کتاب رقص با گربه ها

کتاب رقص با گربه‌ها اثری سورئال و متفاوت از مهرداد صدقی، نویسنده‌ و طنزپرداز جوان است. ماجرای کتاب رقص با گربه‌ها درباره‌ی پرسش اساسی همه‌ی انسان‌ها یعنی مفهوم زندگی است. 

درباره‌ی کتاب رقص با گربه‌ها

قصه از یک اتفاق عجیب شروع می‌شود؛ از تولد نوزادی که ۱۲ سالش است و به خاطر تصادف مادرش و به کما فرو رفتن او تقریبا ۱۱ سال بیش از حد معمول در شکم مادرش می‌ماند. او درکی از دنیای واقعی ندارد و تمام درکش مربوط می‌شود به خاطرات مادرش و چیزهایی که او در ذهن دارد.در نهایت پزشکان تصمیم می‌گیرند به خاطر سلامت مادر این بچه را به دنیا بیاورند. رقص با گربه‌ها رمانی است در فضایی متفاوت و زاییده تخیل یک نویسنده جوان اما موفق. فضایی که نویسنده در آن برای خواننده بزرگسالش ترسیم کرده، فضایی سورئال و کاملا غیر واقعی است برای پیدا کردن بزرگترین واقعیت در زندگی آدم‌ها: مفهوم زندگی.

رقص با گربه‌ها داستانی است که مایه‌هایی از طنز دارد، مهرداد صدقی نویسنده‌ی کتاب مثل دیگر کتاب‌هایش سعی داشته لبخندی بر چهره خوانده‌هایش بنشاند و در عین حال رفتارهای نادرست را با بزرگنمایی نقد کند.

کتاب رقص با گربه‌ها  را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر به دنبال داستانی با زمینه‌های طنز می‌گردید که در فضایی متفاوت و سورئال نوشته شده باشد، کتاب رقص با گربه‌ها را انتخاب کنید.

درباره‌ی مهرداد صدقی

مهرداد صدقی، نویسنده‌ی کتاب رقص با گربه‌ها در سال ۱۳۵۶ در بجنورد متولد شد. مهرداد صدقی را بیشتر به دلیل نوشته‌های طنزش می‌شناسند. صدقی تحصیلاتش را در سال ۷۵ در رشته صنایع چوب و کاغذ دانشگاه گرگان آغاز کرد و در همین دانشگاه مقاطع ارشد و دکترا را هم ادامه داد. در حال حاضر او عضو هیات علمی دانشگاه گنبد کاووس است. از آثار و نوشته‌های مهرداد صدقی می‌توان به مغز نوشته های یک جنین، مغز نوشته های یک نوزاد، نقطه ته خط، رقص با گربه‌ها، آبنبات هل دار، تعلیمات غیر اجتماعی، آبنبات پسته ای و میرزا روبات اشاره کرد.

جملاتی از کتاب رقص با گربه‌ها

«وقت‌هایی که پدر حواسش نبود به چهره‌اش خیره می‌شدم. با خود می‌اندیشیدم این چهره تنها آدرسی است که از «او» دارم و «او» یعنی خود پدر، مادر، دنیا، دخترک چشم عسلی و حتی گربه‌ها. مهم‌ترین چیزی که پدر را نگران می‌کرد، مادر بود؛ و چیزی که مرا نگران می‌کرد، نگرانی‌های پدر و می‌دانم که مادربزرگ هم از نگرانی من نگران بود و باز پدر نگران همه.

به رازی دیگر پی بردم: اینکه هر قدر بزرگ و بزرگ‌تر شده‌‌ام، پدر هم کوچک و کوچک‌تر شده. یادم می‌‌آید شبی که از بیمارستان به خانه آمدیم، پدر دستم را گرفت تا قدم بزنیم. در هر گام او، من دو سه گام بر‌می‌‌داشتم.»