با کد تخفیف Salam اولین کتابتان را با ۵۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کنید.
کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت اثر بیونگ چول هان

دانلود و خرید کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت

۳٫۲ از ۲۶ نظر
۳٫۲ از ۲۶ نظر

برای خرید و دانلود  کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت  نوشته  بیونگ چول هان  و خواندن و شنیدن هزاران کتاب الکترونیکی و صوتی دیگر،  اپلیکیشن طاقچه  را رایگان نصب کنید.

دانلود و خواندن کتاب در اپلیکیشن طاقچهدرباره طاقچه بی‌نهایت

معرفی کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت

کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت اثر بیونگ چول هان و ترجمه‌ی محمد معماریان است. نویسنده در این کتاب درباره‌ی مفاهیم فرسودگی و شفافیت صحبت کرده است و آن را از منظر جامعه‌شناختی و سیاسی بررسی کرده است.

درباره‌ی کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت

کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت ترجمه‌ای است از دو کتاب جامعه فرسودگی که در سال ۲۰۱۰ منتشر شده و کتاب جامعه شفافیت در سال ۲۰۱۲ و به زبان آلمانی نوشته شده است. بیونگ چول هان در کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت از دو مفهوم فرسودگی و شفافیت حرف می‌زند. فرسودگی که یکی از نشانه‌های بارز زندگی در دوران معاصر و عصر حاضر ما است و شفافیت که لازمه‌ی کار در تمام مقاطع مانند معادلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است. البته که دستیابی به ارتباطات به شدت این شفافیت را برای ما فراهم کرد. 

بیونگ چول هان در کتاب جامعه فرسودگی؛ جامعه شفافیت هم درباره‌ی فرسودگی افراد حاضر در یک ساختار اجتماعی صحبت می‌کند و هم تاملی بر این شفافیت که سخنش رفت دارد.  

کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به مطالعات جامعه‌شناسی و سیاسی از خواندن کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت لذت می‌برند.

بخشی از کتاب جامعه‌ی فرسودگی؛ جامعه‌ی شفافیت

هر عصر ابتلائات خاص خود را دارد. به همین منوال، یک عصر باکتری وجود داشت که بالاخره با کشف آنتی‌بیوتیک‌ها پایان یافت. با وجود ترس گسترده از همه‌گیرشدن آنفولانزا، ما در عصر ویروس هم زندگی نمی‌کنیم. به لطف فناوری ایمنی‌شناسی، چنان عصری را پشت سر گذاشته‌ایم. از منظر آسیب‌شناختی، نه باکتری‌ها یا ویروس‌ها، بلکه نورون‌ها شاخص تعیین‌کنندهٔ قرن بیست‌ویکم هستند که تازه در ابتدای راهش هستیم. ناخوشی‌های نورون‌شناختی از قبیل افسردگی، اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی، اختلال شخصیت مرزی و سندرم فرسودگی علامت‌های شاخص آسیب‌های سلامت در آغاز قرن بیست‌ویکم‌اند. آن‌ها عفونت نیستند، بلکه سکته‌اند، نتیجهٔ آن نفی، که چیزهای بیگانه برای سیستم ایمنی بدن به بار می‌آورند، نیستند، بلکه نتیجهٔ زیادت ایجاب‌اند. به همین خاطر، از چنگ همهٔ آن فنون و فناوری‌هایی که دنبال مبارزه با چیزهای بیگانه‌اند می‌گریزند.

قرن گذشته دوره‌ای ایمنی‌شناختی بود. آن عصر می‌خواست تمایز واضحی میان درون و بیرون، دوست و دشمن، خویشتن و دیگری بیابد. جنگ سرد هم تابع الگوی ایمنی‌شناسی بود. در حقیقت، زبان جنگ سرد، که سراسر مشرب نظامی داشت، بر پارادایم ایمنی‌شناسی قرن پیش حاکم بود. حمله و دفاعْ شاخص‌های فعلِ ایمنی‌شناختی‌اند. دیسپوزیتیفِ ایمنی‌شناختی، که از دامنهٔ محدود حیات اجتماعی می‌گذرد و به کل حیات جمعی بسط می‌یابد، یک نقطهٔ کور دارد: مبارزه یا پیش‌گیری نصیب هر چیز بیگانه‌ای می‌شود. بیگانه، بدین معنا، هدف دفاع ایمنی است. حتی اگر نیت خصمانه‌ای نداشته باشد، حتی اگر هیچ خطری پیش نیاورد، به خاطر «دیگری‌بودگی» اش حذف می‌شود.

در ایام اخیر، شاهد شیوع گفتمان‌هایی دربارهٔ جامعه بوده‌ایم که الگوهای ایمنی‌شناختی را صراحتاً برای تبیین به کار می‌گیرند. ولی رواج گفتمان ایمنی‌شناختی را نباید نشانهٔ آن دانست که جامعه اکنون، بیش از همیشه، حول صفوف ایمنی‌شناسی سازمان یافته است. وقتی یک پارادایم به جایی رسیده است که به یک اُبژهٔ اندیشه فروکاسته می‌شود، اغلب به این معناست که جان سپردنش قریب‌الوقوع است. نظریه‌پردازان نگفته‌اند که مدتی است یک تغییر پارادایم در جریان است. جنگ سرد دقیقاً همان زمانی پایان یافت که این تغییر پارادایم در حال وقوع بود.۱ جامعهٔ معاصر روزبه‌روز بیشتر شبیه منظومه‌ای می‌شود که به‌کل از طرح سامان‌دهی و دفاع ایمنی‌شناختی می‌گریزد. نشانهٔ جامعهٔ معاصر زوالِ دیگری‌بودگی و بیگانه‌بودگی است. دیگری‌بودگی نمایندهٔ یک مقولهٔ بنیادین در ایمنی‌شناسی است. هر واکنش ایمنی‌شناختی واکنش به «دیگری‌بودگی» است. ولی اکنون دیگری‌بودگی دارد جای خود را به «تفاوت» می‌دهد که مستلزم واکنش ایمنی‌شناختی نیست. تفاوتِ پسا-ایمنی‌شناختی (یا درواقع پست‌مدرن) هیچ‌کس را بدحال نمی‌کند. این تفاوت، در ادبیات ایمنی‌شناسی، نمایندهٔ «مشابه» است.۲ چنین تفاوتی فاقد نیشِ آن بیگانه‌بودگی‌ای است که واکنش شدید ایمنی‌شناختی را برمی‌انگیخت. صفت بیگانه‌بودگی از کار می‌افتد تا به فرمول مصرف فروکاسته شود. بیگانه جای خود را به غریبهٔ جذاب می‌دهد. توریست در آن سیاحت می‌کند. توریست (یعنی مصرف‌کننده) دیگر یک اُبژهٔ ایمنی‌شناختی نیست.

نظرات کاربران

مشاهده همه نظرات (۸)
عباس
۱۳۹۹/۰۹/۲۶

این کتاب مخاطب عام رو دل زده می کنه ولی اگر کسی یکسری پیش نیازهای فلسفی و علوم انسانی حداقلی داشته باشه این کتاب عالیه و دکتر مجتبی شکوری در کتاب باز خیلی تعریف این کتابو کرده. نویسنده فرسودگی و افسردگی

- بیشتر
کاربر ۲۵۶۶۹۶۹
۱۳۹۹/۰۹/۳۰

کتابیه که نیازمند پیش نیازهایی از فلسفه و علوم انسانی هست، در صورتی که این اطلاعاتو داشته باشین کتابه بی نظیریه، در غیر این صورت پیشنهاد نمی کنم

shima mahdavi
۱۴۰۰/۰۲/۱۲

نسخه کاغذیشو خوندم هر دو مقاله بسیار عالی بود توصیه میکنم حتما بخونید

الیاس
۱۴۰۰/۰۵/۳۱

ترجمه دیریابی داره، حتی برای منی که اهل کتاب خوندن هستم و رشته م علوم انسانی و در دانشگاه حقوق بوده. می تونستم منظور رو بفهمم ولی از کلیت متن می شد فهمید منظورش چی بوده نه با تک تک جملات. متن بشدت

- بیشتر
کاربر ۲۳۳۴۵۸۸
۱۳۹۹/۰۹/۲۶

کاش صوتی این کتاب را هم در معرض فروش میذاشتیت

MAHDI
۱۳۹۹/۰۹/۲۶

خدا عقل بده به شما. آخه اینا به چه درد میخوره که تخفیف میذارید روش

mr_delshadi
۱۳۹۹/۰۹/۲۶

مادربزرگم همیشه میگفت: ننه چو مفت باشد و کوفت باشد.... ای بابا کجان آدمای قدرشناس و شاکر!

ریحانه
۱۳۹۹/۰۹/۲۶

واقعا خیلی سواله برام چرا همیشه کتابای روان شناسی ترجمه شده و .... تخفیف داره؟ مگه کتابای خودمون چشونه؟

بریده‌هایی از کتاب
مشاهده همه بریده‌ها (۸)
کاتو چه به‌حق گفت ... «آدمی هیچ‌وقت فعال‌تر از آن زمانی نیست که هیچ کاری نمی‌کند، و آنگاه که بی‌مصاحب است کمتر از همیشه تنهاست».
ali ahmadi
اِگوی دورهٔ مدرن متأخر عمدهٔ انرژی شهوانی‌اش را وقف خودش می‌کند. باقی‌ماندهٔ این شهوت نیز میان آشنایان روزافزون و رابطه‌های گذرا توزیع و پخش می‌شود. دریغ‌کردنِ این شهوتِ تضعیف‌شده از دیگری و استفاده‌اش برای نیروگذاری شیئی جدید هم ازقضا بسیار ساده است. نیازی به «رؤیاپردازیِ» طولانی و رنج‌آلوده نیست. در شبکه‌های اجتماعی، کارکرد اصلی «دوستان» آن است که، با بذل توجه (در مقام مصرف‌کننده) به اِگویی که مثل کالا عرضه شده است، خودشیفتگی را تشدید کنند.
Eiman Raziabadi
بااین‌حال، ایجاب‌مَداریِ جامعه به حذف خشونت نمی‌انجامد. ریشهٔ خشونت صرفاً وجه سلبیِ معارضه یا کشمکش نیست، بلکه [خشونت] از وجه ایجابیِ اِجماع هم نشأت می‌گیرد. امروزه تمامیّت‌خواهی سرمایه، که گویا همه‌چیز را جذب و هضم می‌کند، نمایندهٔ خشونت اِجماعی است. مناقشه دیگر میان گروه‌ها یا ایدئولوژی‌ها یا طبقه‌ها رُخ نمی‌دهد، بلکه میان افراد اتفاق می‌افتد. ولی این حقیقت هم، آن‌چنان‌که ارنبرگ مدعی می‌شود، برای فهم بحران سوژهٔ دستاوردخواه اهمیت ندارد. (۲۱) آنچه مشکل‌آفرین می‌شود نه رقابت فردی فی‌نفسه، بلکه خودارجاعی است که به رقابت مطلق می‌انجامد. یعنی سوژهٔ دستاوردخواه با خودش رقابت می‌کند: او تسلیم این میل اجباریِ ویرانگر می‌شود که می‌خواهد مرتباً از خودش پیشی بگیرد، مرتباً از سایه‌اش جلو بزند. این قیدوبندی که شخص به دست و پای خودش می‌بندد و به‌عنوان آزادی [به سوژه] قالب می‌شود نتایج مُهلکی دارد.
Eiman Raziabadi
خستگی انسان را قادر می‌سازد که وارهیدگی یکتا [Gelassenheit]، نه‌کردنِ متین و باوقار، را تجربه کند. در این حالت، حواس آدم پژمرده یا بی‌رمق نمی‌شوند، بلکه نوع خاصی از رؤیت‌پذیری برانگیخته می‌شود.
Eiman Raziabadi
افسردگی جلوهٔ بیمارگونهٔ انسان دورهٔ مدرن متأخری است که نمی‌تواند خودش شود. ارنبرگ این نوعِ انسان را با «انسان خودفرمان» نیچه برابر می‌داند، ولی نمی‌بیند که حاکم و مهدورالدم (یا ارباب و برده) حقیقتاً یکی شده‌اند. نزد نیچه، نه «انسان خودفرمان»، بلکه «واپسین انسان» است که خودش را به‌عنوان بردهٔ خودش استثمار می‌کند. خلاف آنچه ارنبرگ ادعا می‌کند، نیچه ایدهٔ «انسان خودفرمان» را تحت لِوای نقد فرهنگی توسعه داد، یعنی تحت لوای الگوی بدیلی برای سوژهٔ دستاوردخواهِ مستهلک‌شده. به همین دلیل است که «انسان خودفرمان» اهل فراغت [Muße] است. نیچه اگر بود، از دیدن اشخاص بیش‌فعال منزجر می‌شد: انسانی که «روح قوی» دارد «آرام» می‌ماند، «کُند حرکت می‌کند» و «از هرچه بیش‌ازحد پرنشاط باشد اکراه دارد»(۲۷). به‌همین خاطر است که در چنین گفت زرتشت می‌نویسد: و شما همگان، که کارِ توان‌فرسا و چیزهای زودگذر و نو و شگفت را دوست می‌دارید، شما خویشتن را خوب تاب نتوانید آورد. تکاپوی شما برای گریز است و خواستتان ازیادبردن خویش.
Eiman Raziabadi
خدا، پس از خلق جهان، هفتمین روز را مقدس اعلام کرد. یعنی روزی که برای فلان و بیسار باشد مقدس نیست، بلکه روز نه‌کردن مقدس است، روزی که استفادهٔ بلااستفاده میسّر می‌شود. این روزْ روز خستگی است
Eiman Raziabadi
تجربه [Erfahrung] مستلزم مواجهه با دیگری است. تجربه دگرگون می‌کند. در مقابل، تجربه‌گری [Erlebnis] اِگو را تا عمق دیگری، تا عمق دنیا، گسترش می‌دهد. تجربه‌گری مقایسه می‌کند. خویشتن‌دوستی کماکان مبتنی بر نفی‌اندیشی است، چون از ارزش دیگری می‌کاهد تا ارزش خود زیاد شود. خود خودش را به مصاف دیگری می‌فرستد. در نتیجه، دیگری برای حفظ فاصله وارد عمل می‌شود. خویشتن‌دوستی یعنی موضع‌گیری صریح در مقابل دیگری. ولی خودشیفتگی این مرز میان خود و دیگری را مبهم می‌کند. فرد که مبتلا به اختلال خودشیفتگی شود، در خودش غرق می‌شود. ارجاع به دیگری که از میان برود، هیچ خودانگارهٔ باثباتی نمی‌تواند شکل بگیرد
Eiman Raziabadi
فاصله که نباشد، ادراک از طریق لامسه و لمس پیش می‌رود. لامسه یعنی تماس بدون جسمانیّت، «مجاورت پوستی چشم و تصویر»(۱۱)، تنها با یک نفَس فاصله. چون فاصله‌ای در کار نیست، فقدان غور زیبایی‌شناسانه، فقدان پرسه‌زنی، میسّر است. ادراک لمسی منتهی‌الیه فاصلهٔ زیبایی‌شناختیِ نگاه خیره است و به‌واقع انتهای نگاه خیره. فقدان فاصله نه‌تنها قُرب نیست که، اگر هم کارکردی داشته باشد، نابودکردن قُرب است. قُرب مملو از فضاست، ولی بی‌فاصلگی فضا را نابود می‌کند. درون قُرب نوع خاصی از فاصله حک شده است. لذا ابعاد قُرب گسترده‌اند. بدین معنا، هایدگر از یک «نزدیکی ناب» سخن می‌گوید «که فاصله را حفظ می‌کند» [reine die Ferne aushaltende Nähe]. (۱۲) بااین‌حال، «درد نزدیکیِ آنچه دور است»(۱۳) یک امر منفی به حساب می‌آید که باید حذف شود. شفافیت، با جابه‌جاکردنِ [ent-fernt] همه‌چیز، یک وضعیت بی‌فاصلهٔ یکنواخت می‌سازد که نه نزدیک است و نه دور.
Eiman Raziabadi

اطلاعات تکمیلی

دسته‌بندی
تعداد صفحات۱۸۴ صفحه
قیمت نسخه چاپی۳۷,۰۰۰ تومان
نوع فایلEPUB
تاریخ انتشار۱۳۹۸/۰۵/۲۰
شابک۹۷۸-۶۰۰-۸۰۹۱-۵۴-۷
دسته بندی
تعداد صفحات۱۸۴صفحه
قیمت نسخه چاپی۳۷,۰۰۰تومان
نوع فایلEPUB
تاریخ انتشار۱۳۹۸/۰۵/۲۰
شابک۹۷۸-۶۰۰-۸۰۹۱-۵۴-۷