کتاب روان گسیختگی (اسکیزوفرنی)

کتاب روان گسیختگی (اسکیزوفرنی) نوشتهٔ استفان ماردر و وندانا چوپرا با ترجمهٔ میثم همدمی در انتشارات ارجمند چاپ شده است. بیماران روان‌گسیخته (اسکیزوفرن) می‌توانند مراجعان دشواری باشند؛ شدت بیماری در تعامل با شخصیت و تجربیات منحصربه‌فرد هر بیمار، تجلی ویژه‌ای از اختلال را پدید می‌آورد که حتی ممکن است بالینگران باتجربه را نیز سردرگم سازد.

درباره کتاب روان گسیختگی (اسکیزوفرنی)

این کتاب تلاش می‌کند تا با در نظر گرفتن همهٔ سناریوهای ممکن در بیماران روان‌گسیخته، برمبنای شواهد محکم علمی به شکلی مختصر و مفید رهنمودهایی به درمانگران ارائه دهد. هر فصل از کتاب به موقعیتی متفاوت و درمان‌های مختص به آن موقعیت می‌پردازد، موقعیت‌هایی نظیر روان‌پریشی حاد؛ نخستین دورهٔ روان‌پریشی؛ پاسخ‌دهی جزئی به درمان؛ ابتلای توأمان به روان‌گسیختگی و اختلال مصرف مواد و روان‌گسیختگی در کودکان و سالمندان.

کتاب روان گسیختگی (اسکیزوفرنی) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

تأکید کتاب بر این است که کمک به بیماران مبتلا به روان‌گسیختگی اغلب نیازمند گروه‌های مختلف درمانی شامل روان‌پزشکان، روان‌شناسان، مددکاران اجتماعی، پرستاران، داروسازان بالینی و مراجع گردانان است؛ ازاین‌رو گمان می‌رود تا افرادی از همهٔ این رشته‌ها کتاب را جالب و سودمند بیابند.

بخشی از کتاب روان گسیختگی (اسکیزوفرنی)

ارودرمانی برای سراسیمگی

هردوی بنزودیازپین‌ها یا ضدروان‌پریشی‌ها می‌توانند برای درمان سراسیمگی در بیماران دچار روان‌پریشی حاد سودمند باشند (گرچه بنزودیازپین‌هایی مانند لورازپام برای درمان اضطراب مورد تأیید FDA هستند، به شکل رایجی برای درمان بیماران دچار سراسیمگی نیز تجویز می‌شوند). اگر پیرامون اینکه سراسیمگی مربوط به عللی عضوی یا ناشی از مصرف مواد است نگرانی وجود داشته باشد، تجویز بنزودیازپین‌ها ترجیح داده می‌شود. در اغلب موارد دیگر، تجویز ضدروان‌پریشی‌ها برای بیمارانی که به‌طور توأمان سراسیمه و روان‌پریش‌اند، ارجحیت دارد. بیمارانی که تحت درمان با ضدروان‌پریشی‌های عضلانی (IM) قرار دارند، به‌طورمعمول در کمتر از ۳۰ دقیقه به غلظت پلاسمای مؤثر دست می‌یابند. گرچه این ویژگی می‌تواند در برخی شرایط یک مزیت محسوب شود، سراسیمگی در ذهن برخی بیماران ممکن است به دریافت داروی تزریقی نسبت داده شود، حالتی که می‌تواند بیمار را نسبت به تیم درمان بی‌اعتماد سازد. همان‌طور که در جدول ۲-۲ آمده است، حداکثر غلظت پلاسمای یک داروی IM می‌تواند به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای زودتر از یک داروی خوراکی باشد و بیماران ممکن است تأثیرات آرام‌سازی ترکیب خوراکی را پیش از رسیدن به سطح حداکثر پلاسمای آن تجربه کنند. درنتیجه بالینگران مجرب به‌احتمال زیادتر، برای بیمارانی که مشتاق به همکاری‌اند، دارویی خوراکی انتخاب می‌کنند. گرچه ممکن است محلول‌های خوراکی و قرص‌های حل شونده در دهان قبل از قرص‌های عادی به سطوح مؤثر نرسند، اما می‌توانند این اطمینان را ایجاد کنند که بیمار دارو را بلعیده است.

گرچه ممکن است ضدروان‌پریشی‌های آرام‌بخش نظیر کوئتیاپین توسط برخی بیماران و بالینگران ترجیح داده شوند، داروهای ضدروان‌پریشی با حداقل اثرات آرام‌بخش در ایجاد اثر آرام‌سازی بدون آرام‌بخشی ارجحیت دارند. اگر سراسیمگی با دوزهای مکرر یک داروی ضدروان‌پریشی درمان شد، امکان بروز عوارض جانبی همچون اُفت فشارخون، پارکینسونیسم، بی‌قراری حرکتی یا آکاتژی و آرام‌بخشی وجود دارد، عوارضی که مدیریت درمان را پیچیده می‌سازند. برای مثال ضدروان‌پریشی‌های خوراکی و تزریقی ممکن است سبب آکاتژی شوند، عارضه‌ای خارج هرمی که می‌تواند تجربهٔ بی‌قراری را در پی داشته باشد و بدین‌ترتیب سراسیمگی را افزایش دهد. گرچه آکاتژی بیشتر با مصرف داروهای ضدروان‌پریشی با قدرت اثر بالاتر نظیر هالوپریدول، آریپیپرازول یا زیپراسیدون دیده می‌شود، می‌تواند با هر نوع داروی ضدروان‌پریشی دیگری نیز بروز یابد.