کتاب دستور زبان فارسی (پنج استاد)

کتاب «دستور زبان فارسی (پنج استاد)» نوشتۀ عبدالعظیم قریب، جلال همایی، رشید یاسمی، ملک الشعراء بهار و بدیع الزمان فروزانفر است و جهانگیر منصور آن را گردآوری کرده است. انتشارات ناهید کتاب دستور زبان فارسی (پنج استاد) را روانۀ بازار کرده است. 

درباره کتاب دستور زبان فارسی (پنج استاد)

کتاب دستور زبان فارسی یکی از کتاب‌های معتبر و کلاسیک در زمینۀ قواعد دستوری است. این کتاب ارزشمند نتیجۀ تلاش‌ها و مشارکت ۵ تن از استادان زبان‌شناسی و ادبیات فارسی است که در خدمت به زبان فارسی تلاش های زیادی کرده‌اند، بزرگانی چون عبدالعظیم قریب،جلال همایی،رشید یاسمی،ملک الشعرای بهار و بدیع الزمان فر که در مورد مسئلۀ دستور به توافق رسیدند و جهانگیر منصور آن را گردآوری کرده است. کتاب دستور زبان فارسی (پنج استاد) نحستین بار در سال ۱۳۲۰ منتشر شد و بعد از آن توسط ناشران مختلف به چاپ رسیده است.

کتاب دستور زبان فارسی ابتدا ۳ قسم زبان فارسی؛ فارسی باستانی (فرس قدیم)، فارسی دری و فارسی پهلوی را به اختصار تشریح می‌کند. بخش نخست کتاب به کلمات نه گانه اختصاص دارد. فصل اول مربوط به اسم است؛ اسم عام، اسم خاص، اسم ذات، اسم معنی، اسم جمع، معرفه، نکره، مفرد و جمع، مفرد و مرکب، جامد و مشتق، نترادف، متضاد، متشابه، حالات اسم، اقسام اضافه، فرق اضافه و صفت، حالت ندا و مصغر. فصل دوم کتاب دستور زبان فارسی، صفت را توضیح می‌دهد؛ صفت فاعلی، ترکیب صفت فاعلی، صفت مفعولی، صفت تفضیلی، صفت نسبی، صفات ترکیبی و طرز استعمال صفت. فصل سوم دربارۀ کنایات و قسمت اول بخش فعل است. فصل چهارم، عدد است؛ اعداد اصلی، اعداد ترتیبی یا وصفی، اعداد کسری و عدد توزیعی. فصل پنجم، قسمت دوم بخش فعل را تشریح می‌کند. فصل ششم قیدها را توضیح می‌دهد؛ قید مختص و مشترک و قیدهای مشهور. فصل هفتم حرف‌ها اضافه را نام‌برده و هرکدام را توضیح می‌دهد. فصل هشتم مربوط به حروف ربط: تا، ک و چه است. فصل نهم: اصوات به همراه توضیحات مربوط جمله و کلام است و در آخرین فصل پساوند آورده شده است. در آخر هر مبحث سؤالاتی هم برای درک بهتر مطالب گنجانده شده که بیشتر مثال‌های شعری از مشاهیر است. 

خواندن کتاب دستور زبان فارسی (پنج استاد) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دانشجویان و پژوهشگران زبان و ادبیات فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دستور زبان فارسی (پنج استاد)

«زبان فارسی بر سه قسم است: فارسی باستانی (فرس قدیم)، فارسی دری، فارسی پهلوی.فارسی باستانی زبانی بوده است که در دورۀ سلطنت سلسلۀ هخامنشی در کشور پارس که پایتخت آن، شهر معروف استخر بوده بدان تکلم می‌کرده‌اند و چون پادشاهان هخامنشی از کشور فارس برخاسته و تمام ابران را در تحت اختیار و اقتدار خویش درآورده‌اند زبان تمام مردم این کشور به زبان پارسی یا فارسی موسوم گردیده است»