کتاب خواستن ناممکن

کتاب خواستن ناممکن نوشتهٔ جودیت باتلر و ترجمهٔ شیرین کریمی است. انتشارات خرد سرخ این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی یک بیوگرافی، دو جستار و چند گفت‌وگو است.

درباره کتاب خواستن ناممکن

کتاب خواستن ناممکن یک دیباچهٔ کوتاه و دربردارندهٔ یک بیوگرافی و پاره‌ای از تأملاتِ ذهنِ روشنفکری به نام جودیت باتلر است. مضامین این کتاب در حوزهٔ فلسفهٔ سیاسی و جامعه‌شناسیِ سیاسیِ این نویسنده است. این اثر با بخشی تحت‌عنوان «من صهیونیست به دنیا آمدم» آغاز شده و با بخشی به نام «عشق مردد» به پایان رسیده است. فهرست آثار جودیت باتلر در انتهای کتاب قرار گرفته است. این کتاب شما رابا این نویسنده و آرا و اندیشه‌های او آشنا می‌کند.

«جودیت پاملا باتلر» در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۵۶ میلادی در کلیولند اوهایو و در خانواده‌ای یهودی از تبار روس و مجار متولد شد. مادربزرگش به‌غیراز دو برادرزاده، تمام بستگانش را در هولوکاست از دست داده بود. باتلر در مدارس عبری تحصیل کرد، در کالج بنینگتون به تحصیلش ادامه داد و در سال ۱۹۸۴ از دانشگاه ییل مدرک دکترای فلسفه را دریافت کرد و سرانجام به دنیای اندیشیدن و پرسشگری وارد شد. او با نقد سیاست‌های دولت اسرائیل متهم به این شد که یهودیِ خوبی نیست.

جودیت باتلر در سال ۱۹۹۳ در دانشگاه برکلی مشغول به کار شد؛ البته پیش از آن در دانشگاه‌های وسلین، جورج واشنگتن و جانز هاپکینز تدریس می‌کرد. او در مقام بنیان‌گذار برنامهٔ نظریهٔ انتقادی و کنسرسیوم بین‌المللی نظریهٔ انتقادی در دانشگاه برکلی فعالیت کرده است. او مطالعاتی بر روی حیوانات موعودباور در آثار فرانتس کافکا و والتر بنیامین و تحقیقاتی دربارهٔ داستان‌های فلسفی در آثار زیگموند فروید دارد. باتلر در زمینهٔ سیاست جنسیتی، حقوق بشر و سیاست ضدجنگ فعال است، عضو شورای مشورتی صدای یهود برای صلح است و در کمیتهٔ این شورا به نام آزادی آکادمیک فعالیت دارد. او از سال ۲۰۰۶ کرسی هانا آرنت را در مدرسهٔ عالی اروپایی (EGS) در سوئیس از آن خود کرده است. با او بیشتر آشنا شوید.

خواندن کتاب خواستن ناممکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد اندیشمندان معاصر جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خواستن ناممکن

«در روزگار و فضای جدید بیماری عالم‌گیر ضرورت جداسازیْ همزمان شده است با شناخت دوبارهٔ وابستگی متقابل جهانی‌مان. از سویی، از ما خواسته می‌شود خودمان را در آپارتمان‌های خانوادگی، فضاهای مسکونی مشترک یا منازل شخصی در انزوا نگاه داریم، خود را از تماس اجتماعی محروم و به فضاهای جداسازی‌شدهٔ خویشاوندی تبعید کنیم؛ از سوی دیگر، با ویروسی روبرو هستیم که بی‌اعتنا به ایدهٔ قلمرو ملّی، به‌سرعت از مرزها عبور می‌کند. پیامدهای این بیماری عالم‌گیر در اندیشیدن دربارهٔ برابری، وابستگی متقابل جهانی و تعهدات ما نسبت به یکدیگر چیست؟ ویروس تبعیض قائل نمی‌شود. می‌توان گفت این ویروس با ما به طور یکسان رفتار می‌کند، ما را به یک اندازه در معرض خطرِ بیمارشدن، از دست‌دادن نزدیکان و زیستن در جهانِ تهدید قریب‌الوقوع قرار می‌دهد. ویروس با شیوهٔ حرکت و حمله‌اش ثابت می‌کند که جامعهٔ انسانی به طور برابر در خطر است. اما در عین حال، در مناطقی که درگیر بیماری عالم‌گیرند، عدم موفقیت برخی ایالت‌ها یا مناطق در داشتنِ آمادگی قبلی (شاید اکنون ایالات متحدهٔ آمریکا بدنام‌ترین عضو این گروه باشد)، تقویت سیاست‌های ملّی و بستن مرزها (که اغلب با بیگانه‌ستیزی وحشت‌زده همراه است) و به میدان آمدنِ کارآفرینانِ مشتاق سرمایه‌گذاری بر روی مصیبت جهانی، همه نشان می‌دهند که نابرابری‌های ریشه‌ای از جمله ناسیونالیسم، برتری سفیدپوستان، خشونت علیه زنان، جمعیت کوئیر و افراد ترنس و استثمار سرمایه‌دارانه به‌سرعت راه‌هایی را برای بازتولید و تقویت نیروهایشان پیدا می‌کنند. تعجبی ندارد.»