیا آمد. کودکی و سال‌هایی از نوجوانی‌اش را در همان‌جا زیست. باسک و بیلبائو تأثیری ماندگار بر ذهن و زندگی او نهاد. اونامونو کاستیل را نیز گرامی می‌شمرد. بیلبائو را موطن عشق و کاستیل را موطن رنج خود می‌دانست.

اونامونو از نویسندگان و رهبران نسل ادبی معروف به «نسل ۱۸۹۸» است. او از غالب اعضای این گروه مسن‌تر بود. همین است که عده‌ای او و آنخل گانی‌وت (۱۸۶۵ ـ ۱۸۹۸) را متعلق به یک یا نیم نسل پیش‌تر از «نسل ۱۸۹۸» می‌شمارند.

اونامونو در سال‌های نوجوانی گرایش غریبی به اندیشه و مخصوصاً به شعر، هم شعر شاعران و هم شعر فیلسوفان، پیدا کرد. در دوران جوانی، زندگی اونامونو در شهر و دانشگاه سالامانکا، آکنده از تدریس و بحث و گشت‌وگذار و تألیف و تفکر بود. گهگاه به مادرید سرمی‌زد و در اجتماعات سیاسی و دفتر مجلات و نشریات نقد ادبی، آتش بحث‌های سیاسی و ادبی را دامن می‌زد. گرایش سیاسی اونامونو تا پایان عمرش ویژۀ خود او بود.

یکی از مشهورترین کتاب‌های اونامونو زندگی دن‌کیشوت و سانچو نام دارد.

اونامونو در آخرین روز سال ۱۹۳۶ در بحبوحۀ جنگ داخلی، بر اثر سکتۀ قلبی که پس از مناقشه با بارتولومو آراگون بر او عارض شد، درگذشت. آراگون حقوقدان جوانی بود که به‌تازگی از دیدار رم موسولینی بازگشته بود و افکار فاشیستی داشت. در سالامانکا، مجسمۀ برنزی عظیمی از اونامونو برپاست که ساختۀ پابلو سرانو، یکی از مجسمه‌سازان بزرگ معاصر اسپانیاست. کتابخانۀ نفیس او را در دانشگاه سالامانکا، محفوظ نگه داشته‌اند.