کتاب خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا

کتاب خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا با عنوان اصلی Kamogawa shokudō و عنوان انگلیسیِ The Kamogawa food detectives نوشتهٔ هیساشی کاشیوای و ترجمهٔ عهدیه قاسمی است. انتشارات دانش‌آفرین این کتاب را منتشر کرده است. اثر حاضر که در دستهٔ ادبیات داستانی قرن ۲۱ ژاپن قرار گرفته، یک رمان در باب غذاهای غریبِ یک رستوران در ژاپن است که اثری ویژه بر مشتریان می‌گذارد. این رمان در سبک فانتزی نوشته شده است. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا اثر هیساشی کاشیوای

کتاب «خانوادهٔ کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا» که نخستین‌بار در سال ۲۰۱۳ میلادی و چاپ دوم آن در ایران در سال ۱۴۰۳ منتشر شده، ویراستهٔ «فریناز بیابانی» است. این رمان معاصر ژاپنی دربارهٔ رابطهٔ غذا و خاطرات است. داستان پیرامون پدر و دختری به نام «ناگاره» و «کویشی» می‌چرخد که رستورانی کوچک و پنهان در یکی از خیابان‌های خلوت شهر کیوتو دارند. ناگاره که زمانی کارآگاه پلیس بوده، اکنون به‌همراه دخترش از طریق مهارت آشپزی اثری ویژه بر مشتریان می‌گذارد. مشتریان با درخواست بازآفرینی یک غذای خاص، به این رستوران مراجعه می‌کنند. هر وعده غذا فرصتی است برای یک تجربهٔ تازه. در طول رمان، روایت‌هایی متنوع از مشتریان مختلف شکل می‌گیرد. ناگاره و کویشی با دقت و حساسیت و از طریق گفت‌وگو و تحقیق، راز هر غذا را کشف کرده و طعمی ویژه را به زندگی مشتریان تقدیم می‌کنند. این رمان را اثری لطیف و آرام توصیف کرده‌اند که پیوند میان مزه، حافظه و عاطفه را با نگاهی انسانی و شاعرانه به تصویر می‌کشد. این رمان شش فصل دارد.

خلاصه داستان خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا

در انتهای خیابانی ساکت در شهر کیوتو، رستورانی بسیار خاص قرار دارد. دختری به نام «کویشی کاموگاوا» و پدرش «ناگاره» این رستوران را اداره و با غذاهای فوق‌العاده خوشمزه از مشتریان خود پذیرایی می‌کنند، اما این دلیل اصلی آمدنِ مشتریان به این رستوران نیست.

ادامهٔ این بخش، ایدهٔ اصلی کتاب حاضر را فاش کرده است.

این پدر و دختر «کارگاهان غذا» هستند و با تحقیقات مبتکرانهٔ خود غذاهایی خلق می‌کنند که هر کدام خاطراتی ارزشمندی را در دل خود پنهان دارد؛ غذاهایی که کلید گذشتهٔ فراموش‌شدهٔ مشتریان است و موجب شادی و خوشحالی‌ آن‌ها می‌شود.

چرا باید کتاب خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا را بخوانیم؟

رمان «خانوادهٔ کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا» تجربه‌ای منحصر‌به‌فرد از پیوند میان غذا، حافظه و شفای روحی ارائه داده است. این رمان آرام و انسانی نشان می‌دهد چطور طعم یک غذا می‌تواند خاطره‌ای فراموش‌شده را زنده کند و پلی میان گذشته و حال بسازد. نویسنده با روایتی ساده اما تأثیرگذار شما را به دل داستان‌هایی می‌برد که با طعم و بو گره خورده‌اند؛ روایت‌هایی درباره‌ٔ عشق، دلتنگی، فقدان و آشتی با گذشته.

کتاب خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی قرن ۲۱ ژاپن و قالب رمان فانتزی پیشنهاد می‌کنیم؛ همچنین این اثر به طرفداران رمان «پیش از آنکه قهوه سرد شود» پیشنهاد شده است.

درباره هیساشی کاشیوای

«هیساشی کاشیوای» (Hisashi Kashiwai) در سال ۱۹۵۲ میلادی به دنیا آمد، در کیوتو بزرگ شد، از دانشگاه دندانپزشکی اوزاکا فارغ‌التحصیل شد، پس از فارغ‌التحصیلی به کیوتو بازگشت و به‌عنوان دندانپزشک مشغول به کار شد. او مطالب بسیاری دربارهٔ شهر زادگاهش نوشته و در برنامه‌ها و مجلات تلویزیونی همکاری داشته است. داستان «خانوادهٔ کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا» نوشتهٔ او است.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

- NPR این کتاب را ترکیبی از داستان‌های معمایی و روان‌شناسی دانسته است.​

- سایت Kirkus Reviews رمان حاضر را مجموعه‌ای مغذی از داستان‌های کوتاه با طعمی دل‌پذیر توصیف کرده و به ساختار اپیزودیک و فضای گرم آن اشاره کرده است.​

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

کتاب حاضر با عنوان «‏‫کارآگاهان غذایی کاموگاوا»‬ با ترجمهٔ «ژیلا فرهادی» در سال ۱۴۰۳ در «بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه» نیز‏‫ منتشر شده است.‬

بخشی از کتاب خانواده کاموگاوا؛ کارآگاهان غذا

«بهار و پاییز فصولی هستند که بیشترین جمعیت را به کیوتو سرازیر می‌کنند. به خصوص، فصل بهار شاهد هجوم گردشگرانی است که همهٔ آن‌ها بی‌تاب رسیدن فصل کوتاه شکوفه‌های گیلاس هستند و به معنای واقعی کلمه، برخی از نقاط شهر با سیل عظیمی از جمعیت روبرو می‌شود. اوایل بعدازظهر بود و حیاط روبروی معبد هیگاشی هنگانجی مملوء از گردشگرانی بود که با شگفتی به درخت‌های گیلاس نگاه می‌کردند و با دوربین‌های تلفن همراه خود عکس می‌گرفتند. تنها عکس گرفتن از چند شکوفهٔ گیلاس چه فایده‌ای دارد؟ این سؤالی بود که ذهن مرد جوان کت و شلوارپوش را درگیر کرده بود. او همانطور که از آنجا عبور می‌کرد، با سردرگمی سرش را به این طرف و آن طرف تکان می‌داد.

پس از مراسم عکس گرفتن، بازدیدکنندگان به سمت باغ شوسی‌یِن، یکی از مکان‌های آرام‌تر تماشای شکوفه‌های گیلاس، حرکت کردند. مرد جوان که از حضور جمعیت زیاد گردشگران، شاکی به نظر می‌رسید نقشه‌ای در دست گرفته بود و در امتداد شرقی خیابان شومن دوری پیش می‌رفت. قبل از اینکه دیر شود به ساختمانی که در سمت راست خیابان بود، راه پیدا کرد.

زیر لب گفت: «اینجاست؟» و نگاهش بین ساختمان دو طبقهٔ ملات کاری شده روبرو و نقشه‌ا‌ی که خودش کشیده بود، به گردش افتاد. از میان پنجرهٔ نیمه باز توانست نگاهی کوتاه به فضای داخلی آنجا بیندازد.

خانم مسنی پشت میز نشسته بود و آهسته مشغول خوردن غذایش بود. با خودش فکر کرد احتمالاً مردی که کنارش لباس سفید پوشیده است باید سرآشپز باشد. هیچ مشتری دیگری داخل آنجا نبود.

«سلام، من دنبال ناگاره کاموگاوا می‌گردم.»»