کتاب گئورگ زیمل

«گئورگ زیمل» دربردارنده گزیده مقالاتی از این جامعه‌شناس آلمانی با مقدمه زیگفرید کراکاور است. در بخش‌هایی از مقدمه کتاب درباره چارچوب اندیشه‌های زیمل(۱۹۱۸-۱۸۵۸) می‌خوانیم: زیمل را غالبا فیلسوف فرهنگ دانسته‌اند. او را ضمنا می‌توان فیلسوف روح، فردگرایی یا جامعه نامید. ماده خام تفکرش را تکثر بی‌پایان وضعیت‌های روحی/فکری تشکیل می‌دهد؛ حالات و رویدادهای هستی روح که هم در زندگی جمعی اهمیت دارند و هم در حوزه خصوصی زندگی شخصی. در واقع، در مواردی بی‌شمار، موضوعاتی که تفکرات فیلسوف به آنها معطوف می‌شود، از قلمرو تجربه‌ها و برخوردهای فرد بسیار تشخص‌یافته نشات گرفته‌اند. او به عنوان یک متفکر مجذوب مسائل روح[ das seelische ]در همه اشکالش است؛ نوشته‌های او نفایسی از گنجینه‌های متنوع برای روان‌شناس است. او که به قدرت‌های تمایزگذار و حساسیتی بی‌نظیر مجهز است، در اعماق وجود انسان فرو می‌رود و بر فرایندهایی نور می‌افکند که اغلب در زیر سطح‌ آگاهی رخ می‌دهند و با انگشت‌هایی ظریف به واکاوی دقیق روح مشغول می‌شود و‌ آنچه را در آنجا قبلا پنهان بوده است آشکار می‌کند و راز‌آمیزترین انگیزه‌ها را نمایان می‌سازد و بافت سخت پوسته احساسات، اشتیاق‌ها و امیال ما را از هم باز می‌کند. نتایجی که زیمل از این زمینه اخذ می‌کند به انسان به‌طور کلی مربوط است و نیز به انسان به عنوان یک فرد خاص. زیمل در حوزه گسترده مسائل و تجربه‌های مذهبی به میزان محدودی غوطه می‌زند. این محدودیت تا حدی شاید ناشی از ترکیب کلی وجودش باشد که بی‌شک هرگز هیچ غریزه یا نیاز مذهبی نداشته است. اما حتی اینجا هم -جایی که او بیشتر از هر جای دیگری از بیرون به موضوعش نزدیک می‌شود- از خود قدرت همدلی بی‌نظیری نشان می‌دهد.