کتاب دهاماپادا

کتاب دهاماپادا؛ چنین گفت بودا ترجمه‌شده توسط مهدی جواهریان و پیام یزدانجو است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب دهاماپادا

در میان انبوه گفتارهای بودایی و گفته‌های منتسب به بودا، دهاماپادا یگانه متنی است که هر مکتب و هر شاخه و فرقه‌ٔ بودایی اصالت انتساب آن به بودا و محوریت آموزه‌های آن در تعالیم بودایی را به رسمیت می‌شناسد. دهاما، به عنوان مفهومی اساسی در آیین بودایی، معانی مختلف و متعددی، از قانون و آموزه‌های آیینی گرفته تا راستی و فضیلت و راست‌کرداری دارد.

تفسیر این آموزه‌ها را خواننده در متن زندگانی بودا، در مکمل این مجلد، سیذارتا: چنین زیست بودا، خواهد یافت.

این کتاب از فصل‌هایی چون گل‌ها، ذهن، جهان، فرزانگان، پیری، مکافات، لذت، خشم، شادمانی، آرزوها و... تشکیل شده است.

خواندن کتاب دهاماپادا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران و دوستداران آیین بودا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دهاماپادا

«چون گل‌آرا که زیباترین گل گزیند، دهاما گزین که رواترین راه است، و فراتر از جهان و مرگ و خدایان، فراتر از پایان.

چون گل‌آرا که زیباترین گل گزیند، رهروان دهاما گزینند و راه راستی: فراتر از جهان و مرگ و خدایان، فراتر از پایان.

آن که تن را حباب و سراب انگارد، آن که نیزه‌های گل‌نشانِ مارا شکند، آن رهرو در ورای مارا خواهد رفت.

بارانِ سهمگین سرای روستای خفته خواهد رُفت، و سیلِ مارا خوشه‌چینانِ بی‌خبر خواهد بُرد.

پیش از آن که لذت بَرد، آن را که خوشه‌چینِ خرمنِ گل‌ها شده مرگ و مارا خواهد بُرد.

حکیمان بی گزندی زندگی کنند، آن‌سان که زنبوران بی نیشی از شهدِ گل‌ها می‌نوشند.

فرزانه کار و بارِ خود نگرد، کام و ناکامِ دیگران به دیده نیارد.

آن که کلام‌اش به حکمت و کارش به غفلت، او چون گلی که رخ‌اش خوش، اما بی‌بو.

آن که کار و کلام‌اش به حکمت، او چون گلی که خوش‌روی و خوش‌بو.

به یک دسته گل چه گل‌واره‌ها می‌شود ساخت! به یک زندگی چه نام‌ها و نیکی‌ها!

عطر گل، بوی صندل، این همه را باد خواهد برد؛ دل‌کش آن شمیمِ نیکان: نسیمی که هرکجا خواهد رفت.

خوش‌تر از بوی سوسن و صندل، آزاله و نیلوفر، شمیمِ کردارِ برتر!

عطرِ صندل و بوی آزاله بس دل‌نواز، اما شمیمِ نیکی به عرشِ اعلا خواهد رفت.

آن که حکمت و هشیاری و اندیشه پیشه کند ردِ مارا به راه خود نخواهد دید.

همچو نیلوفری که بر مزبله‌ها روییده، رهگذران به شمیمِ خود می‌نوازد،

رهروی راستینِ بودا درخشد، و روشنی به کوران می‌بخشد.»