کتاب خوشحالی تصادفی

میکروکتاب خوشحالی تصادفی؛ چگونه با قدرت ذهن می‌توانیم جزئیاتی را که از زیر چشممان در رفته پر کنیم نوشتهٔ دانیل گیلبرت و ترجمهٔ حمیده رستمی است و نشر لیوسا آن را منتشر کرده است.

درباره میکروکتاب خوشحالی تصادفی

ذهن ما قادر است بی‌آنکه خودمان بفهمیم، جزئیاتی را که از زیر چشممان در رفته، پر کند. شاید ما خودمان خبر نداشته باشیم، اما میدانِ دید هر کسی یک نقطه‌ٔ کور دارد؛ یعنی نقطه‌ای که چشم در آنجا قادر به دیدن تصاویر نیست. بااین‌حال وقتی به عکس یا چهره‌ٔ کسی نگاه می‌کنی، علامت سیاه بزرگی را که درست روی نقطه‌ٔ کورِ دیدت قرار دارد، نمی‌بینی و خیال می‌کنی که کل تصویر را می‌بینی. دلیلش این است که مغزت به‌طور خودکار جزئیات ازدست‌رفته را پر مـی‌کند. مغز بـی‌معطلی به بررسی ناحیه‌ٔ نقطه‌ٔ کور می‌پردازد و آن قسمت را با آنچه به‌نظرش می‌رسد باید آنجا باشد، پر می‌کند.‌ ذهن تو طوری بخشی از بینایی‌ات‌ را راست‌و ریس می‌کند که روحت هم خبردار نمی‌شود.

این مثال توانایی و قابلیت بسیار زیاد ذهن را در پر کردن جزئیات از دست رفته و تغییرقوه‌ٔ تشخیص و درک‌مان از واقعیت، نشان می‌دهد. حال‌وهوای فعلی ما به‌شدت در افکارمان در مورد آینده تأثیر می‌گذارد که به پیش‌بینی‌هایی نادرست منجر می‌شود. در میکروکتاب خوشحالی تصادفی می‌توانید به صورت روشن و کامل با پدیدهٔ خوشحالی تصادفی آشنا شوید و دربارهٔ آن بیشتر بخوانید و با قدرت ذهن جزئیاتی را که از زیر چشمتان در رفته پر کنید.

خواندن میکروکتاب خوشحالی تصادفی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب‌های موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از میکروکتاب خوشحالی تصادفی

تابه‌حال شده به‌اندازهٔ مصرف یک‌هفته‌ات مواد غذایی خریده و وسط هفته متوجه شده باشی که میزان خوراکی‌های مورد نیازت را کم برآورد کرده بودی؟ جالب اینجاست که ممکن است دلیل اشتباهت این باشد که خرید مواد غذایی‌ات را با شکم سیر انجام دادی.

معمولاً مردم به‌اشتباه خیال می‌کنند پیش‌بینی‌شان در مورد آینده ـ مثل خرید مواد غذایی به‌اندازه‌ای که کفاف یک‌هفته‌شان را بدهد ـ کاملاً منطقی است؛ اما درواقع شرایط و حال‌وهوای فعلی ما به‌شدت در تصورمان از رویدادهای آینده تأثیر می‌گذارد.

مثلاً اگر با شکم سیر برای خرید مواد غذایی بروی، برایت سخت است بتوانی تصور کنی که در آینده گرسنه می‌شوی، که یعنی تمایلی به خرید مواد غذایی به‌اندازهٔ کافی نداری.

چرا؟

چون مغزت بیشتر به زمان حال می‌پردازد تا آینده. ازآنجاکه اجداد ما مجبور بودند به‌جای خیال‌بافی در مورد آینده بر دندان‌های تیز ببری تمرکز کنند که بی‌سروصدا تعقیب‌شان می‌کرد، می‌شود گفت که این خصلت به‌دلیل ضرورت و نیاز به بقا در بشر تکامل پیدا کرد.