کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ

کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ نوشته اریک امانوئل اشمیت، از برخورد یک تاجر اروپایی با زنی در زیرزمین هتلی در چین آغاز می‌شود؛ برخوردی که پرسش از راست و دروغ را به تأملی درباره‌ی محبت، خیال و خانواده تبدیل می‌کند. خانم مینگ از ده فرزندش حرف می‌زند اما راوی نمی‌تواند ادعای او را در جامعه‌ای با محدودیت تک‌فرزندی باور کند. شک او کم‌کم جای خود را به کنجکاوی درباره‌ی زندگی این زن می‌دهد. فهیمه موسوی ترجمه این کتاب صوتی را انجام داده است. انتشارات افراز این کتاب صوتی را با گویندگی وحید عالم منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ

کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ نوشته اریک امانوئل اشمیت، داستانی درباره‌ی داوری‌کردن از فاصله‌ی دور و دشواری شناختن دیگری است. راوی اول‌شخص، تاجری اروپایی است که برای معاملات اسباب‌بازی به جنوب چین سفر می‌کند. او زبان می‌آموزد و قرارداد می‌بندد اما احساس می‌کند شناختش از مردم و محیط اطراف همچنان ناکافی است. خانم مینگ، مسئول دست‌شویی مردانه‌ی گراندهتل یونهای، در نقطه‌ی مقابل شتاب و حسابگری او قرار دارد. این زن شغلش را مایه‌ی شرمندگی نمی‌داند و حضورش نظم و اقتداری مخصوص به فضای زیرزمین می‌دهد. اشمیت از همین موقعیت روزمره برای طرح پرسش‌هایی درباره‌ی شأن انسان استفاده کرده است. جایگاه اجتماعی شخصیت‌ها الزاماً نشان‌دهنده‌ی میزان بینش آن‌ها نیست. طنز داستان نیز از فاصله‌ی میان تصور راوی از خودش و موقعیت‌هایی شکل می‌گیرد که اطمینان او را به چالش می‌کشند. شنونده جهان داستان را از دریچه‌ی نگاه همین مرد می‌بیند؛ نگاهی که گاهی آمیخته به خودپسندی، بدگمانی یا شتاب‌زدگی است.
کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ، گفت‌وگوهای کوتاه راوی و زن را به محل برخورد تجربه‌های متفاوت تبدیل می‌کند. سخنان قصار، به‌ویژه اندیشه‌های منسوب به کنفوسیوس، در دل بحث‌های مربوط به تربیت، استعداد، مسئولیت و رابطه‌ی والدین و فرزندان جا گرفته‌اند. این جمله‌ها همیشه حکم پاسخ نهایی را ندارند؛ راوی گاهی معنای سخنان زن را درنمی‌یابد و گاهی از شنیدنشان کلافه می‌شود. فضای بیرون هتل نیز در معنای داستان سهم دارد. شهر زیر فشار توسعه تغییر می‌کند، نشانه‌های گذشته محو می‌شوند و تولید انبوه، محیط کار را به فضایی تکراری بدل کرده است. روایت در چنین بستری، امکان حفظ تفاوت‌های انسانی را بررسی می‌کند. خیال در این میان فقط وسیله‌ی سرگرمی نیست؛ خیال می‌تواند به اشیا و تجربه‌های مشابه معنایی شخصی بدهد. رابطه‌ی دو شخصیت نیز میان میل به اثبات حقیقت و نیاز به شنیده‌شدن حرکت می‌کند. تجربه‌ی شنیدن، بیش از تعقیب یک معما، همراهی با تغییر تدریجی قضاوت‌هاست؛ تغییری که بدون حذف تناقض‌ها، فاصله‌ی میان دو انسان را کمتر می‌کند.

خلاصه داستان ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ، هنگام اقامت کاری در یونهای، برای فاصله‌گرفتن از مذاکرات تجاری به زیرزمین هتل می‌رود. گفت‌وگوهای او با مسئول دست‌شویی، پس از افتادن یک عکس از جیبش، به موضوع فرزندان می‌رسد. زن می‌گوید ده فرزند دارد و نام تک‌تکشان را می‌برد. تاجر این ادعا را ناممکن می‌داند اما شرح زندگی بچه‌ها او را به شنیدن ادامه‌ی ماجراها مشتاق می‌کند. زن از استعدادهای نامتعارف، دردسرهای تربیت و نگرانی‌های مادرانه حرف می‌زند. مرد میان تمسخر، همدلی و میل به بازجویی سرگردان است. بازدید او از کارخانه‌ای که زن در گذشته در بخش تولید عروسک آن کار کرده، پرسش دیگری پیش می‌کشد: خیال چه نسبتی با تحمل زندگی دارد؟ دیدارهای بعدی، کنجکاوی درباره‌ی زن را به مواجهه‌ی راوی با خواسته‌ها و ترس‌های خودش نزدیک می‌کند.

چرا باید کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان امکان بررسی تفاوت میان حقیقت‌جویی و قضاوت شتاب‌زده را فراهم می‌کند.
• سرگذشت فرزندان، نسبت استعداد، تربیت و انتظارات والدین را پیش می‌کشد.
• گفت‌وگوها اندیشه‌های کنفوسیوس را در موقعیت‌های روزمره قرار می‌دهند.
• تقابل کارخانه و قصه‌گویی، نقش خیال در حفظ تفاوت‌های انسانی را روشن‌تر می‌کند.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های تأمل‌برانگیز درباره‌ی مرز حقیقت و خیال.
• مخاطبان علاقه‌مند به موضوع والدبودن، تعهد و تربیت فرزندان.
• شنوندگان مشتاق گفت‌وگوهای فلسفی همراه با طنز و تردیدهای شخصی.

بخشی از کتاب صوتی ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ

«کنار در خروجی، بدن‌های روی هم تلنبارشده را مشاهده کردم:
چنان شخصیت‌های واقعی را منعکس می‌کردند که از تجمع آن‌ها در یک‌جا شوکه شده بودم. شباهت آن‌ها هم مرا مات و مبهوت می‌کرد. کدام‌یک را باید انتخاب کرد؟ کدام‌یک را باید سوا کرد؟ چرا این‌یکی؟ چرا آن‌یکی نه؟ در ضمن این افکار، این بدشانسی را داشتم که دورنمای کارخانه را تماشا کنم: کارگران آسیایی، ماسک‌زده و کلاه‌به‌سر و پوشیده در لباس‌های سرهمیِ فیروزه‌ای، به هم شبیه بودند! بر خود لرزیدم... چی؟ شرط ما این بود؟ تصور می‌کنیم که کم‌یاب هستیم درحالی‌که از یک قالب درست می‌شویم؟ شبیه به‌هم هستیم، حتی در ادعای منحصربه‌فرد بودنمان شبیه به‌هم هستیم...
برای جدا کردن خودم از این شرایطِ شوم، حرکت کردم، چند قدم برداشتم، رفتم تا عروسک‌های نوزاد را بررسی کنم. اگر این‌ها امروز قابل‌تعویض هستند، فردا، به محض این‌که کودکی انتخاب‌شان کند، از هم متفاوت می‌شوند، سرشار از عشق، سرنوشتی برایشان حک می‌شود، با تجربه از هم متمایز می‌شوند. این تخیل است که متمایز می‌کند، تخیل از ابتذال و تکرار و یکنواختی جلوگیری می‌کند. در سرنوشت اسباب‌بازی‌ها سرنوشت انسان‌ها را پیدا می‌کردم: تنها تخیل است که با تولید خیالات و سعی در ایجاد رؤیاها، انسان‌های بدیع و خلّاق می‌سازد؛ بدون آن، ما به هم نزدیک‌ایم، زیادی نزدیک، مشابه، دمرافتاده روی همدیگر در صندوق‌های واقعیت.»