با کد تخفیف OFF30 اولین کتاب الکترونیکی یا صوتی‌ات را با ۳۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کن.

کتاب اردوگاه اطفال

نویسنده:احمد یوسف‌زاده

انتشارات:انتشارات سوره مهر

دسته‌بندی:

امتیاز

۴.۹از ۱۹ رأیخواندن نظرات

۴٫۹

(۱۹)

خواندن نظرات

معرفی کتاب اردوگاه اطفال

«اردوگاه اطفال» نوشته احمد یوسف‌زاده روایت دیگری از رنج‌ها و دردهای اسرای هشت سال دفاع مقدس در زندان‌ها و اردوگاه‌های عراق است؛ اما بسیار دردناک‌تر از روایاتی که تابه‌حال شنیده‌اید. یوسف‌زاده در این کتاب به سراغ اسرای زیر بیست سال رفته‌ است. اسرایی که در فاصله سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۴ در اردوگاه‌های رمادی یک و دو معروف به «اردوگاه اطفال» بوده‌اند. او در نگارش این کتاب علاوه بر مشاهدات شخصی، ساعت‌ها با آزادگان این اردوگاه‌ها مصاحبه کرده‌ است. هرچند خودش اعتراف می‌کند که هنوز ناگفته‌های زیادی از آن اردوگاه‌ها مانده است که نتوانسته روایت کند: «با این کتاب، تا کنون سه سال از هشت سال اسارت من و همراهانم روایت شده است. می‌ماند پنج سال آخر که در اردوگاه موصل دو گذشته و در یک کتاب جداگانه، اگر خدا بخواهد و عمری باقی باشد شرحش را خواهم نوشت.»

نظرات کاربران

mohamad

۱۳۹۷/۰۷/۲۳

این کتاب در واقع ادامه کتاب آن بیست و سه نفر است. لحظات شیرین و گاه تلخی را با این کتاب سپری کردم. خیلی کتاب را دوست داشتم. نقش آدم های بریده و پست در جامعه در مواجهه با دشمن

- بیشتر

نرجس منتظر

۱۳۹۷/۰۵/۲۸

خییییییییلی خوشحال شدم از دیدنش واقعا آن بیست و سه نفر و ملاصالح عالی بود

مرئوف خدا

۱۳۹۹/۰۲/۲۰

عالی. کتاب زنده رود در تکریت و بخونین.عالیه

مهدی

۱۳۹۷/۰۹/۰۷

اگر این کتاب رو خوندید و خوش تون اومدش، کنارش همه سیزده سالگی ام و من زنده ام رو هم بخونید. هر کدوم از منظر چند نفر متفاوت....

z.gh

۱۳۹۹/۰۵/۲۶

اول کتاب بیست و سه نفر و بخونید این کتاب ادامشه **دلاورمردان**

fatemeh_un

۱۴۰۵/۰۱/۱۵

بسیار قشنگ و تاثیرگذار بود ، همانطور ک دوستان گفتن این کتاب در ادامه‌ی کتاب « آن بیست و سه نفر » نوشته شده ، با خواندن این خاطرات حس‌های مختلفی سراغتون میاد ، گاهاً شادین ولی اکثراً غمگین ،

- بیشتر

در کنار بلوط

۱۴۰۱/۱۲/۱۸

اردوگاه اطفال، در ادامه‌ی کتاب آن بیست و سه نفر می‌باشد که بسیار زیبا و دلنشین نوشته شده بود... بسیار از آقای یوسف‌زاده متشکرم که اردوگاه اطفال را نوشتند تا ما را با وقایع دوران اسارت آشنا کنند و بسیار منتظر

- بیشتر

کتاب خوان

۱۴۰۰/۱۲/۲۵

اگر این کتاب را همراه با کتاب ۲۳ نفر بخونید بیشتر اطلاعات بدست می آورید در قسمت هایی از کتاب ملا صالح هم است در کل کتاب عالی ای هستش

maasadi78

۱۴۰۰/۰۹/۲۹

جذابیتش به اندازه کتاب بیست و سه نفر نبود ولی در کل کتاب خوبیه

کاربر ۳۵۶۶۰۹۳

۱۴۰۰/۰۷/۲۵

فوق العاده عالی.مستندسازی بی نظیر.توصیف صحنه ها و وقایع بی نظیر

بریده‌هایی از کتاب

منصور سرجایش میخکوب شده بود. در سجدهٔ دوم صدای منصور را شنیدیم که می‌گفت: «عجب آدمیه! حالا اگه یه ثانیه صبر می‌کردی ما هم برسیم زمین به آسمون می‌رسید یا آسمون به زمین؟!‌ ها جون خودتون، حالا با این نمازتون برین بهشت! به همین خیال باشین!» حواس همه متوجه منصور شده بود. به‌زور جلوی خنده‌مان را گرفته بودیم. پیش‌نماز سلام نماز را گفت. مکبر که او هم خنده‌اش گرفته بود، گفت: «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی، یا ایها الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر!» اشتباهی رفت توی سوره «والعصر».

مهدی

بعد از آن شکنجه هولناک، امیر شاهپسندی شش ماه در بیمارستان بستری شد. گوشت کف پاهایش بعد از التیام زخم‌ها، کشیده شد و برایش رنجی همیشگی درست کرد. گوشت ران پایش سفت شد و هنوز در حال تحمل مشکلات ناشی از آن شکنجهٔ سخت است. بعد از آن ایستادگی عجیب، سروان محمد خود را در مقابل امیر کوچک می‌دید. یک روز اعتراف کرد: «در استخبارات بغداد هیچ‌کس نمی‌تواند پیش من تاب بیاورد، اما این بچه مرا شکست داد.» سروان محمد روزها می‌آمد توی بهداری و سعی می‌کرد دل امیر را به دست بیاورد. بارها به امیر گفت: «امیر مرا ببخش.» اما امیر همیشه رویش را از او برمی‌گرداند. یک روز سروان محمد در مقابل امیر و چند اسیر دیگر که روی تخت‌های بهداری خوابیده بودند، حرف عجیبی زد که باید در تاریخ پایداری این ملت تا ابد باقی بماند. به امیر گفت: «امیر، تو انسان نیستی، تو بالاتر از انسانی!»

مهدی

ـ امروز حمید عراقی گفت فردا می‌خواهیم وسط اردوگاه یک پرچم نصب کنیم. با خودم گفتم لابد از فردا باید به اینا جواب بدیم کی پرچم عراق رو پایین کشیده، کی به پرچم عراق بی‌احترامی کرده و مشکلاتی از این دست، اما در کمال تعجب حمید عراقی ادامه داد: از فردا یک پرچم جمهوری اسلامی ایران نصب می‌کنیم وسط اردوگاه! فهمیدم حمید عصبانیه، داره زمینه‌چینی می‌کنه که حرف مهمی بزنه. گفتم: سیدی حمید چرا مگه چطور شده؟ حمید گفت: شما به هیچ قانونی احترام نمی‌ذارید. می‌گوییم نماز جماعت نخونید، می‌خونید. می‌گیم با خبرنگارها مصاحبه بکنید، نمی‌کنید. می‌گیم صلوات نفرستید، می‌فرستید. می‌گیم بعد از سوت آمار سریع بیایید توی محوطه، نمی‌آیید. خُب یک‌دفعه پرچم جمهوری اسلامی رو هم نصب کنید وسط اردوگاه دیگه!

z.gh

گاهی از بلندگو سورهٔ مریم پخش می‌شد. از شنیدن این سوره لذت می‌بردم، اما وقتی حال غریب آن باکرهٔ پاک‌دامن را تصور می‌کردم که درد زایمان ناخواسته، او را به زیر تک‌درخت نخل کشانده و آنجا از شدت غم و اندوه می‌گوید: «ای کاش مرده بودم و فراموش شده بودم.» بغض سنگینی می‌نشست توی گلویم. منتظر می‌ماندم قاری از آیات غم بگذرد و برسد به آنجا که نوزاد مریم به اذن خدا در گهواره زبان باز کند و به نبوت خود و پاکدامنی مادرش شهادت بدهد.

z.gh

یک روز، وقتی عده‌ای از خبرنگارها آمدند توی اردوگاه، یک نفر از ما توپ فوتبال را انداخت توی سیم‌خاردار. آن وسط که نشود درش آورد. رحیم دید. آتشی شد، یقهٔ اسیر را گرفت و گفت: «یک سؤال دارم، اگر راستش را بگویی به شرفم قسم نمی‌زنمت!» اسیر گفت: «بگو.» رحیم گفت: «اینجا توپ هست یا نیست؟» اسیر گفت: «هست.» رحیم گفت: «پس چرا وقتی خبرنگار می‌آید نیست؟» اسیر مکثی کرد و به رحیم گفت: «من هم یک سؤال از شما دارم.» رحیم گفت: «بپرس.» اسیر گفت: «اینجا توی دست شما نگهبان‌ها کابل هست یا نیست؟» رحیم گیر افتاد. گفت: «هست.» اسیر گفت: «پس چرا وقتی خبرنگار می‌آید نیست؟» رحیم کم آورد. سرش را انداخت پایین و رفت به طرف قحطان که نشسته بود روی صندلی کنار بهداری.

z.gh

از بلندگو همان آهنگ همیشگی بندری پخش شد: «دختر بیا دوستت داروم، اهل کجایی؟» آهنگی که مخصوص روزهای شکنجه بود. ما به این ترانه شرطی شده بودیم. این آهنگ شاد ما را غمگین می‌کرد. می‌دانستیم پشت این آهنگ تندوتیز، فریادهای دردآلودی هست که نباید به گوش ما برسند.

مهدی

فروردین بود. می‌توانستم حدس بزنم آن روزهای اول سال جدید، حال و هوای خانواده و روستایمان چگونه است. حتماً موسی تعطیلات عید به ملاقات مادر رفته و مثل همان روزها که با هم توی سبزه‌های اطراف خانه قدم می‌زدیم، کتابی دست گرفته و مطالعه می‌کند و گاهی زیر لب شعری می‌خواند. فاطی با شوهرش یدالله و دخترهایش از جیرفت رفته‌اند پیش مادر و لابد بساط آش رشته هم به راه است. مادر خمیر درست می‌کند، بعد با مهارت و سرعت خمیرها را با کاردی بزرگ و تیز رشته‌رشته می‌کند و بوی سیرداغ می‌پیچد توی خانه و تشت آش را می‌گذارند وسط، برادرها با قاشق نه که با نعلبکی آش داغ را هورت می‌کشند. حتماً هوای روستا بهاری و دشت‌ها و باغ‌ها پر از گل‌های زرد شده و کُنارهای پیر پُرند از دانه‌های شیرین و سرخ و لابد دخترها میان سبزه‌زار زیر کهورهای کهنسال بابونه می‌چینند و اگر رعد و برقی بزند و نرمه بارانی بیاید، توی باغ قارچ‌های ریز و درشت سر از خاک درمی‌آورند و خالو هاشم بساط کباب قارچ راه می‌اندازد.

z.gh

«تمام مقصد ما مکتب ماست.

سحر

چند روز بعد، در حیاط بحث تندی با رحیم درگرفته بود. رحیم گفت: «این مدرسه را دارند برای شما تجهیز می‌کنند.» گفتیم: «عمراً اگر برویم مدرسه!» رحیم گفت: «دست خودتان که نیست، این یک دستور است!» شفیعی بچهٔ خمینی‌شهر بلند شد گفت: «ببخشیدها! ما به خاطر فرار از مدرسه اومدیم جبهه اسیر شدیم، حالا شما همین‌جا هم می‌خواهید ما رو بفرستین مدرسه؟ ما مدرسه‌برو نیستیم!» خندیدیم و رحیم سر تکان داد.

z.gh

شکلات‌های کاکائویی زیبا، بیسکوییت‌های خوشمزه، صابون‌های خوشبو، خمیردندان، انواع سیگار با برندهای معروف، کنسرو و خوراکی‌های دیگر. بعد از سه سال، ذائقه‌ها و شامه‌های تعطیل‌شده‌مان به کار افتاد. صابون‌های سیب و هلو، عطری مدهوش‌کننده داشتند. بوها ما را به دنیای پیش از اسارت برگرداندند. مزهٔ بیسکوییت‌های موزی و پرتقالی از مرزهای کودکی برگشته بودند و ناباورانه می‌توانستیم بیسکوییتی را از جلد خوش‌رنگش دربیاوریم و طعم خاطره‌انگیزش را توی دهانمان حس کنیم. اسرای دیگر هم مثل من، با تجربهٔ هر بو و مزه‌ای فریادی از تعجب می‌کشیدند، یکی از اسرا صابونی با رایحهٔ سیب را از شدت هیجان گاز زد!

کاربر ۳۳۴۵۴۹۸

رمل‌های تشنه

جعفر ربیعی

زندان الرشید؛ خاطرات رئیس ستاد سپاه ششم نیروی زمینی سپاه سردار علی اصغر گرجی زاده

محمدمهدی بهداروند

مهمان صخره‌ها: خاطرات سرهنگ خلبان محمد غلامحسینی

راحله صبوری

پایی که جا ماند

سیدناصر حسینی‌پور

کوچه‌ نقاش‌ها: خاطرات سیدابوالفضل کاظمی

راحله صبوری

عبور از آخرین خاکریز (خاطرات اسیر عراقی دکتر احمد عبدالرحمن)