کتاب رام کردن خشم سرکش

کتاب رام کردن خشم سرکش نوشتهٔ فیث جی هارپر و ترجمهٔ نگار عطائی آشتیانی است و نشر مون آن را منتشر کرده است. روش‌های علمی درک و کنترل عصبانیت در این کتاب آمده است.

درباره کتاب رام کردن خشم سرکش

همهٔ ما خشمگین و عصبانی می‌شویم. در بیشتر افراد عصبانیت خود فرد باعث رنجش و آزردگی‌اش می‌شود، این‌طور نیست؟ درحقیقت علت بیشترین خشمی که همواره با آن سروکار داریم آن فردی نیست که عصبانی‌مان می‌کند. اگر منصف باشیم، علتش خودمانیم.

ما آدم‌های معمولی‌ای نیستیم که راست‌راست راه برویم و از همه طلبکار باشیم؛ بلکه آدم‌های معمولی‌ای هستیم که بسیار دردمندیم، آدم‌هایی که با آنچه در زندگی‌هایمان یا کلاً در این دنیا اتفاق می‌افتد محاصره شده‌ایم و از طریق تلاش برای اعادهٔ قدری حس قدرت، به این احساسات ناشی از ناتوانی خود واکنش نشان می‌دهیم. ما آدم‌هایی هستیم که اجازه ندارند احساسات «ملایم‌تر» خود، از قبیل غم و ترس، را بروز دهند و درعوض آن را به خشم تبدیل می‌کنند؛ افرادی که در خانواده‌های بسیار خشنی بزرگ شده‌اند و هرگز خشم را جز سلاحی برای سوءاستفاده ندیده‌اند، آدم‌هایی که اغلب با عصبانیت خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند و ناامیدانه در تلاش‌اند تا واکنش عصبی نشان ندهند؛ چه در برخورد با دیگران و چه در برخورد با خودشان.

اما «در چه مواقعی عصبانیت احساس درست و بجایی قلمداد می‌شود؟»

و پاسخ به این پرسش، ساده‌ترین جواب ممکن است. همیشه. زیرا عصبانیت یک عیب نیست. آنچه اهمیت دارد نحوهٔ به‌کارگیری آن عصبانیت است. نیازی نیست از احساس عصبانیت یا اعتراف به آن پرهیز کنیم. لزومی ندارد احساس خشم خود را سرکوب کنیم تا از واکنش‌های مضر آن در امان بمانیم. داشتن درک بهتری از خشم می‌تواند در جنبه‌های گوناگون زندگی به ما کمک کند.

فیث جی هارپر در کتاب رام کردن خشم سرکش قصد دارد با استفاده از برخی پژوهش‌های جدیدی که روی مدارهای خشم در مغز انسان انجام شده، دربارهٔ عوامل محرک آن بحث و آن‌ها را بررسی کند. پس از آن به شرح اتفاقاتی می‌پردازد که هنگام بروز واکنشی عصبی در بدن ما رخ می‌دهند. بعد از بررسی علمی عصبانیت، به بخش اصلاحات می‌رسد. در ادامه به همهٔ فعالیت‌ها و تمرینات آگاهی‌دهنده و روشنگری می‌پردازد که به ما کمک می‌کنند واکنش‌های عصبی منحصربه‌فرد و شخصی خود را بشناسیم. دربارهٔ چگونگی هدایت احساس عصبانیت به سمت‌وسوی روابط بهتر یا فعالیت‌های اجتماعی قوی‌تر نیز بحث می‌کند. علاوه‌براین، تمام کارهایی را که تاکنون برای یادگیری اهمیت فراوان بخشش در زندگی خود انجام داده‌ با شما به اشتراک خواهد گذاشت. او قصد دارد راهکارهایی را بررسی کند تا بیاموزیم چگونه با واکنش‌های عصبی درست و واقعی خود در زمان عصبانی شدن طوری کنار بیاییم که دچار به‌هم‌ریختگی روانی نشویم یا خشم خود را مثل سم فرو ندهیم. پس اگر عصبانی شدن ایرادی نداشته باشد، می‌توانید عصبانی باشید و حالتان همچنان خوب بماند.

خواندن کتاب رام کردن خشم سرکش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که احساس می‌کنند زیاد خشمگین می‌شوند و حس خوبی به خشمگین‌شدنشان ندارند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رام کردن خشم سرکش

«عصبانیت یک احساس پایدار مطلق نیست، یعنی ما یک‌باره از حالت آرامش به حالت خشم تغییر وضعیت نمی‌دهیم. بلکه این احساس بر اساس یک پیوستار است. انتهای پایین این پیوستار آزردگی، رنجش و ناامیدی را در بر می‌گیرد؛ بخش میانی آن شامل خشم، ناراحتی یا دلخوری است و قسمت سوم آن رسیدن به نقطهٔ جوش خشم، غضب یا انفجار است. عصبانیت اصطلاحی برای تمام وضعیت‌های موجود است که ما را به واکنش وامی‌دارند. آنچه ما «عصبانیت» می‌نامیم، درست مانند هر احساس دیگری صرفاً تفسیر مغز ما از واکنش‌های زیست‌شیمیایی بدنمان است.

تمامی احساسات اطلاعاتی هستند که برای کمک به ما طراحی شده‌اند، تا بتوانیم تصمیماتی بگیریم که از ما محافظت کنند و در امان بمانیم. احساسات ما در بخش میانی مغز، یعنی در بادامه یا آمیگدال، و همین‌طور بر اساس اطلاعاتی که پردازش می‌کنیم و خاطرات گذشته‌مان شکل گرفته‌اند.

عواطف مثبت با نوعی بازخورد انجام دادن عجین هستند. این حالت زمانی است که مغز به ما پاسخ مثبت می‌دهد. «بله! بله گفتن به خوردن تمام شیرینی‌ها! بله گفتن به پیاده‌روی با دوستان! بله گفتن به دیدن فیلم‌های خنده‌دار! این کارها حس خوبی به ما می‌دهند، پس بیایید همهٔ این کارها را انجام دهیم!»

بعد از احساسات مثبت، احساساتی هستند که خوب به نظر نمی‌رسند؛ همان احساساتی که ما آن‌ها را منفی تلقی می‌کنیم. این احساسات شبیه گربه‌ای هستند که کنج دیوار کز کرده، گوش‌هایش را پایین انداخته و غرولند می‌کند. «نه! این تصویر دلخواه ما نیست! این صحنه ابداً احساس خوشایندی در ما ایجاد نمی‌کند، یا به ما حس امنیت نمی‌دهد! بس است دیگر!» ترس، اندوه، حسادت، خجالت و بله، عصبانیت. عصبانیت یکی از بزرگ‌ترین احساسات منفی است، این‌طور نیست؟

وقتی درک ما از چیزی، در سطح خودآگاه یا ناخودآگاه، به‌شکل «هشدار» باشد (و به‌خصوص آنچه در یک لحظه برای ما هشدار تلقی شود)، بدن ما از بخش داخلی غدهٔ فوق کلیوی هورمون آدرنالین آزاد می‌کند (اپی‌نفرین اصطلاح علمی‌تری برای نامیدن این هورمون است). اگر می‌خواهید در جمع آدم خیلی باحالی به نظر برسید، باید بدانید نام دقیق این بخش از غدهٔ فوق کلیوی مدولا آدرنال است.»