کتاب آخرین روزها

کتاب آخرین روزها نوشتهٔ هیو تره ور روپر و ترجمهٔ هوشنگ جیرانی است. بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی «یادداشت‌های روزانهٔ گوبلز» است و تصویری دقیق از او به‌عنوان یکی از وفاداران هیتلر و ایدئولوژی نازیسم ارائه می‌دهد.

درباره کتاب آخرین روزها

کتاب آخرین روزها دربارهٔ تحولات ماه‌های آخر حکومت آلمان نازی است. این کتاب را سندی دست‌اول و مهم درمورد روزهایی دانسته‌اند که نفس حکومت نازی به شماره افتاده بود. «یوزف گوبلز» همراه با هیتلر به‌عنوان تنها افراد واقعاً جالب‌توجه در رایش سوم توصیف شده‌اند. گوبلز به هیتلر نیاز داشت تا به قدرت برکشیده شود، ولی خود او نیز به شکل غیرقابل‌انکاری در تحکیم قدرت او نقش داشت. او تصویر هیتلر را دگرگون کرد و وجههٔ مردمی و کاریزماتیک به او بخشید و این جذابیت را برای نسل‌های بعدی هم جاودانه ساخت. گوبلز تاریخ آیندهٔ نازیسم، افسانه‌اش، را از پیش ترسیم کرد. مورخان حتی با وجود شکست کامل نازیسم، هنوز ناچارند با این افسانه دست‌وپنجه نرم کنند.

یادداشت‌های گوبلز شامل روابط و مکالماتش با هیتلر، وضعیت جبهه‌های جنگ در حال سقوط و واکنش و احساسات خودش هستند. کتاب حاضر روند رشد گوبلز در حزب نازی و نقش او را در بسیاری از اتفاقات به خوبی شرح می‌دهد. گوبلز در یادداشت‌هایش با وجود اینکه جبهه‌های جنگ در سراشیبی سقوط قرار گرفته‌اند، تلاش می‌کند تا امیدش را از دست ندهد و همچنان به پیروزی آلمان نازی خوشبین بماند، با این حال با نگرانی و آشفتگی‌اش نیز روبه‌رو می‌شویم. کتاب حاضر از دریچهٔ نگاه مردی وفادار به نازیسم و هیتلر است که ما را با وقایع آن دوران روبه‌رو می‌کند.

خواندن کتاب آخرین روزها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های تاریخی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آخرین روزها

«قدرت‌های غربی مشخصاً در حال حاضر با حقارت و تمسخر با ما رفتار می‌کنند. احساس‌شان این است که بر قلهٔ جهان ایستاده‌اند و طوری رفتار می‌کنند گویی که برندهٔ جنگ شده‌اند. برداشت‌شان این است که روحیهٔ ما به‌شدت ضعیف شده و به هرجهت چشم‌انداز پیروزی را از ما گرفته‌اند. وقتی به آن‌ها گوش می‌دهیم، از نظر آن‌ها «بسیج ملی آلمان» چیزی نیست جز یک گارد ملی متشکل از نیروهای از کار افتاده. می‌گویند مردم مناطق اشغالی از ناسیونال ـ سوسیالیسم و رهبری ناسیونال– سوسیالیست روی برگردانده‌اند؛ دیدگاه‌شان بسیار پست و زبونانه است تا جایی که در واقع می‌توان آن را خجالت‌آور دانست. تردیدی نیست که هیچ تشکیلات آلمانی بسامان نه در مناطق اشغالی و نه غیراشغالی وجود ندارد. منتهی، از آنجا که دشمن قصد ندارد به هیچ دولتی اجازهٔ به‌دست گرفتن قدرت در آلمان را بدهد، این مسئلهٔ مهمی نیست. به‌عبارت دیگر، با حکومت رایش مثل یک مستعمرهٔ سیاهان در آفریقا برخورد خواهد شد. به‌علاوه اینکه، بریتانیایی‌ها و امریکایی‌ها گفته‌اند برای حمله از شمال غربی برنامه‌ریزی می‌کنند، و ژوکوف نیز در نظر دارد تا در پومرانی پیشروی کرده و در نقطه‌ای از جلگهٔ شمال غربی آلمان به قوای انگلیسی ـ امریکایی ملحق شود.

این تصویری تقریبی از پیشرفت‌های جنگی آینده است که در لندن ترسیم شده است، هرچند که در واشینگتن چنین ایده‌ای زیاد مطرح نیست. تصمیم‌گیران واشینگتن واقع‌گراتر هستند. کار سختی نیست که بتوان فهمید چه هدفی پشت این گزارش‌های بریتانیایی‌هاست. آن‌ها به‌دنبال تزریق روحیه‌ای ناچیز به مردم خستهٔ خود هستند و در نتیجه لافِ در غربت می‌زنند، حال آنکه این شوروی‌ها و امریکایی‌ها هستند که برایشان پیروزی به ارمغان می‌آورند. این واقعیت که برلین هنوز به‌دست دشمن نیفتاده است، بیش از حد بر این واقعیت استوار شده که شوروی‌ها قصد ندارند پیشاپیش حمله به پایتخت رایش را در دستور کار خود قرار دهند. آن‌ها اهداف نظامی بسیار مهم‌تری را دنبال می‌کنند. خلاصه اینکه هر آنچه اکنون در جبههٔ دشمن منتشر شده، با هدف تأثیرگذاری روی روحیهٔ ما بوده است. اگر آن‌ها در این اندیشه‌اند که به‌این طریق وحشت را بر ما مستولی کنند سخت در اشتباه‌اند. باری، هر آنچه که اکنون در اندیشهٔ بریتانیایی‌هاست یا بر زبان می‌آورند برای ما کاملاً بی‌اهمیت است. چنین داستان‌های دلهره‌آوری هرگز نتیجهٔ مطلوب نداشته است مگر اینکه بخواهند یک موفقیت آنی به‌دست بیاورند. نباید در این زمینه تردید داشت. انتظار دارم تنها ظرف چند روز آینده حالت گیجی آن‌ها خودش را نشان دهد.»