کتاب دنیای دوپامین

کتاب دنیای دوپامین نوشتهٔ آنا لمکی و ترجمهٔ محمداسماعیل فلزی است و انتشارات مازیار آن را منتشر کرده است. این کتاب دربارهٔ رسیدن به تعادل در عصر زیاده‌روی است.

درباره کتاب دنیای دوپامین

در این کتاب رابطهٔ نزدیک بین درد و لذت در سامانهٔ عصبی مورد بررسی قرار می‌گیرد و راهکارهای عملی متعددی برای مبارزه با رفتارهای اعتیادآور ارائه می‌شود.

هدف کتاب دنیای دوپامین آن است که یافته‌های علوم اعصاب در مورد پاداش را شرح دهد تا بتوانیم به تعادل بهتر و سالم‌تر و ایمن‌تری در مورد درد و لذت برسیم. اما علوم اعصاب برای رسیدن به این هدف کافی نیست. برای روشن‌شدن مسئله به تجربه‌های عملی زندگی انسان‌ها نیز نیاز داریم. انسان‌های گرفتار و درگیر یا همان انسان‌های معتاد بهتر از کسانی که صرفاً مستعد ابتلا به افراط هستند می‌توانند راه رهایی از افراط را به ما بیاموزند. مطالب این کتاب برگرفته از داستان‌های واقعی زندگی بیماران معتاد آنا لمکی است که پس از گرفتاری در دام اعتیاد توانسته‌اند خود را از چاله‌ٔ اعتیاد بیرون بکشند.

خواندن کتاب دنیای دوپامین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزهٔ روان‌شناسی و عصب‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم. همچنین کسانی که می‌خواهند دربارهٔ ترک اعتیاد به یافته‌های جدید روان‌شناسان و عصب‌شناسان دست پیدا کنند این کتاب برایشان مفید است.

درباره آنا لمکی

آنا لمکی روان‌پزشک و استاد دانشگاه استنفورد و مدیر گروه مطالعات اعتیاد در این دانشگاه است که به دلیل موفقیت در تحقیق و تدریس جوایز بسیاری دریافت کرده و قریب ۱۰۰ مقاله از او در مجلات معتبر پزشکی منتشر شده است.

بخشی از کتاب دنیای دوپامین

«دیوید را اولین‌بار سال ۲۰۱۸ دیدم. از نظر جسمی نکته خاصی نداشت: سفیدپوست، دارای اندام متوسط، موهای قهوه‌ای. ظاهر مرددی که داشت سن او را کمتر از ۳۵ سال نشان می‌داد، سنی که در پرونده‌اش ذکر شده بود. پیش خودم فکر کردم از آن مریض‌هایی است که خیلی به درمان پای بند نمی‌مانند. یکی‌دو مرتبه به درمانگاه می‌آیند و دیگر هیچوقت مراجعه نمی‌‌‌کنند.

اما بعداً فهمیدم حدسم آن‌قدرها هم درست نیست. در مورد بسیاری از مریض‌ها که اولش فکر می‌کردم می‌توانم به راحتی آنها را درمان کنم، بعد معلوم شد که اصال قابل علاج نیستند. بعضی دیگر هم بودند که راهی برای درمان آنها به نظرم نمی‌رسید، اما در کمال تعجب خوب شدند. این روزها هر بار که بیمار جدیدی را می‌بینم سعی می‌کنم شک و تردید را از خودم دور کنم و به یاد بسپارم که هر کسی شانس آن را دارد که دوباره سلامت خود را به دست آورد.

به او گفتم: «چی باعث شد بیایی اینجا؟»

مشکل دیوید از دوران تحصیل در دانشکده شروع شد، یعنی درست از همان روزی که او به بخش خدمات بهداشت روانی دانشجویان مراجعه کرد. دیوید ۲۱ساله در آن زمان دانشجوی سال دوم دانشگاهی واقع در شمال نیویورک بود که برای نجات از اضطراب و عملکرد تحصیلی پایین به بخش مربوط رفته بود. او هر بار که با افراد غریبه یا کسانی که آن‌ها را خیلی خوب نمی‌شناخت روبه‌رو میشد، گرفتار اضطراب می‌شد. صورتش گل می‌انداخت و پشتش عرق می‌کرد و افکارش به هم می‌ریخت. دیوید همیشه از جلسات و کلاس‌هایی که در آن‌ها باید جلوی دیگران حرف می‌زند فراری بود. او یک‌بار از حضور در یک سخنرانی و ۲ بار از حضور در سمینار خودداری کرد و ناچار شد به جای گذراندن واحدهای عملی خود، واحدهای نظری در کالج بگیرد.»