کتاب رنج و سرمستی؛ جلد دوم

کتاب رنج و سرمستی نوشته ایروینگ استون است که با ترجمه امیر فرجی‌کیان منتشر شده است. این رمان جذاب در دو جلد به زندگی میکل ‌آنژ پیکرتراش و نقاش مشهور می‌پردازد. این کتاب جلد دوم مجموعه رنج و سرمستی است. 

درباره کتاب رنج و سرمستی

کتاب رنج و سرمستی در سال ۱۹۶۱ براساس زندگی واقعی میکل‌ آنژ نوشته شد اما تخیل نویسنده هم در پیشبرد داستان بسیار تاثیرگذار است. این کتاب زندگینامهٔ تاریخی و هنری هنرمند و متفکری است که در عصر خود (تولد ۱۴۷۵ _ درگذشت ۱۵۶۴ م) بزرگ‌ترین هنرمند زنده شمرده می‌شد و در عین حال به چهار هنر آراسته بود: مجسمه‌سازی، نقاشی، معماری و شعر و شاعری. او از زمانهٔ خودش (اوج رنسانس) یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ هنر شناخته شده است. بعضی از آثار او از جمله مجسمهٔ داوود، موسی، سوگ مریم بر پیکر عیسی (پایتا)، بازآرایی سقف نمازخانهٔ سیستین (در واتیکان) و نمونه‌هایی از آثار معماری او و روز داوری احتمالاً برجسته‌ترین آثار موجود اویند و در قیاس با آثار هنرمندان دیگر هم تا روزگار ما و آیندهٔ تخمین‌ناپذیر، موجودیت و اثرگذاری دارند. با آنکه شعرهایش شیوهٔ شیوا و معناگرایی خوشی دارند، او خود را در درجهٔ اول مجسمه‌ساز می‌دانست.

در زمان حیات او دو زندگینامهٔ دگرنوشت از زندگی او نوشته شده‌اند. در اعصار بعد زندگینامه‌های مفصل و بلند و کوتاه دربارهٔ زندگی هنری و هنر زندگی او نوشته‌اند. همچنین کتاب‌شناسی‌های پرمدخلی دربارهٔ او و آثارش منتشر شده‌اند که آثار او و آثار دیگران دربارهٔ او را در بر دارند.

میکل آنژ در ۶ مارس ۱۴۷۵ در کاپرزه که اکنون با عنوان کاپرزه میکلانجلو شناخته می‌شود، زاده شد؛ شهرستانی کوچک در والتیبرنیا، در نزدیکی آرتزو، توسکانی. چند ماه پس از تولد میکل آنژ، خانواده به فلورانس بازگشت، جایی که در آنجا رشد کرد. آنژ به فلورانس فرستاده‌شد تا زیر نظر فرانچسکو دا اوربینو که یک اومانیست بود، دستور زبان بخواند. اما نشان داد که اشتیاقی به مدرسه ندارد و ترجیح می‌دهد نقاشی‌ها را از کلیساها کپی کرده و با دیگر نقاشان همکاری کند. او کم‌کم سرغ نقاشی و مجسمه‌سازی رفت و تبدیل به یکی از مشهورترین افراد جهان شد. در این کتاب داستان زندگی این و فراز و نشیب‌های زندگی‌اش را می‌خوانید.

خواندن کتاب رنج و سرمستی؛ جلد دوم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به رمان‌های تاریخی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب رنج و سرمستی؛ جلد دوم

همان طور که میکل‌آنژ از پنجره به ساختمان سرپرستی اصناف فلورانس که سنگ‌های گندم‌گونی داشت خیره شده بود، آفتاب گرم ژوئن فلورانس صورتش را نوازش می‌کرد. با بازگشت به فلورانس بدون هیچ سفارش و پولی، مجبور شده بود آرگینتو را به مزرعهٔ خانوادهٔ خود در فرارا بفرستد، و خودش به خانهٔ پدرش بازگردد. با این حال، او بهترین اتاق جلویی خانه‌ای را که اکنون خانوادهٔ بوئوناروتی در آن زندگی می‌کرد، اشغال کرد؛ زیرا لودویکو بخشی از درآمد او در رُم را در راه خوبی سرمایه‌گذاری کرده بود. او یک خانهٔ کوچک در سن پیترو مگگیوره خریداری کرده بود و از درآمد حاصل از آن، برای برگرداندن املاک مورد منازعهٔ بوئوناروتی در نزدیکی سانتا کروچه استفاده کرده بود؛ سپس با اجارهٔ طبقه‌ای در این خانه در یک خیابان شیک‌تر، یعنی سنت پروکولوس که تنها یک قطعه‌سنگ با کاخ سنگی پازی فاصله داشت، موقعیت اجتماعی خانواده را بالا برده بود.

مرگ لوکرزیا، لودویکو را پیرتر کرده بود. صورتش تکیده‌تر شده و گونه‌هایش فرو رفته بود. در عوض، موهای خود را تا شانه بلند کرده بود. همان‌طور که یاکوپو گالی پیش‌بینی کرده بود، هیچ‌چیزی از تجارتی که میکل‌آنژ برای بوئوناروتو و جیووان سیمونه راه انداخته بود، عاید میکل‌آنژ نشده بود. سرانجام بوئوناروتو در فروشگاه پشم استروتسی در نزدیکی پورتا روسا مشغول شده بود. جیووانی سیمونه، آن جوان سربه‌هوا، بدون هیچ اشتیاقی، شغلی پیدا می‌کرد و پس از چند هفته آن را رها می‌کرد. سیجیسموندو که به‌سختی قادر به خواندن و نوشتن بود، به عنوان یک سرباز مزدور شده برای فلورانس در جنگ‌های فعلی علیه پیزا استخدام شده بود و چند اسکودو دستمزد می‌گرفت. لئوناردو ناپدید شده بود، هیچ‌کس نمی‌دانست که در کدام صومعه است. زن عمو کاساندرا و عمو فرانچسکو با بیماری‌هایی جزئی، کنار هم بودند. او و گراناچی با شادی یکدیگر را به آغوش کشیدند و خوشحال بودند که در کنار هم هستند. در طی سال‌های گذشته، گراناچی به نیمهٔ اول ثروت خود رسیده بود و همان‌طور که یاکوپو از بوگتای گیرلاندایو با خوشحالی گزارش می‌داد، معشوقه‌ای را در ویلایی در تپه‌های بلوسگواردو، بالاتر از پورتا رومانا نزد خود نگه می‌داشت. گراناچی هنوز هم در دفتر گیرلاندایو کار می‌کرد و در ازای استفاده از کارگاه برای کارهای خود، به داوید گیرلاندایو پس از مرگ برادرش بنتتو کمک می‌کرد. او نگاهی به طرحی روی میز کار میکل‌آنژ انداخت.

«می‌بینم که در حال کاری.»