کتاب والدین فیلسوف

کتاب الکترونیکی «والدین فیلسوف» نوشتهٔ جین کازز با ترجمهٔ امین پورحسن در انتشارات کتاب خوانا چاپ شده است. این اثر دربردارندهٔ پرسش‌های دشوار درباره فرزندپروری است.

درباره کتاب والدین فیلسوف

نويسنده در کتاب والدین فیلسوف تربیت کودک را از منظری فلسفی بررسی می‌کند و به‌جای رجوع به نظرات متخصصان فرزندپروری، به حس شهود، منطق و اخلاق والدین تكیه می‌كند. جين كازز استدلال فلسفی و واقعیت‌های علمی را تركیب می‌كند تا به طیفی از پرسش‌های نظری و كاربردی دربارهٔ فرزندپروری پاسخ دهد. 

عناوین فصل‌های این کتاب به ترتیب زیر است:

فصل ۱: کودکان از ما زاده می‌شوند

فصل ۲: زندگی زیباست

فصل ۳: کنترل کمی

فصل ۴: کنترل کیفی

فصل ۵: در آغاز

فصل ۶: کودکی به دنیا می‌آید

فصل ۷: این کودک متعلق به کیست؟

فصل ۸: بچه‌ٔ هیچ‌کس

فصل ۹: هدف والدین

فصل ۱۰: تصمیم‌های اولیه

فصل ۱۱: نقاشی طبیعت بی‌جان با کودک

فصل ۱۲: پسران و دختران

فصل ۱۳: یکی برای همه

فصل ۱۴: دروغ، دروغ، دروغ

فصل ۱۵: انتقال ایدئولوژی

فصل ۱۶: رها کردن

فصل ۱۷: رفتن به خانه

فصل۱۸: فرزندآوری و معنا

بریت بروگارد، استاد فلسفهٔ دانشگاه میامی دربارهٔ کتاب والدین فیلسوف می‌گوید: «علاوه بر والدین که به داشتن یا نداشتن فرزند فکر می‌کنند، علاقه‌مندان سؤالات فلسفی بینش جدیدی در مورد فرزندپروری پیدا خواهند کرد و در هر فصل با فلسفه‌ای اساسی در این زمینه مواجه می‌شوند.»

کتاب والدین فیلسوف را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این اثر به همهٔ پدر و مادرها پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب والدین فیلسوف

«چرا زاده شدن کودک از ما، حتی به میزان کم، او را شبیه خودمان می‌کند؟ شایسته است اول بپرسیم چه چیزی خود آینده‌ام را با وجود تغییرات (پیرتر، خاکستری‌تر، فراموش‌کارتر) در حالت خویشتن نگه می‌دارد و به فردی کاملاً متفاوت تبدیل نمی‌کند. حتی اگر بخشی از جوابمان این باشد که خویشتن پیرترم از من زاده شده است، کودک نیز از والدینش زاده می‌شود (البته زاده شدن کودک از والدین با زاده شدن خویشتن پیر از خویشتن جوان تفاوت دارد). اگر بخشی از جوابمان این باشد که خویشتن پیر من با من پیوستگی دارد، والد و فرزند نیز از بسیاری جهات پیوستگی‌های متعددی با یکدیگر دارند. اگر این‌طور فرض کنیم که خویشتن آینده‌ام هنوز من است چون اعضای فیزیکی خویشتن جوان‌تر من باقی مانده‌اند و به قسمتی از خویشتن پیرتر من تبدیل شده‌اند، اعضای فیزیکی والدین نیز به اجزای سازندهٔ فرزندانشان تبدیل می‌شوند. همان‌طور که چارلز فراید فیلسوف می‌گوید: «والد شدن به معنی ایجاد نوعی پیوستگی فیزیکی است، پیوستگی فیزیکی‌ای که با پیوستگی معنوی و اخلاقی از طریق تأثیرگذاری والدین بر فرزندانشان تکمیل می‌شود». من ادعا نمی‌کنم که این مطالب توضیح می‌دهند چرا فرزندی که از من زاده می‌شود شبیه خویشتن من است. اما این ملاحظات حداقل نشان می‌دهند این تصور که فرزندْ خویشتن دوم والد است تصوری عجیب و برخاسته از توهم نیست. اینکه فرزندانمان بیشتر از فرزندان دیگران شبیه خویشتن ما هستند دلایل خودش را دارد. فرزندانمان، در معنای واقعی کلمه، به این‌که خویشتنمان باشند نزدیک‌تر هستند.

جوامع پیشرفتهٔ معاصر نوزادان تازه‌متولدشده را معمولاً انسان‌های کامل و تام تلقی می‌کنند، تصوری که باعث می‌شود ما فرزند را خویشتن دوم ولی جدا در نظر بگیریم. جنینی که در رحم مادر آمادهٔ تولد است کامل و تام تلقی می‌شود؛ حتی اگر شش‌ماهه باشد. عبارت «کامل و تام» در برخی جوامع حتی برای مراحل قبل‌تر نیز به کار می‌رود و حتی شاید چند ثانیه بعد از شکل‌گیری نطفه نیز به آن اطلاق شود. اما جوامعی نیز وجود دارند که در آن‌ها نوزادان انسان‌های کامل و تام تلقی نمی‌شوند. درهرحال، زمان اعطای درجهٔ انسان کامل به نوزاد یا کودک تأثیری بر نکتهٔ بنیادین ما در این بحث ندارد: کودکی که از شما زاده می‌شود از جایی به بعد برای شما شبیه خویشتن می‌شود.»