کتاب نام ناپذیر

ساموئل بارکْلی بِکت ( 1989- ۱۹06)، نویسنده ایرلندی برنده نوبل ادبیات است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «حالا کجا؟ حالا کی؟ حالا کِی؟ بی‌‌هیچ چند و چونی. من می‌گویم، من. بی‌‌هیچ باوری. سؤا‌ل‌‌ها، فرضیه‌‌ها، از این جور اسم‌ها رویشان بگذارید. ادامه بدهید، ادامه دادن، بگویید ادامه، بگویید دادن، یعنی ممکن است یک روز رو به عقب ادامه یابد، که یک روز در داخل بمانم، در داخل، به جای آن‌که بروم بیرون، مثل گذشته، بیرون برای آن‌که روز و شب را تا حد امکان در جایی دور سپری کنم، دور نبود. شاید به همین شکل شروع شد. فکر می‌کنید دارید استراحت می‌‌کنید، بهتر این است که به وقتش عمل کنید، یا حتا بدون هیچ دلیلی عمل کنید، آن وقت خیلی زود متوجه می‌شوید که دیگر توانی برایتان نمانده تا دوباره عمل کنید. مهم نیست که آن ماجرا چطور اتفاق افتاد. آن می‌گوید، آن، بی‌‌آن‌که معلوم باشد کدام آن. شاید هم فقط به مسئله‌‌ای قدیمی تن داده باشم. اما هیچ کاری نکردم. به نظرم دارم حرف می‌زنم، من نیستم، در باره خودم، در باره خودم نیست. این هم چند اشاره کلی برای شروع کار. چه کنم، چه خواهم کرد، چه باید بکنم، با وضعیتی که دارم، چطور پیش بروم؟ با شک‌‌انگیزی محض و ساده؟ یا با ردّ و تأییدهایی که به محض بیان شدن بی‌‌اعتبار می‌‌شوند، یا شاید دیر یا زود بی‌‌اعتبار شوند؟ به مفهومی کلی. حتما تغییرهای دیگری هم در راه است. وگرنه همه‌‌چیز به کلی ناامیدکننده خواهد شد. همه چیز به کلی ناامیدکننده است. قبل از این‌که ادامه بدهم، ادامه بدهم و پیش‌تر بروم، باید بگویم که کلمه شک انگیزی را بی‌‌آن‌که معنایش را بدانم به زبان می‌آورم. یعنی ممکن است کسی در قضاوت مردد باشد و تردیدش عامدانه باشد؟ نمی‌‌دانم. در باره بله‌‌ها و خیرها قضیه فرق می‌‌کند، در ادامه، دوباره در ذهنم زنده می‌‌شوند، و به یاد می‌‌آورم که چطور، مثل پرنده‌‌ها، بدون استثنا، به همه آن‌ها گند بزنم. اگر در وضعیت من بتوان به چیزی گفت واقعیت، انگار واقعیت این است که نه ‌تنها مجبور خواهم شد از چیزهایی حرف بزنم که نمی‌‌توانم در باره‌‌شان حرف بزنم، بلکه، مسئله‌‌ای که حتا جالب‌تر است، بلکه حتا، که در صورت امکان حتا جالب‌تر است، این است که مجبور خواهم شد، یادم رفت، مهم نیست. و با این همه، مجبورم حرف بزنم. هرگز سکوت نخواهم کرد. هرگز».