کتاب اسکیزوفرنی

کتاب اسکیزوفرنی نوشتهٔ مینگ. ت. تسوانگ و ترجمهٔ مهشید یاسایی است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب اسکیزوفرنی

در مورد بیماری اسکیزوفرنی، نادانسته‌ها و ناشناخته‌ها بسیارند. علل بیماری هنوز به‌درستی شناخته نیست و حتی در تعریف علایم آن نیز وحدت نظر کاملی وجود ندارد. «برداشت تحریف‌شده از واقعیت، انزوای عاطفی»، از علایمی هستند که اسکیزوفرنی معمولاً با آن‌ها مشخص می‌شود. پروفسور تسوانگ در این کتاب به واقعیت‌های مشهود و تحقیقات عینی می‌پردازد، نه به بحث‌های نظری و بر این اساس به پاره‌ای از پرسش‌هایی که برای همگان مطرح است پاسخ می‌گوید: اسکیزوفرنی چیست؟ عوامل ارثی و محیطی آن کدام‌اند؟ جنبه‌ٔ روان‌شناختی دارد یا زیست‌شناختی؟ چگونه می‌توان آن را تشخیص داد؟ چه راه‌های درمانی وجود دارد؟

خواندن کتاب اسکیزوفرنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند دربارهٔ اسکیزوفرنی بیشتر بدانند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اسکیزوفرنی

«واژه‌های اسکیزوفرنی و اسکیزوفرن در محاورات روزمرهٔ ما به‌غلط به‌کار می‌روند و افراد مختلف از آن‌ها برداشت‌های متفاوتی دارند. بعضی آن را یک گرایش فکری، یعنی توصیف یک شخصیت و بعضی یک بیماری روان‌پزشکی می‌دانند. برای مثال، بر کسی که قادر نیست تصمیم‌گیری کند یا احساس دوگانهٔ عشق و نفرت به شخص خاصی دارد، ممکن است برچسب اسکیزوفرنی زده شود. این نوع عدم تمییز در به‌کار بردن واژه به همین ترتیب در رشته‌های پزشکی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی معمول است. هر نوع بحران عصبی ممکن است اسکیزوفرنی قلمداد شود؛ ممکن است آدم‌هایی را که به درجات مختلفی دچار نابسامانی روانی، افسردگی یا مشکلات شخصیتی هستند، اسکیزوفرن تشخیص دهند. ولی در اصل این کلمه به‌صورت عنوانی تشخیصی برای تعیین یک وضعیت روانی خاص به‌کار می‌رود.

اولین بار یک روان‌پزشک سوئدی به‌نام بلولر کلمهٔ «اسکیزوفرنی» را ابداع کرد. این کلمه برای توصیف یک گروه از بیماری‌های روانی که مشخصهٔ آن دوپاره شدن (اسکیزو) فکر (فرنی) بود به‌کار رفت. برداشت بلولر از اسکیزوفرنی عمدتاً بر مبنای توصیف یک گروه از بیماری‌های روانی بود که امیل کرپلین روان‌پزشک آلمانی، در سال ۱۸۹۶ آن را جنون جوانی نامید. کرپلین می‌گوید این بیماری معمولاً در اوایل زندگی (جوانی) شروع می‌شود که تقریباً در دورهٔ نوجوانی یا کمی بعد از آن است، و همراه با زوال ذهن (جنون) حالت مزمن پیدا می‌کند. کرپلین بر تباهی ذهن که شکل غیرقابل درمان این بیماری است تأکید می‌کرد تا آن را از بیماری افسردگی‌ـ شیدایی متمایز کند. بیماری افسردگی‌ـ شیدایی در طول زندگی عود می‌کرد، بی‌آن‌که با تباهی ذهن همراه باشد. در حقیقت ۱۳ درصد از بیمارانی که جنون جوانی داشتند، در مراحل اولیه بهبود یافتند. از این‌رو کرپلین تعریف اولیهٔ خود را تغییر داد و گفت بهبودی کامل بیماری با تشخیص جنون جوانی مغایرتی ندارد.»