کتاب من و سازوکارهای دفاعی

کتاب من و سازوکارهای دفاعی نوشتهٔ آنا فروید و ترجمهٔ محمد علی خواه است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب من و سازوکارهای دفاعی

«او» هر آنچه را که به ارث رسیده، یعنی به هنگام تولد حضور دارد و در سرشت انسان نهاده شده است در خود جای می‌دهد و بنابراین بالاتر از همه، غرایز را در بر می‌گیرد. بخشی از «او» دستخوش رشد و تکاملی خاص شده... به عنوان واسطه‌ای میان «او» و دنیای خارج عمل می‌کند. به این ناحیه از روان نام «من» نهاده شده.

وظیفه‌ٔ حفاظت از بقا بر عهده‌ٔ «من» است... با آگاهی یافتن از محرک‌ها، با ذخیره کردن تجارب، با گریز از محرک‌ها یا سازگاری با آن‌ها، با کنترل یافتن بر مطالبات غریزه‌ها، دادن اجازه‌ٔ ارضا به آن‌ها به تعویق انداختن ارضای آن‌ها، یا سرکوب کامل تحریک‌ها و هیجان‌های آن‌ها.

کتاب من و سازوکارهای دفاعی که از آثار معروف آنا فروید، دختر فروید، است به راه‌ها و وسایلی می‌پردازد که «من» به وسیله‌ٔ آن‌ها رنج و اضطراب را دفع می‌کند و کنترلش را بر رفتار، احساسات و انگیزش‌های غریزی اعمال می‌کند.

خواندن کتاب من و سازوکارهای دفاعی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به روان‌شناس‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب من و سازوکارهای دفاعی

««او»، «من»، و «من برتر» در ادراک خویشتن

همه ما می‌دانیم که این سه نهاد روانی از نظر قابلیت مشاهده به میزان زیادی با هم فرق می‌کنند. دانش ما از «او» (که در گذشته سیستم ناخودآگاه نامیده می‌شد) تنها می‌تواند از طریق مشتقاتی که راه خود را به سیستم نیمه خودآگاه و خودآگاه باز می‌کنند بدست آید. اگر در درون «او» حالتی از آرامش و ارضاء حکمفرما باشد، به طوری که هیچ فرصتی برای هیچ تکانه غریزی پیش نیاید که در جستجوی ارضاء به «من» هجوم آورد و در آنجا احساس تنش و رنج ایجاد کند، نمی‌توانیم به هیچ آگاهی‌ای از محتویات «او» دست بیابیم. حداقل از نظر تئوریک این بدان معناست که «او» تحت هر شرایطی در معرض مشاهده نیست.

وضعیت مسلماً در مورد «من برتر» فرق می‌کند. بخش عمده محتویات «من برتر» خودآگاه بوده و در نتیجه می‌توان بوسیله ادراک درون‌روانی مستقیماً به آن دست یافت. با وجود این، تصور ما از «من برتر» در زمانی که روابط هماهنگی بین آن و «من» وجود داشته باشد، همیشه رو به ابهام می‌گذارد. اینجاست که می‌گوییم که این دو بر هم منطبق شده‌اند یعنی در چنین مواقعی فرد یا یک ناظر بیرونی نمی‌تواند «من برتر» را بعنوان یک نهاد جداگانه درک کند. مرزهای آن تنها هنگامی واضح می‌گردد که «من» را با خصومت و یا دست‌کم با انتقاد روبرو سازد. «من برتر» نیز همانند «او» با حالتی که در درون «من» ایجاد می‌کند قابل درک می‌شود: برای مثال هنگامی که انتقادش باعث به وجود آمدن یک احساس گناه می‌شود.»