کتاب دخمۀ شیرین و افشین و بودلف هر دو مرده‌اند

قطب‌الدین صادقی( -۱۳۳۱)، نویسنده، کارگردان و استاد تئاتر است. این کتاب دربردارنده دو نمایشنامه است که هر دو برداشتی از داستان‌های کهن ایرانی هستند. «دخمه‌ی شیرین» برداشتی است نو ازمنظومه‌ی «خسرو و شیرین» نظامی، با چشم‌اندازی از تاریخ ساسانیان. «افشین و بودلف هر دو مرده‌اند» برداشتی نو و دراماتیک از قصه‌ی افشین و بودلف در «تاریخ بیهقی» است، بی‌آن‌که از شرح زندگی بابک در کتاب‌های تاریخی دیگر از جمله «سیاستنامه»، «تاریخ طبری» و یا «تاریخ الکامل» غفلت شده باشد. در بخشی از نمایشنامه «افشین و بودلف هر دو مرده‌اند» می‌خوانیم: «روشنک: نکوکار باش! به کس بد مگو! به کس آزار مرسان! هیچ خونی مریز! دشمن‌کام نباش و تیغ مکش مگر برای پاسداری این خاک، این مردم، این من! بوفضل با گرفتن تیغه‌ی خنجر سوگند می‌خورد. :آن کنم که تو پسندی! روشنک: پاک است روان پاپک که تویی. پاک است روان جاویدان پسر شهرک که تویی! پاک است روان این کوه که بزرگ آن تویی! بوفضل: آن کنم که روان جاوید پسندد. آن کنم که روان این کوه پسندد. روشنک: آن کن که مردمان پسندند. بوفضل: اینک منم و این دژ، این «بذ» بلند. اینک منم و این سپرکشان و پیادگان. اینک منم و دشمنانی که پشت این کوه‌های بلنداند. روشنک: هنگامی سره است پاپک. و اینک تویی و سیصدهزار پیرو از آذرپایگان و دیلم و همدان و مکران، از اصفهان و ری و ماسبذان و مهرگان، از دینه‌ور و کنگاور و اربیل و شهرزور! همه‌ی ماد، همه‌ی قبایل کرد و کوهپایگان زاگرس با تواند پاپک! شمشیر مردان را که به نشانه‌ی پذیرفتن بزرگی او در پایش ریخته بودند، یک به یک پس می‌دهد. بوفضل: پس بگو دژبانان کنده و گودال ژرف‌تر کنند. بهزادان: کرده‌ایم. بوفضل: بگو کس بر کس نایستد، دیوارها بلند کنند و بلندتر. خورزاد: آن کنیم. بوفضل: بگو نوبتیان بر برج دیده‌بانی ماندگارتر شوند به روز و شب.»

درباره قطب الدین صادقی

قطب‌ الدین صادقی زادهٔ ۳ اردیبهشت ۱۳۳۱ در سنندج است. او فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، مترجم، کارگردان تئاتر، بازیگر سینما و تلویزیون است. صادقی در سال ۱۳۵۴ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ هنرهای نمایشی از دانشکدهٔ هنرهای زیبا در دانشگاه تهران دریافت کرد؛ سپس دورهٔ کارشناسی‌ارشد (سال ۱۳۵۷) و دکترا در زمینهٔ مطالعات هنرهای نمایشی (سال ۱۳۶۴) خود را در دانشگاه سوربن فرانسه به پایان رساند. پس از پایان تحصیلات در کنار تدریس در دانشگاه‌های مختلف، به فعالیت‌های هنری و ادبی و نگارش نمایشنامه و اجرای تئاتر پرداخت. او در دانشگاه‌هایی همچون دانشگاه تهران، دانشگاه هنر نیاوران (فرهنگسرا)، دانشگاه میراث فرهنگی، دانشگاه هنر سورهٔ تهران، دانشگاه شهید بهشتی و دانشکدهٔ صداوسیما به تدریس پرداخته است. صادقی بیش از ۶۰ مقالهٔ پژوهشی از سال ۱۳۶۰ نگاشته است. از جمله پژوهش‌های او می‌توان به «مدخلی بر نمایش آیینی»، «تئاتر مقاومت و نسبت آن به تئاتر سیاسی»، «چگونه آثار ادبی کهن را نمایشی کنیم؟»، «ساختمان تماشاخانه و بحران آن در تئاتر معاصر»، «دیالوگ در تعزیه از دیدگاه درام‌شناسی»، «ارزش موسیقی و عملکرد آن در نمایش»، «اقتصاد تئاتر ایران» و «فرمالیسم در تئاتر» اشاره کرد. او مؤلف و مترجم آثار زیادی در حوزهٔ نمایش و داستان است. «یادگار زریران»، «بیان بدنی بازیگر»، «سی مرغ، سیمرغ»، «هراس» و «عروسی داریم و عروسی» از جمله آثار قطب الدین صادقی هستند.