کتاب معنا در هنرهای تجسمی

معنا در هنرهای تجسمی اثر اروین پانوفسکی کتاب هفتم از مجموعه تصویر نشر چشمه است. در این کتاب سه مقاله از اروین پانوفسکی یکی از مورخان نامدار هنر قرن بیستم می‌خوانید.

 درباره کتاب معنا در هنرهای تجسمی

کتاب حاضر ترجمهٔ سه مقالهٔ بنیادین اروین پانوفسکی یکی از برجسته‌ترین مورخان هنر سدهٔ بیستم است که در مجموعه مقالات او با عنوان معنا در هنرهای تجسمی منتشر شده‌اند.

این کتاب در برگیرندهٔ مقالاتی از پانوفسکی در زمینهٔ تاریخ هنر است که در ۱۹۵۵ میلادی در نیویورک چاپ و به یکی از مهم‌ترین منابع مرجع و اساسی برای دانشجویان و پژوهشگران تاریخ هنر و حوزه‌های مرتبط با تصویر تبدیل شد

 سه مقالهٔ  کتاب حاضر ترجمهٔ مقدمهٔ کتاب و دو فصل نخستین آن است و انتخاب این سه مقاله از این‌رو صورت گرفت که به‌نظر می‌رسد به اساسی‌ترین موضوعات موردنظر پانوفسکی در تاریخ هنر می‌پردازند و حاوی مطالب ارزنده‌ای برای پژوهشگران این رشته هستند. 

علاوه‌براین به‌نظر می‌آید این مقالات در مطالعات و تحقیقات بینارشته‌ای نیز بسیار مفیدند و آشنایی با مباحث مطرح‌شده در آن‌ها برای پژوهشگران دیگر شاخه‌های هنری و نیز علوم انسانی خالی از فایده نیست.

مقالهٔ آخر کتاب نیز ترجمهٔ فصل آخر کتاب پانوفسکی و شالوده‌های تاریخ هنر است که بدون انکارِ اعتبارِ تئوری‌های پانوفسکی در نظر دارد تلاش‌های او را موردنقد قرار دهد و ارزش کار او را نشان دهد. 

 خواندن کتاب معنا در هنرهای تجسمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به هنرهای تجسمی و دانشجویان رشته پژوهش و تاریخ هنر را به خواندن کتاب معنا در هنرهای تجسمی دعوت می‌کنیم.

درباره اروین پانوفسکی 

اروین پانوفسکی در سی‌ام مارس ۱۸۹۲ میلادی در شهر هانوفر آلمان به دنیا آمد. در ۱۹۱۴ میلادی موفق به اخذ درجهٔ دکترا از دانشگاه فرایبورگ شد و سال بعد رسالهٔ خود را با عنوان تئوری هنر دورر (Dürer’s artistic theory (Dürers Kunsttheorie: vornehmlich in ihrem Verhaltnis zur Kunsttheorie der Italiener)) در برلین چاپ کرد. 

در ۱۹۲۰ ریاست گروه تاریخ هنر در دانشگاه هامبورگ به پانوفسکی سپرده شد و همین دهه آغاز شکوفایی فعالیت‌های نوشتاری او در زمینهٔ تاریخ هنر بود. در ۱۹۳۱ میلادی برای تدریس در دانشگاه نیویورک برای نخستین‌بار وارد امریکا شد. او که یهودی بود با حضور رژیم نازی در آلمان از ۱۹۳۴ به‌ناچار به امریکا نقل‌مکان کرد. پس از یک سال تدریس در دانشگاه نیویورک برای همکاری با مدرسهٔ مطالعات تاریخی۶ وابسته به مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ پرینستون دعوت شد. در ۱۹۶۳ میلادی با عنوان استاد ممتاز از آن‌جا بازنشسته شد و در چهاردهم مارس ۱۹۶۸ میلادی در پرینستون درگذشت.