کتاب میرزا مقنی گورکن

کتاب میرزا مقنی گور کن اولین داستان علی درزی است که در داوری آثار رسیده به مسابقه «خودنویس» سال ۱۳۹۸ توانست به مرحله نهایی راه یابد و مقام نخست مسابقه را از آن خود کند.

درباره کتاب میرزا مقنی گورکن

میرزا مقنی گور کن داستان پیرمرد چاه کن و تنهایی است که در روستایی به نام جیران زندگی می‌کند، در این روستا دو هفته (در اواخر بهار) از سال مسیر قبرستان به دلیل آبیاری مزارع به زیر آب می‌رود. میرزا؛ از یک قدرت ماورایی برخوردار است! او توسط دختر بچه‌ای قرمزپوش که به خواب‌هایش می‌آید، زمان مرگ برخی از اهالی روستا را متوجه می‌شود و جانِ آنها را نجات می‌دهد تا این که روزی اتفاقی غیرمنتظره می‌افتد.

خواندن کتاب میرزا مقنی گورکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به رمان‌های فارسی مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب میرزا مقنی گورکن

یک روز که میرزا خوابیده بود، گوهر بعد از کلی در زدن، کلید انداخت و وارد خانه شد. برای اینکه مزاحم خواب برادرش نشود، به پستو رفت. مدت‌ها بود که به این اتاق سر نزده بود؛ تار عنکبوت روی وسایل خودنمایی می‌کرد. گوهر کم‌کم مشغول گردگیری شد، تا اینکه به وسایل روی طاقچه رسید. قدش کوتاه‌تر از وسایل روی طاقچه بود، روی پنجهٔ پا بلند شده بود، به‌زحمت گردوخاک روی طاقچه را می‌تکاند که النگویش به پارچه‌ای گیر کرد. همین که دستش را کشید، تعدادی جعبه به همراه صندوقچه‌ای قدیمی پخش زمین شد.

میرزا از صدای افتادن وسایل با هول‌وولا از خواب پرید و با تعجب به اطراف نگاه کرد. متوجه صداهایی از پستو شد؛ خواب‌آلود و پریشان به‌سمت صدا رفت، همین که به درگاه پستو رسید، گوهر را دید که در میان گردوخاک نشسته و خط‌نوشته‌ها و نقاشی‌های دوران جوانی‌اش را با اشک در صندوقچه می‌ریزد. میرزا سرفه‌ای کرد:

«خوبی گوهر؟ کی اومدی؟».

گوهر به محض دیدن میرزا خشکش زد.

«چی شده خان‌داداش؟ خ.. خ خواب بد دیدی دوباره؟!».

«نه نترس، بد بیدار شدم!».

گوهر اشکش را پاک کرد و کمی خودش را جمع‌وجور کرد:

«ببخشید، نمی‌خواستم بیدارت کنم! لعنتی، النگوم به این پارچه گیر کرد…».

گوهر حرفش را نصفه گذاشت و بلافاصله کاغذها را در صندوقچه ریخت و باعجله سعی کرد صندوقچه را بالای طاقچه بگذارد. میرزا خودش را به گوهر رساند و صندوقچه را از دستش گرفت. گوهر با بغض به‌سمت در رفت. از اینکه خاطرات دورِ برادرش را دوباره برایش زنده کرده بود، ناراحت بود.

میرزا متوجه انتهای تکه‌پارچهٔ قرمزی شد که از در صندوقچه بیرون زده بود.

بدون اینکه گوهر متوجه شود، تکه‌پارچه را در مشتش جمع کرد و در جیب شلوارش گذاشت و با احتیاط درِ صندوقچه را بست و صندوقچه را بالای طاقچه گذاشت. گوهر که خودش را با کلون و زنجیر درِ پستو مشغول کرده بود، بدون اینکه به چشمان برادرش نگاه کند، با شرم و حیا گفت:

«کاش یه‌کمی به فکر خودت بودی خان داداش!».