کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین

کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین نوشتهٔ یونگمین کیم و با ترجمهٔ علی ربیع در نشر نیماژ منتشر شده است.

درباره کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین

هدف اصلی نویسنده در کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین، ارائهٔ پژوهشی تفسیری درمورد تعامل متفکران سیاسی چین با دنیای تاریخی و منابع فکری خود از دوران باستان تا به امروز است و درخلال آن ـ باتکیه‌بر آثار اولیه و پژوهش‌های دانشگاهی انگلیسی، چینی، ژاپنی و کره‌ای که انجام داده‌ است ـ ارتباط آن تعاملات را با مباحث نظریهٔ سیاسی به‌طور گسترده تفسیر کرده‌ است. 

کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین در قالب ۱۰ فصل «مقدمه»، «اجتماع معمول روشنفکر»، «جامعه سیاسی»، «دولت»، «جامعه اشرافی»، «جمهوری متافیزیکی»، «جهان یکپارچه بزرگتر»، «اقتدار مطلق»، «جامعه مدنی یا بدنه سیاسی؟» و«امپراتور» چین را از زمان سلسله ی چو غربی در سال ۷۷۱ پیش از میلاد تا امروز بررسی می‌کند. 

خواندن کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به سیاست پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ تفکر سیاسی چین

«درحالی‌که مفهوم «شکوفایی مرکزی» آکنده از معانی سلسله‌مراتبی بود، این پرسش همچنان باقی است که چه چیزی «شکوفایی مرکزی» را تشکیل می‌دهد. پاسخ‌های ارائه‌شده به این پرسش، از زمان‌های قدیم تا به امروز چنان پیچیده است که مجال شرح کلیات آن هم در اینجا وجود ندارد. بدون شرح این پاسخ‌ها، اجازه دهید به سه منبع اصلی اشاره کنم که بازیگران صحنهٔ سیاست از آن استفاده کرده‌اند: مکانی، قومی و فرهنگی. طرفداران رویکرد مکانی چنین استدلال می‌کنند که یک منطقهٔ مکانی خاص، چین را تعریف می‌کند. اصطلاح سنتی ژونگگو، که گاهی اوقات به خود چینی‌بودگی و همچنین حکمرانی چینی اشاره دارد، بیانگر یک تعریف مکانی است، به‌ویژه وقتی با اصطلاح وایگو(دولت‌های خارجی) در چالش قرار می‌گیرد. برای پیروان این دیدگاه، تبدیل شدن به چین مستلزم داشتن یا دست‌کم مرتبط بودن با یک منطقهٔ جغرافیایی خاص است که در دورهٔ چو شرقی (۲۲۱–۷۷۰ پیش از میلاد)، معمولاً به‌عنوان دشت مرکزی ـ حوضهٔ رودخانهٔ زرد ـ شناخته می‌شود، اگرچه موقعیت جلگهٔ مرکزی خود ابهام مکانی دارد. رویکرد قومی موقعیتی را نشان می‌دهد که چینی‌بودگی را تاحد زیادی با نژاد و خون برابر می‌کند. پیروان رویکرد قومی اغلب استدلال می‌کنند که هویت قومی چینی هان، چین را تعریف می‌کند. با این‌حال زمینه‌های علمی نوظهور مطالعات انتقادی هان ما را از برابری ساده‌انگارانهٔ هان و چینی‌بودگی برحذر می‌دارد. یعنی «هان»، این گروه قومی اصلی در چین، ممکن است بزرگ‌ترین مقولهٔ هویت جمعی در جهان باشد، اما مملو از عدم اطمینان و عدم انسجام است. سوم، رویکردی فرهنگی وجود دارد که طرفدار اشکال هویت غیرقومی است. پیروان رویکرد فرهنگی، تعریف نژادی از چینی‌بودگی و برتری قومیت هان را مردود دانسته و درعوض بر ویژگی‌های فرهنگی که به‌نظر آن‌ها ویژهٔ چین است تمرکز می‌کنند. با این‌حال حتی در اینجا وحدت فرهنگ چینی ناشی از یک رویکرد فرهنگی مشکوک است.»