کتاب خط چهار مترو

«خط چهار مترو» که با فضایی سوررئال آغاز می‌شود، روایت زنی ۴۸ ساله است که در فضایی برزخ‌گونه قرار گرفته و با فلاش‌بک‌های متعدد داستان زندگی‌اش را برای فردی به اسم «رهنما» بازگو می‌کند. زمانی که «لیلی» می‌خواهد برای دیدن دوست قدیمی‌اش -شعله- سوار مترو شود، دچار سانحه‌ای می‌شود و به کما می‌رود. در ادامه روح راوی در ناخودآگاه پیش از مرگ خود در کنار دو زن دیگر قرار می‌گیرد که ارتباط این سه زن با هم در طول رمان ساخته می‌شود. نوجوانی «لیلی» با سال‌های انقلاب و جنگ مصادف شده است. نویسنده در خلال بیان این خاطرات، رویارویی یک نسل با مقوله انقلاب را به تصویر می‌کشد و از عدم‌شناخت و جهت‌گیری‌های مبتنی ‌بر شور و هیجان گروهی از جوانان در سال‌های انقلاب می‌گوید. «لیلی» با دو گروه از دوستانش در تظاهرات شرکت می‌کند؛ گروه اول فاطمه و زهرا هستند؛ دو همکلاسی او در مدرسه که اعلامیه‌های امام(ره) را پخش می‌کنند و انقلابی‌اند. گروه دوم شعله و مازیار هستند؛ از دوستان کودکی او که از جناح دیگری هستند. زهرا در یکی از راهپیمایی‌ها یک روسری به لیلی می‌دهد. این روسری در ادامه داستان به نمادی برای نشان دادن شک لیلی در همراهی این دو گروه تبدیل می‌شود، که لیلی گاهی آن را می‌پوشد و گاهی آن را در جیب لباسش می‌گذارد. بخش‌هایی از رمان که مربوط به خاطرات راوی هستند، با زاویه‌دید اول‌شخص روایت شده‌اند و بخش‌هایی را که در عالم برزخ می‌گذرند راوی دوم‌شخص روایت می‌کند. با این حال به نظر می‌رسد نویسنده درگیر درونیات شخصیت اصلی نشده و شرح اتفاقات بیرونی حجم اصلی رمان را تشکیل می‌دهند. توصیف‌های رمان سهم بسزایی در خلق فضا و رنگ و حال‌ وهوای روزهای تظاهرات و جنگ دارند. همبستگی مردم و حمایت‌های آنها از هم، از مفاهیمی است که نویسنده تاکید زیادی روی‌شان دارد.