کتاب منتوری برای والدین

کتاب منتوری برای والدین نوشتهٔ مارگوت ساندرلند و ترجمهٔ مریم تقدیسی است. انتشارات کتاب خوانا این کتاب را منتشر کرده است. این اثر راهنمای پرورش فرزندانی شاد و موفق است.

درباره کتاب منتوری برای والدین

نویسندهٔ کتاب منتوری برای والدین یادآوری کرده است که با پرورش فرزندمان بر اساس آموزه‌های علمی، قادر خواهیم بود جوامعی با همدلی بیشتر، توانایی تفکر و احترام به تفاوت‌ها خلق کنیم. مارگوت ساندرلند این کتاب را در ۱۲ بخش به رشتهٔ تحریر درآورده است. او در این اثر با روش‌هایی عالی درمورد پرورش فرزند به توضیح چگونگی ایجاد تفکر سالم در مغزهایی پرداخته است که از نظر احساسی بارور بار آمده‌اند. این کتاب شواهد علمی موجود را درمورد دانش فزایندهٔ مغز و ذهن درحال‌رشد کودکان به‌روز کرده است. عنوان برخی از بخش‌های این کتاب عبارت است از «هوش اجتماعی فرزند شما»، «بهترین رابطه با فرزندتان»، «رفتارهای مشکل‌ساز»، «جنگ و دعوای کودکان» و «مغز فرزندتان در دستان شماست».

خواندن کتاب منتوری برای والدین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب فرزندپروری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب منتوری برای والدین

«فصل ۴۰. از کنترل خارج شدن

والدین به‌خصوص با بپر بپر روی تخت یا دویدن دور فروشگاه مخالف‌اند. علت آن چیست؟ چون لُب‌های جلویی مغزمان آن‌قدر رشد کرده‌اند که به طور طبیعی مانع «تکانه‌های حرکتی» ما شوند -میل ناگهانی به دویدن، پریدن و بالا رفتن. ولی چنین مکانیزم‌هایی هنوز در کودک به تکامل نرسیده‌اند و اگر صرفاً از او بخواهیم مانند بزرگسالان رفتار کند مؤثر واقع نخواهد شد.

وقتی می‌گویند «نمی‌خواهم»

درعین‌حال که باید برای فرزندمان حدومرز، قوانین و پیامدهایی روشن برای رفتار نامطلوب او مشخص کنیم، نباید خواست و ارادهٔ او را تخریب کنیم. ارادهٔ قوی در کودک یکی از خصوصیات مهم در زندگی بزرگسالی اوست. بیان کلمهٔ «نمی‌خواهم» در دو یا سه‌سالگی نشان‌دهندهٔ قابلیت استقلال در کودک، شناخت خواسته‌اش در زندگی و داشتن اراده و انگیزه برای رسیدن به آن خواسته است. کودکانی که در خردسالی بیش‌ازحد مطیع بار می‌آیند در آینده افراد مستقلی نخواهند بود. شاید در سازگاری با نیازها و احساسات دیگران مهارت داشته باشند، ولی هیچ مفهومی از خواسته‌ها و احساسات شخصی‌شان در ذهن ندارند. این اتفاق در مورد کودکان خردسالی رخ می‌دهد که والدین بیش‌ازحد در موردشان سختگیری می‌کنند که در این حالت کودک از مخالفت می‌ترسد، یا در مورد والدینی که فرزندشان را «مطیع» بار می‌آورند -کودک باید اطاعت کند، چون در غیر این صورت از عشق و تأیید والدین محروم خواهد شد. تربیت به روش مطیع بار آوردن کودک در مورد والدینی رخ می‌دهد که به فرزندانی آرام و وابسته علاقه دارند، ولی چنین والدینی نمی‌توانند به فرزندشان اجازهٔ استقلال یا مخالفت بدهند. عشق و تأیید والدین برای کودک نیازی حیاتی است و کودک حتی به بهای اطاعت محض تصمیم می‌گیرد موردعلاقه و موردتأیید والدین باشد.

اگر کودکی دارید که اغلب روی حق و خواسته‌اش پافشاری می‌کند باید از خودتان راضی باشید، چون درعین‌حال که حدومرزی مشخص برای او تعیین کرده‌اید کودکتان را مطیع بار نیاورده‌اید. ما به عنوان والدین باید در مورد نحوهٔ واکنش و پاسخمان به کودکی که «نه» گفتن را بلد است دقت کامل به خرج دهیم. در این فصل، به راه‌وروش‌های بسیاری در این زمینه اشاره شده است.

ورجه وورجهٔ کودکان، اوقاتی فرساینده برای والدین

بالا و پایین پریدن روی تخت و دویدن دور خانه به معنای شیطنت یا اذیت نیست. کودک زیر پنج سال به‌سختی می‌تواند ترمز چنین رفتارهایی را در خود بکشد، مگر این‌که والدین او را مطیع و وحشت‌زده بار آورده باشند که این نوع تربیت باعث واکنش بی‌حرکتی یا بی‌تفاوتی خودجوش در او می‌شود.

هنوز مسیرهای اصلی ارتباطی بین مغز برتر (لُب‌های جلویی) و مغز پست ایجاد نشده‌اند. این مسیرها به طور طبیعی مانع میل به رفتارهای شلوغ و پردردسر می‌شوند؛ سیستم دوپامین و نورآدرنالین هم در نوزاد و کودک خردسال در مغز برترشان هنوز نارس است که این هم می‌تواند باعث ایجاد رفتارهای ناگهانی و نسنجیده و عدم توانایی برای «آرام نشستن» شود. راه‌حل یافتن مسیری برای تغییر جهت انرژی است.

اگر نگران مبل یا کاناپه‌تان هستید وسیلهٔ دیگری در اختیار کودک قرار دهید، مثلاً در حیاط یک ترامپولین قرار دهید یا او را برای پریدن روی ترامپولین به پارک‌های محلی ببرید. نیازی نیست از کوره دربروید، فقط به‌آرامی به کودک بگویید: «ما نمی‌توانیم روی تخت بپریم، ولی می‌توانیم برویم بیرون و بپریم.» اگر کودک هنوز از روی تخت بلند نشده است، به‌آرامی او را بغل کنید و بیرون ببرید.

اوقات سخت در مکان‌های عمومی

به دلیل وجود تکانه‌های کنترل‌نشده در فرزندتان بهتر است مکان‌های مناسبی را برای بیرون رفتن در نظر بگیرید. مثلاً درمجموع یکی از بدترین آمیزه‌ها کودکان خردسال و رستوران‌های پنج‌ستاره هستند. والدین به این دلیل که مغز فرزندشان مانند مغز یک بزرگسال عمل نمی‌کند عصبانی و ناراحت می‌شوند و برنامهٔ بیرون رفتن و تفریح کلاً خراب می‌شود. اگر جاهایی را در نظر بگیرند که از امکاناتی برای کنترل تکانه‌های حرکتی در کودک برخوردارند احتمالاً اوقات خوبی را سپری خواهند کرد.

«نمی‌توانم آرام بگیرم!»»