ویلیام سارویان
بیوگرافی ویلیام سارویان
«ویلیام سارویان» (William Saroyan) (۳۱ اوت ۱۹۰۸ ـ ۱۸ مه ۱۹۸۱) نویسنده، نمایشنامهنویس و داستانکوتاهنویس ارمنیـآمریکایی بود. او در سال ۱۹۴۰ جایزهٔ پولیتزر را در رشتهٔ نمایشنامهنویسی دریافت کرد و در سال ۱۹۴۳ جایزهٔ اسکار بهترین داستان را برای فیلمنامهٔ «کمدی انسانی» بهدست آورد.
«سارویان» بخش مهمی از آثارش را به زندگی مهاجران ارمنی در کالیفرنیا اختصاص داد و بسیاری از داستانها و نمایشنامههایش در زادگاهش، شهر «فرزنو»، میگذرد. او در سال ۱۹۳۴ با انتشار داستان «جوان جسور بر فراز داربست پرنده» در مجلهٔ «استوری» به شهرت رسید؛ عنوان این داستان از ترانهای محبوب در قرن نوزدهم گرفته شده بود. شخصیت اصلی داستان (نویسندهای جوان و گرسنه که در دوران رکود اقتصادی برای زنده ماندن تلاش میکند) یادآور قهرمان بیپول رمان «گرسنگی» (۱۸۹۰) اثر «کنوت هامسون» است، با این تفاوت که در آثار «سارویان» خبری از خشم و نیهیلیسم تیرهٔ «هامسون» نیست.
از آثار ترجمهشدهٔ او به فارسی میتوان به «عزیز دل»، «مادر دوستت دارم»، «قلب من در کوهستان»، «کشتار بیگناهان»، «غارنشینان» و «دیوانگی در خانواده» اشاره کرد.
«سارویان» در معرفی از سوی کالج «دیکینسون» «یکی از برجستهترین چهرههای ادبیات میانهٔ قرن بیستم» توصیف شده است. «استیون فرای» نیز او را «یکی از دستکم گرفتهشدهترین نویسندگان قرن بیستم» میداند و جایگاهش را همردیف نویسندگانی چون «همینگوی»، «اشتاینبک» و «فاکنر» میشمارد. «کورت ونهگات» دربارهٔ او گفته: «سارویان نخستین و همچنان بزرگترین نویسندهٔ مینیمالیست آمریکاست.»
