کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱

کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱ نوشتهٔ هاوارد زین و ترجمهٔ مانی صالحی علامه است. انتشارات اختران این کتاب تاریخ را منتشر کرده است.

درباره کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱

کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱ برای کمک به شناخت آمریکا، تاریخ واقعی آن و ساختن آینده‌ای بهتر برای آن نوشته شده است. این کتاب در سال ۱۹۸۰ میلادی و به قلم یک مورخ و دانشمند علوم سیاسی نوشته شده است. هاوارد زین کتاب حاضر را برخلاف دیدگاه‌ها و روش‌های متداول در بازگویی تاریخ آمریکا که تأکید بر تشریح وقایع از دیدگاه اشخاص قدرتمند و مطرح زمان دارند، نوشته است. این نویسنده وقایع تاریخی را از دیدگاه مردم عادی و افرادی که برای به دست آوردن آزادی، حقوق مدنی و بهبود شرایط اقتصادی خود تلاش می‌کردند (مانند مهاجران فقیر اروپایی، برده‌های آفریقایی، کارگران، و زنان) بازگو کرده است. این کتاب را دارای سهم به‌سزایی در بازنگری و تغییر برداشت آمریکایی‌ها از تاریخ کشورشان دانسته‌اند و گفته‌اند که تصویر بسیار متفاوتی از قهرمانان سنتی تاریخ آمریکا مانند کریستف کلمب، اندرو جکسون و تئودور روزولت به نمایش گذاشته است. کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱ ۲۵ فصل دارد.

خواندن کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ تاریخ آمریکا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ آمریکا از ۱۴۹۲ تا ۲۰۰۱

«در اوایل دههٔ هفتاد به نظر می‌رسید دستگاه حکومتی سلطهٔ خود را از دست داده و نمی‌تواند وفاداری و اعتقاد عامهٔ مردم را به خود حفظ کند. از همان اوایل سال ۱۹۷۰، به گفتهٔ مرکز پژوهش و نظرسنجی دانشگاه میشیگان، «اعتماد به دولت و حکومت» در همهٔ بخش‌ها و گروه‌های مردم بسیار کم بود. و تفاوت قابل ملاحظه‌ای در طبقات مختلف دیده می‌شد: از میان تحصیل‌کردگان و متخصصان ۴۰ درصدشان اطمینان سیاسی «کم» به دولت داشتند و از میان کارگران عادی یا یقه‌چرک‌ها، ۶۶ درصد به دولت «کم» اعتماد بودند.

نظرسنجی‌های افکار عمومی در ۱۹۷۱ - بعد از هفت سال دخالت نظامی در ویتنام - نمایانگر عدم تمایل برای کمک به کشورهای دیگر بود با این فرض که مورد حملهٔ نیروهایی قرار گرفته باشند که از سوی کمونیست‌ها پشتیبانی می‌شوند. حتی برای کشورهایی که در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) متحدان ایالات متحده بودند یا مکزیک که درست کنار مرز جنوبی ما بود، دیدگاه و نظر اکثریت موافق دخالت نیروهای نظامی آمریکایی نبود. مثلاً برای تایلند اگر مورد حملهٔ کمونیست‌ها قرار می‌گرفت فقط ۱۲ درصد پرسش‌شوندگان سفیدپوست و ۴ درصد پرسش‌شوندگان غیرسفیدپوست با اعزام نیرو موافق بودند.

در تابستان ۱۹۷۲، فعالان ضد جنگ در ناحیهٔ بوستون در اطراف تأسیسات شرکت هانی‌ول راهپیمایی می‌کردند و نگهبانی می‌دادند. نوشته‌هایی که آنها منتشر کردند به این نکته اشاره داشت که شرکت هانی‌ول اسلحه‌های ضد نفری را تولید می‌کند که در ویتنام استفاده می‌شود، مانند بمب‌های خوشه‌ای مرگباری که هزاران غیرنظامی ویتنامی را با ساچمه‌های دردناکی سوراخ سوراخ کرده بود که خارج کردنشان از بدن مجروحان بسیار دشوار بود. حدود ششصد ورقهٔ پرسش‌نامه به کارکنان هانی‌ول داده شد که از آنها پرسیده بود آیا فکر می‌کنند شرکت هانی‌ول باید ساختن این سلاح‌ها را متوقف سازد. از میان ۲۳۱ نفری که ورقه‌ها را بازگردانده بودند، ۱۳۱ نفر گفته بودند هانی‌ول باید ساختن سلاح‌ها را متوقف سازد و ۸۸ نفر گفته بودند نباید متوقف کند. از آنها خواسته شده بود اگر نظری دارند اظهار کنند. یکی از نظرهای معمول در میان کسانی که رأی منفی داده بودند ازین قرار بود: «شرکت هانی‌ول مسئول نحوهٔ استفادهٔ وزارت دفاع از کالاهای تولیدی آن شرکت نیست...» و یکی از نظرهای معمول از طرف کسانی که رأی مثبت داده بودند: «چگونه می‌توانیم به شغل و کارمان افتخار کنیم وقتی کل پایه و اساس این کار، غیراخلاقی و شر است؟»»