کتاب خودکشی

کتاب خودکشی نوشتهٔ ماهیار آذر و سیما نوحی و علیرضا شفیعی کندجانی در انتشارات ارجمند چاپ شده است. به نظر می‌رسد که پرداختن به مسأله خودکشی در وضعیت کنونی ایران پس از جنگ از اولویت‌های مهم بهداشت روان کشورمان باشد. در این اثر کوشیده شده ضمن بررسی تاریخ خودکشی در طول اعصار مختلف تعریف جامعی از آن به دست داده و آخرین آمار و ارقام موجود در این رابطه ارائه شود.نگرش مولفین در این پدیده نگرش کلیت‌گرا با در نظر داشتن ویژگی‌های اقلیمی، اجتماعی، سیاسی، مذهبی در کنار یافته‌های آکادمیک بوده است.

درباره کتاب خودکشی

خودکشی مقوله‌ای است که در اعصار و زمان‌های مختلف و از دیدگاه‌های گوناگون مورد بررسی قرار گرفته است. ارتباط خودکشی با نظام اجتماعی، همبستگی، آسیب‌های اجتماعی، نابسامانی‌های اقتصادی، بحران‌های سیاسی و ایدئولوژِیک، حاشیه‌نشینی، مدرنیزه شدن عالم، وقوع جنگ‌ها و انقلابات و شورش‌های خیابانی، از دیدگاه جامعه‌شناختی مسجل شده است. امیل دورکیم، جامعه‌شناس مشهور، نظریات مهمی به دست داده است که در این اثر سعی می‌شود به اجمال به آنها پرداخته شود. از سوی دیگر، روان‌شناسان و روان‌پزشکان نیز نگرش عمیق و جالب توجهی به این پدیده داشته‌اند. اینان بر پایه تجارب علمی و بالینی، گاهی در آزمایشگاه‌ها و گاه در حوزه اجتماعی، به تأمل در باب خودکشی پرداخته و به نتایج شگرفی دست یافته‌اند.

خودکشی در دو دهه اخیر در ایران از موضوعات مهمی است که در فصل جداگانه‌ای تشریح شده است. به هر تقدیر اگر چه انسان به مرگ می‌اندیشد یا از آن هراسان است اما زندگی همچنان ادامه دارد.

کتاب خودکشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعهٔ این کتاب به درمانگران پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب خودکشی

هیچ دوره‌ای از تاریخ بشر را نمی‌توان یافت که موارد خودکشی در آن ثبت نشده باشد. در هندوستان از عهد باستان بر اثر نفوذ اندیشه‌های برهمن افراد در جشن‌ها در جست‌وجوی «نیروانا» دست به خودکشی می‌زدند. تا اواخر قرن نوزدهم همچنان در هندوستان خودکشی زن بیوه پس از مرگ شوهرش در بسیاری از نقاط اجباری و پذیرفته شده بود. در باور بودایی زندگی نه تنها شیرین نیست بلکه آکنده از رنج و محنت است و عدم نوعی رهایی محسوب می‌شود (نیروانا). این باور در طی قرون وارد ادیان دیگر مانند مسیحیت شد. مطابق آیین هند و تأثیر دین برهمایی در هندوستان عهد باستان خردمندانی که در جست‌وجوی کمال و وصال به خیر جاویدان بودند برای رها شدن از همه دردها و با ورود به عالم فنای مطلق در خلال جشن‌های مذهبی به کرات دست به خودکشی می‌زدند. خودکشی علاوه بر رفتن به بهشت باعث بخشوده شدن گناهان زنان شوهر مرده می‌شد. حتی در ۱۹۸۹ در هندوستان ۲۵۴۷۰ زن به دلیل نداشتن جهیزیه کافی بر اثر خودکشی جان خود را از دست دادند.

در چین و تبت و در عهد باستان افراد به دو دلیل خود را می‌کشتند. یکی برای گریز از مقابل دشمن و دیگری جهت دسترسی به تعالی معنوی. خودکشی به صورت گروهی نیز انجام می‌شد. در آن سالها پس از مرگ کنفسیوس پانصد نفر از شاگردانش به خاطر محو آثار استاد خود را به دریا انداختند و غرق شدند. آن چنان بود که در چین و تبت به رهبری گوتمه ـ سیذارتا و بودا خودکشی گسترش یافت. در مصر باستان مرگ را رهایی از قید و بندها و مشکلات می‌دانستند. حتی گاهی به صورت انجمن‌هایی گرد هم می‌آمدند و در جست‌وجوی مطلوب‌ترین راه برای خودکشی بودند. در ژاپن بعضی از مؤمنان به هنگام نیایش برای پیوستن به خدایان جان خود را دریغ نمی‌کردند. اصل شرافت مردان را به دریدن شکم خود وامی‌داشت که در قرون اخیر نیز ادامه یافته و هاراکیری۶ های ژاپنی با نوعی خودکشی تشریفاتی پس از شکست نظامی برای اجتناب از اسارت و خفت و شکنجه خود را می‌کشتند. همچنین گروهی از سامورایی‌ها پس از مرگ مخدوم خویش دست به خودکشی می‌زدند تا در دنیایی دیگر کمر به خدمت او ببندند. در یونان خودکشی کیفر داشت و جسد فردی که خودکشی می‌کرد از گور محروم بود. دست راستش بریده و در مکان دیگری به خاک سپرده می‌شد.