کتاب از کدام سو

کتاب از کدام سو نوشته نرجس شکوریان فرد است. این کتاب ماجرای نوجوانی به‌نام جواد است. خواننده با خواندن این کتاب به بسیاری از سوال هایش می‌رسد. این کتاب سعی دارد به نوجوانان کمک کند به جواب سوال‌هایشان برسند.

انتشارات عهد مانا در تلاش است تا با همکاری نویسندگان حرفه‌ای و توانا کتاب‌هایی در معیار و استاندارد ملی و بین‌المللی تولید کند. این انتشارات قصد دارد برای گروه‌های مختلف سنی و خانواده‌های فرهیخته ایرانی آثاری متناسب با فرهنگ ایرانی اسلامی منتشر کند تا خوانندگان با خیال راحت به سراغ ادبیات داستانی بروند.

کتاب‌های عهد مانا زیرنظر متخصصان باتجربه منتشر می‌شود و علاوه‌بر سرگرمی و لذت مطالعه آموزش و تربیت را هم به همراه دارد. خواننده‌ی ایرانی بعد از مطالعه کتاب می‌تواند با نگاهی بازتر نسبت به مسائل در جامعه زندگی کند.

خواندن کتاب از کدام سو را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب از کدام سو

حالم از این آرامش و حوصلهٔ آقای مهدوی به هم می‌خورد. توی این چند ماه، شاید این دفعهٔ بیستم باشد. سر همهٔ کارها مجبورم بیایم و او چندکلمه‌ای می‌گوید و نگاهی به هم می‌کنیم و می‌روم. اما این دفعه اساسی لج کرده است. امسال تازه آمده و معاون ما پیش‌دانشگاهی‌هاست. قدبلند و چهارشانه است. موهایش را کج می‌زند. هرچند که به صورتش همین مدل هم می‌آید. هرچقدر کاریکاتورش را می‌کشم و مدل موها را عوض می‌کنم، فایده ندارد. همین‌طور جذاب‌تر است.

خیلی دفتری نیست. اصلا پشت‌میزنشین نیست! پایهٔ همهٔ جنب‌وجوش‌هاست. والیبال و تنیس و بسکتبال و بدمینتون بازی می‌کند. هروقت که بچه‌ها توی حیاطند حتماً او توی دفتر نیست. خیلی بی‌کار است به قرآن! چنان با همه گرم می‌گیرد که انگار برادر کوچک‌ترش هستیم. با بچه‌های خودشیرین هم مدام برنامهٔ کوه و استخر می‌ریزند. گاهی هم از زیر میزش کتاب‌هایی با نور چشمی‌ها رد و بدل می‌کند.

تلفن را می‌گذارد و از دفتر بیرون می‌رود. دنبالش می‌روم تا کنار اتاق دفترداری و می‌مانم بیرون. کارش طول می‌کشد یا به عمد طول می‌دهد، نمی‌دانم. با صدای تلفن دفترش بیرون می‌آید و برمی‌گردد توی دفتر. گوشی را که برمی‌دارد اخم‌هایش از هم باز می‌شود و لبخندزنان صدایش را پایین می‌آورد. چهارچشمی نگاهش می‌کنم تا دو کلمه از حرف‌هایش را قاب بزنم. روی‌پا می‌چرخد و دیگر هیچ. حتماً دارد با منزل این‌طور دل‌وقلوه ردوبدل می‌کند. بپرسم ببینم دل‌وقلوهٔ او هم مثل من کلاه‌برداری می‌کند یا فقط من به کاهدان زده‌ام! می‌نشینم روی صندلی. تا برمی‌گردد چنان نگاهم می‌کند که بلند می‌شوم.

خودم فردا دو دست صندلی با بالشت می‌آورم مدرسه، نوبرش را آورده است. می‌خواهد از کنارم رد بشود، پشت کله‌ام را می‌خارانم و می‌گویم:

- آقا! آشتی؟ صلح، ثبات مدرسه.

می‌نشیند پشت میزش.

- با اجازهٔ بزرگ‌ترا.

می‌نشینم صندلی کنارش. حوصله‌ام را سر برده است. هیچ کس توی مدرسه جرأت ندارد ان‌قدر به من بی‌محلی‌کند. خودش هم تا حالا همه‌اش درست رفتار کرده است! تامی‌خواهد دفترش را باز کند دستم را روی آن می‌گذارم:

- به جان خودم اگر حرف نزنید. خودکشی می‌کنم. توی وصیت‌نامه‌ام می‌نویسم از بی‌کلامی مُردم. خونش گردن آقای مهدوی.