کتاب کلمنت گرینبرگ میان خطوط

کتاب کلمنت گرینبرگ میان خطوط نوشته تی‌یری د دوو است که نشر چشمه آن را با ترجمه بهاره سعیدزاده منتشر کرده است. این کتاب مناظره‌ای است با کلمنت گرینبرگ. این کتاب اولین بار ۱۹۹۶ منتشر می‌شود.

درباره کتاب کلمنت گرینبرگ میان خطوط

این کتاب سه فصل دارد، با این فکر که اگر کلی و ساده بگویم، سه گرینبرگ وجود دارد یعنی یه نگاه به شخصیت گرینبرگ. اولین آن‌ها گرینبرگ آموزه‌مند است که در همان ابتدای کار خود درباره نقش آوانگارد، اعتقادی راسخ پیدا کرد. او کسی است که نویسنده بیش از همه او را می‌ستاید و بیش از همه از او آموخته‌ است. دومی منتقد هنری است که هر روز نقد می‌نویسد، او که پالاک را کشف کرد و روئو را کوبید، نظرش را درباره موندریان تغییر داد. او گرینبرگی است که نویسنده بیش از همه از خواندن نوشته‌هایش لذت می‌برد، او که بیش از همه بی‌رقیب است. سومی، گرینبرگ نظریه‌پرداز است که زیر فشار «هنر پیشرفته» با کرُچه و حتا کانت در زمینهٔ استتیکِ نظری وارد مباحثه می‌شود.

خواندن کتاب کلمنت گرینبرگ میان خطوط را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به هنر پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب کلمنت گرینبرگ میان خطوط

گرینبرگ اغلب عقیده‌اش را دربارهٔ نقش منتقد هنری بیان می‌کرد و همیشه می‌گفت: اشاره کردن، اشاره کردن، اشاره کردن. اشاره به نکات تنها یک کار اساسی باید کرد، و آن بیان داوری خود است: این خوب است، آن یکی نیست. گرینبرگ نهایت استفاده یا شاید سوءاستفاده را از این روش می‌کرد. اگر چنین نمی‌کرد، آیا نقدش خوانده می‌شد؟ من خود از خواندن او خسته نمی‌شوم، زیرا در حقیقت او کاری بیش از آن نکرد. آشکار بگویم: تا جایی که من می‌دانم، چهار مجلد مجموعهٔ کامل نوشته‌های او که تاکنون به چاپ رسیده است، تنها شامل انگشت‌گذاری روی آثار هنری گوناگون و ستاره دادن به آن‌ها نیست. بلکه تمامی پیچیدگی‌های مفهومی‌اش، تمامی تأملاتی که با خواننده شریک می‌شود، که سرشار از خلاقیت‌اند، تمامی اصطلاحاتی که در مواجهه با تجربه‌اش ابداع می‌کند، تمامی مجازها و ترفندهای بیانی‌اش، اشاراتی هستند که وجه و یا وجوهی از یک اثر را مدنظر قرار می‌دهند که بدون او ممکن بود به آن‌ها توجهی نشود. همهٔ آن‌ها از من می‌پرسند: آیا مفهوم، تأمل، بیان و یا لفظ‌پردازی مناسبی هستیم برای بیان آن‌چه توجهت را به آن معطوف داشته‌ایم؟ بنابراین وقتی گرینبرگ می‌خوانم و این بزرگ‌ترین ستایشی است که می‌توانم از یک منتقد هنری به عمل آورم پیوسته اسیر این وسوسه‌ام که به موزه بشتابم و داوری او را با داوری خود بسنجم، و سپس به متن بازگردم و توصیف‌هایش را با آن‌ها مقایسه کنم که در برابر اثر به ذهن خودم رسیده بود