کتاب کودکی من در هندوستان

«کودکی من در هند» سرگذشت رابیندرانات تاگور، شاعر و موسیقی‌دان هندی است. او اولین برنده آسیایی جایزه نوبل ادبیات از زبان خودش است. تاگور در ششم ماه می سال ۱۸۶۱ میلادی در شهر کلکته متولد شد. او بزرگ‌ترین شاعر ایالت بنگال است که هم به زبان هندی و هم به زبان بنگالی شعر می‌سروده است. سرود ملی هند و سرود ملی بنگال از تصنیفات تاگور هستند. او از ۸ سالگی سردن شعر را آغاز کرد و اولین کتابش در ۱۷ سالگی منتشر شد. تاگور به ایران علاقه فراوان داشت و دو بار به کشورمان سفر کرد. بار اول در اردیبهشت ۱۳۱۱ که همراه عروسش و دینشاه ایرانی (از پیشوایان پارسیان هند) به دعوت دولت وقت، به ایران آمد و جشن هفتادمین سالگی‌اش در تهران برگزار شد. او در دیدار از تهران و شیراز با بسیاری از نویسندگان ایرانی دوست شد و ملک‌الشعرای بهار نیز در ستایشش قصیده‌ای بلند سرود. سفر دوم تاگور به ایران، در سال ۱۳۱۳ بود. تاگور در ۷ اوت ۱۹۴۱ و در هشتادوسه سالگی درگذشت. جسدش را در کنار رود گنگ سوزاندند و خاکسترش را به شانتی‌نیکتان که مدرسه‌اش بود فرستادند. تاگور بیش از شصت جلد کتاب منتشر کرد و داستان‌های بزرگ، مقالات و نمایشنامه‌هایش به زبان‌های زنده دنیا ترجمه شده‌است. از آثار جاویدان او می‌توان «سلطان قصر سیاه»، «میوه جمع کن»، «اشعارخیبر»، «رشته‌های گسسته»، «نامه‌هایی به یک دوست»، «پیوند آدمی»، «مذهب بشر»، «شخصیت»، «نکاتی از بنگال»، «هدیه عاشق» و «چیترا» را نام برد. بخشی از کتاب: هنگامی که به بام‌های خانه‌های امروزی نگاه می‌کنم که نه آدم پا بر آن‌ها می‌گذارد و نه روح، می‌بینم تا چه اندازه دگرگون گشته‌ایم و از آن روزگار دور شده‌ایم. براهما دای‌تیا از درخت بادام گریخته بود، تنها چون جو روشنگرانه‌ی نوین را برنمی‌تافت. مردم آن جا امروز به اتاق‌های بسته‌ی پایین‌ترین طبقه برگشته‌اند و روزگار خود را در میان چهار دیوار می‌گذرانند. اندیشه‌ام به جان‌پناهی برمی‌گردد که ایوان سقف‌دار اندرونی را در میان خود گرفته بود. شب است، مادرم کار زیرانداز را به پایان رسانده بود و در میان دوستان‌اش نشسته گپ می‌زد. گفت‌وگوی آنان نیازمند آماجی روشن نبود، تنها ابزاری برای گذراندن زمان، با همدیگر بود. در آن زمان، هم‌نشینی‌های مردان و نیز هم‌نشینی‌های زنان، پر از داستان‌ها و شایعات و شوخی‌ها و قهقهه‌هایی بود که با خود به همراه می‌آوردند.