کتاب سیری در فلسفه و فلسفه تاریخ

کتاب الکترونیکی «سیری در فلسفه و فلسفه تاریخ» نوشتهٔ ناصر زرافشان در انتشارات آزادمهر چاپ شده است. انسان ضمن زندگی اجتماعی با هزاران پدیده‌ٔ گوناگون سروکار پیدا می‌کند و سؤالات بی‌شماری برایش پیش می‌آید. جواب‌هایی که او به این سوال‌ها داده و می‌دهد، هرچه که باشند، همواره دارای یک راستای فلسفی معینی هستند. روند تکامل دانش و شناخت، روندی پیوسته و مداوم بوده و هست و بشریت عصر حاضر وارث میراث فکری تمامی نسل‌های گذشته است. نویسنده در این کتاب، در سه فصل تاریخ تکامل تفکر فلسفی را به اجمال بررسی کرده است.

درباره کتاب سیری در فلسفه و فلسفه تاریخ

تردیدی نیست که بسیاری از عقاید فلسفی گذشتگان، در جریان تکامل جامعه و اعتلای شناخت انسان نفی و به دست فراموشی سپرده شده‌اند. اما با این وجود هر دانشی از جمله دانش فلسفی عصر حاضر، سنتز نهایی آراء و اندیشه‌هایی است که تاکنون ابراز شده‌اند. آن‌چه در تفکر فلسفی پیشینیان درست‌تر و ارزشمندتر بوده و با دستاوردهای علوم عینی تایید شده است ابقا و آن‌چه در جریان پراتیک نادرست از آب درآمده نفی شده است و اندیشه‌ی فلسفی به این طریق تکامل یافته، با دستاوردهای علوم دیگر غنی‌تر شده و در مجموع امروز میراث فلسفی بشر را تشکیل می‌دهد. 

در کتاب سیری در فلسفه و فلسفه تاریخ ذکر شده فلسفه چیست و به چه کار انسان می آید ؟ درباره ی فلسفه عقاید گوناگونی وجود دارد . بسیاری از کسانی که خود به مطالعه ی فلسفه پرداخته اند ، آن را علمی جالب ، زنده و دارای مفاهیمی بسیار غنی می دانند . اما برخی دیگر معتقدند که چون موضوع فلسفه ، مفاهیم مجردی است که با زندگی عملی فاصله دارد ، می توان به راحتی از آن چشم پوشید . این امر تعجبی ندارد ، زیرا طی قرون متمادی فلسفه « تیول » خواص جامعه مانند برده داران روزگار باستان ، « فیلسوفان » مقیم دربارهای سلطنتی و مدافعان رژیم های استبدادی دوره ی فئودالی و یا بورژواهایی تلقی می شده که سری فارغ از غم معاش داشتند و « صاحب نظراتی » که در خدمت آن خواص و نظام اجتماعی آنها بودند.

کتاب سیری در فلسفه و فلسفه تاریخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به فلسفه پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب سیری در فلسفه و فلسفه تاریخ

اگر به برخی از مردم گفته شود که در سراسر زندگی آگاهانهٔ خود، با وفاداری، از فلسفهٔ معینی پیروی می‌کنند، بسیار تعجب خواهند کرد. اما این گفته حقیقت محض است. انسان ضمن زندگی اجتماعی با هزاران پدیدهٔ گوناگون سر و کار پیدا می‌کند. به آنچه در کشورش یا در خارج از آن می‌گذرد فکر می‌کند، به آرزوی دستیابی به «اسرار» آفرینش جهان، دربارهٔ پدیده‌های طبیعی می‌اندیشد و نظایر اینها. هنگامی که انسان دربارهٔ منشاء ستاره‌ها، سیارات و زمین یا دربارهٔ جهان پیرامون خویش، دربارهٔ آیندهٔ پس از مرگ خویش، یا در بارهٔ خوشبختی و مفهوم زندگی از خود سؤال می‌کند، آگاهانه یا به‌طور ناآگاه به مسائل فلسفی اندیشیده است، و مطرح شدن چنین پرسش‌هایی برای انسان، لحظه‌ای، تصادفی یا صرفاً ناشی از حس کنجکاوی نیست. سؤالاتی از این قبیل در همهٔ اعصار و در همه جا برای انسان مطرح بوده‌اند، و جواب‌هایی که او به این سؤال‌ها داده و می‌دهد، هر چه که باشند، همواره دارای یک جهت فلسفی معین هستند.

اما این جهت‌گیری فلسفی نه تنها در اندیشیدن بلکه در عمل نیز وجود و مصداق دارد. هنگامی که در مواقع خشکسالی و بی‌آبی شدید، دهقانی به کلیسا یا مسجد می‌رود و در آنجا شمعی می‌افروزد تا به این وسیله موجب بارش باران شود، » استنباط و برداشت «خاص خود را از جهان و پدیده‌های گوناگون آن نشان می‌دهد. از اینکه این استنباط درست است یا نادرست سخنی نمی‌گوییم، اما هنگامی هم که انسان برای پیشگیری از عواقب شوم خشکسالی تأسیساتی برای آبرسانی و آبیاری می‌سازد، و از مزارع برای حفظ رطوبت خاک مراقبت به عمل می‌آورد، نیز معنایش آن است که در مورد باران و عوامل طبیعی و به‌طور کلی در خصوص جهان و آنچه در آن می‌گذرد اعتقادات و باورهایی دارد. چنین کسی درک کرده است که پدیده‌ها دارای منشائی طبیعی هستند و در جهتی موافق باورهای خویش عمل می‌کند. اینجا نیز با «برداشت و استنباط» دیگری از جهان روبرو هستیم. به همین نحو افراد گوناگون، پدیده‌های زندگی اجتماعی و سیاسی را نیز به شیوه‌های متفاوت درک و تفسیر می‌کنند. و این مجموعهٔ کلی‌ترین و عام‌ترین استنباطات و برداشت‌های انسان از جهان و جامعه، فلسفهٔ او را تشکیل می‌دهد.