کتاب پوتین

کتاب پوتین نوشتهٔ فیلیپ شورت و ترجمهٔ بیژن اشتری است. نشر ثالث این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب زندگی و زمانهٔ پوتین است.

درباره کتاب پوتین

کتاب پوتین را اولین زندگی‌نامهٔ کامل و به‌روزشدهٔ ولادیمیر پوتین (رئیس‌جمهور روسیه) دانسته‌اند؛ کتابی که خواندنی و انتقادی و متوازن و متمرکز بر شخصِ پوتین توصیف شده است. این اثر با تحلیل‌های روان‌شناختی دربارهٔ این کاراکتر روس، از خونسردی منجمدکننده‌اش تا خشم و خروش‌های آتشین او سخن گفته است. گفته شده است که این کتاب جنبه‌های مختلف زندگی شخصی، سیاسی و رهبری پوتین را بررسی کرده و کوشیده است تا چهره‌ای کامل و بی‌طرفانه از او ارائه دهد. فیلیپ شورت در این اثر، تحلیلی دقیق و همه‌جانبه از مسیر پیچیدهٔ قدرت‌یابی پوتین و نحوهٔ حکم‌رانی او ارائه داده است. کتاب با بررسی دوران کودکی و جوانی پوتین در سن‌پترزبورگ شروع می‌شود؛ جایی که او در شرایط دشوار پس از جنگ جهانی دوم بزرگ شد؛ سپس به دوران کار او در سازمان امنیتی KGB و انتقال او به دنیای سیاست پرداخته است. نویسنده توجه خاصی به دورهٔ تبدیل‌شدن پوتین از یک مقام کم‌اهمیت در شهرداری سن‌پترزبورگ به ریاست‌جمهوری روسیه دارد و نشان داده است که چگونه پوتین توانست با استفاده از مهارت‌هایی که در KGB آموخت، در عرصهٔ سیاست به موفقیت دست یابد.

خواندن کتاب پوتین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب زندگی و کارِ ولادیمیر پوتین پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پوتین

«اولین فرمانی که پوتین در مقام رئیس‌جمهور موقت صادر کرد، دادن مصونیت قضایی به رئیس‌جمهور سابق بود. پوتین این فرمان را با همان قلمی امضا کرد که یلتسین با آن فرمان انتصاب وی به جانشینی‌اش را امضا کرده بود. بر اساس فرمان پوتین، هیچ فرد یا نهادی حقِ پیگردِ قضایی، بازداشت یا دستگیری رئیس‌جمهور سابق را به خاطر اقداماتی که طی دوران ریاست‌جمهوری‌اش انجام داده بود نداشت. بر اساس همین فرمان، همهٔ بایگانی‌های اسناد رئیس‌جمهور سابق و همهٔ اموال و املاک وی تحت صیانت قرار گرفتند و هر نوع تعرض و تعدی به آن‌ها ممنوع شد. همچنین مزایای کامل بازنشستگی شامل حال رئیس‌جمهور سابق شد. والوشین (مدیر ستاد ریاست‌جمهوری) به پوتین توصیه کرده بود صدور این فرمان به دلیل وجود خلأهای قانونی در قوانین کشور، ضرورت دارد. تا آن زمان، هیچ رهبر روسی داوطلبانه از قدرت کنار نکشیده بود، و لذا هیچ قانونی هم در این خصوص وجود نداشت.

صدور فرمان اعطای مصونیت به یلتسین ایدهٔ خوبی نبود.

گرچه فرمان پوتین فقط شامل حال یلتسین می‌شد و نه خانواده یا دستیارانش، اما مخالفان سیاسی پوتین و بخش بزرگی از رسانه‌های روس بلافاصله گمانه‌زنی کردند که یلتسین و پوتین قبلاً به توافقی با یکدیگر رسیده بودند: یلتسین در ازای معرفی پوتین به عنوان رئیس‌جمهور موقت کشور، از هرگونه پیگرد قضایی در خصوص رسوایی مابتکس و دیگر رسوایی‌های مالی در امان می‌ماند.

این فرمان یک‌جورهایی باعث سرافکندگی یلتسین شد. او آدمی نبود که بخواهد درگیر چنین زدوبندهای مفسدانه‌ای شود. اصلاً نیازی به این نوع کارها نداشت. او به عنوان «نخستین رئیس‌جمهور روسیه»، عنوانِ رسمیِ پس از بازنشستگی‌اش، همان امتیازات و مزایایی را داشت که در دوران ریاست‌جمهوری‌اش از آن‌ها برخوردار بود: داچای ریاست‌جمهوری، بادیگاردها، خدمتکاران، لیموزین‌های رسمی و یک مستمری عملاً نامحدود. او هیچ نیازی به پول گرفتن از شرکت ساختمانی مابتکس یا هیچ‌کس دیگری نداشت. گلب پاولوفسکی، استراتژیست انتخاباتی یلتسین و پوتین ، می‌گوید که «قضیهٔ مصونیت جنبهٔ صوری و ظاهری داشت. هیچ‌کس نمی‌خواست و نمی‌توانست هیچ آسیبی به یلتسین بزند، اما ما روس‌ها دوست داریم در یک فضای گوتیک نبرد کنیم، انگار آخرالزمان است. ما به چنین چیزی نیاز داریم». خود یلتسین هم بعداً نوشت که اعطای مصونیت به او «تصمیمی عمدتاً شک‌برانگیز» بود.

پوتین با فرمان دوم خود والوشین را در منصبِ مهم مدیریت ستاد ریاست‌جمهوری ابقا کرد. این از جمله انتصاب‌هایی بود که پوتین با آن می‌خواست بر تداوم حکومت تأکید کند. پوتین تصمیم گرفت خودش نخست‌وزیر بماند. حالا هم رئیس‌جمهور موقت بود هم نخست‌وزیر. او میخائیل کاسیانوف، وزیر داراییِ لیبرال‌مسلک، را معاون اول نخست‌وزیر کرد و به وی مأموریت ادارهٔ دولت را داد تا خودش بتواند تمام‌وقت جنگ چچن را پیش ببرد. او به کاسیانوف و آلکسی کوپرین گفته بود اگر در انتخابات ریاست‌جمهوری پیروز شود آن‌ها را به ترتیب نخست‌وزیر و وزیر دارایی خواهد کرد. بقیهٔ اعضای کابینهٔ جدید همان‌هایی بودند که تحت نخست‌وزیری استپاشین خدمت کرده بودند. با این حال، نیکولای آکسیوننکو وزیر راه‌آهن، که تصور می‌رفت زمانی رقیب پوتین بوده، منصب خود را از دست داد. پاول بارودین هم که سرِ قضیهٔ مابتکس شهرتش لکه‌دار شده بود از منصب مهم «دفتر امور عمومی» برکنار و به منصب واهی و تشریفاتی «دبیر اتحاد بلاروس و روسیه» گمارده شد.»