کتاب بفرمایید بهشت

در کتاب بفرمایید بهشت، نوشته محدثه‌سادات طباطبایی در قالب داستان‌هایی با ویژگی های یک خانواده موفق آشنا می‌شوید.

طباطبایی در این کتاب، داستان‌هایی واقعی از یک خانواده پویا و موفق نقل کرده است. قصه‌هایی که به ما یادمی‌دهند چگونه به زیبایی از پس مشکلات و چالش‌های زندگی برآییم و انها را به بهترین شکل رفع کنیم.

در این کتاب، بانویی، روایت‌های مادرانه‌اش از زندگی روزمره، بچه‌ها و دغدغه‌های خانوادگی را برایتان می‌گوید. بچه‌هایی که هرکدام دنیای متفاوتی دارند و رویاهای متفاوتی را می‌جویند. مادر با کمک قصه گویی طنز از وقایع زندگی و خاطراتش می‌کوشد از پیشامدها و مشکلات زندگی گذر کند. 

خواندن کتاب بفرمایید بهشت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه علاقه‌مندان به کتاب‌های داستانی و داستان‌های آموزنده

 بخشی از کتاب بفرمایید بهشت

پسرم علی این روزها به‌شدت مشغول بزرگ شدن است. بچه‌ها در این سن یعنی تولد تا سه سالگی به‌سرعت رشد می‌کنند و می‌آموزند. این موضوع گاهی ما را شگفت‌زده می‌کند. حالات، حرکات و حرف‌های علی دو تا نکته را به من یادآوری می‌کند:

این روزها علی بیشتر از هر زمان به ما نشان می‌دهد کیستیم و چگونه‌ایم؛ گفتارمان،‌ رفتارمان، ادبمان. انگار آینهٔ سیاری همه‌جا روبه‌روی ماست، تعقیبمان می‌کند و رفتارمان را به رخمان می‌کشد. کافی است خطایی بکنیم یا حرف نابجایی بزنیم؛ به‌سرعت آن را به ما بازمی‌تاباند.

حضور این مأمور نامحسوس کوچولو که همه‌جا در تعقیب ماست باعث شده قبل از هر حرف و رفتار کمی فکر کنیم و جوانبش را بسنجیم. البته این در رفتار با فرزندان بزرگ‌تر هم صادق است، ولی شاید حساسیتش به اندازهٔ بچه‌های زیر سه سال نباشد که تازه دارند زندگی کردن را یاد می‌گیرند.

این دورهٔ زندگی به برکت حضور این میهمانان کوچک می‌تواند یک دوره تهذیب نفس برای ما بزرگ‌ترها باشد؛ چون هم باید مراقب رفتار و گفتارمان باشیم، هم سعی کنیم آنچه انجام می‌دهیم واقعی باشد، نه بازی کردن نقشی که ممکن است ساعتی بعد خسته‌کننده شود و بعد بچه را دچار این دوگانگی کند که کدام رفتار درست است.

نکتهٔ دوم سرعت آموختن در این کودکان نوپاست. گاهی با خودم فکر می‌کنم آیا من از این بچهٔ دو سه ساله کمترم؟ او با این جثهٔ نحیف و توان کم، بدون اینکه مجبورش کنند، دمی از آموختن نمی‌آساید. زمانی که شروع به حرف زدن کرد اولین کلماتی که یاد گرفت «این چیه؟» بود. یک روز شمردم، بیش از دویست بار پرسید این چیه. با اینکه اسم خیلی از چیزهایی که پرسیده بود یاد نمی‌گرفت، ولی باز هم دست‌بردار نبود. ماه‌ها طول کشید تا توانست کلماتی که صدها بار - اغراق نمی‌کنم؛ صدها بار - نامشان را پرسیده بود یاد بگیرد، ولی باز هم مصرانه به پرسیدن ادامه می‌داد. دنیای پیرامون او خیلی کوچک و تکراری است. دنیایی با چند اتاق و آشپزخانه و یک حیاط، ولی او از کشف و جست‌وجو لحظه‌ای دست برنمی‌دارد؛ خسته نمی‌شود؛ افسرده نمی‌شود. هر روز که بیدار می‌شود انگار زندگی‌اش از نو آغاز شده. برای هزارمین بار به جاهای تکراری سرک می‌کشد؛ می‌پرسد؛ تجربه کسب می‌کند؛ شاید این‌بار چیزی را کشف کند که هنوز نکرده.

مهربانانه از من که توی آشپزخانه سرگرمم می‌پرسد: ناهار