کتاب جراحت

کتاب جراحت نوشته محسن بوالحسنی است و رمانی ایرانی در باب زخمی قدیمی است که در یک روستا میان عشق، خویشاوندی، قدرت و کینه جا خوش کرده و سال‌ها بعد هنوز زندگی آدم‌ها را رها نکرده است. گذشته، در این رمان، نیرویی زنده است که در رفتار، سکوت و تصمیم شخصیت‌ها امتداد یافته است. کتاب حاضر را نشر چشمه منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب جراحت اثر محسن بوالحسنی

کتاب جراحت، نوشته‌ی محسن بوالحسنی، رمانی است که در فضایی روستایی و پرتنش پیش می‌رود؛ فضایی که در آن روابط خانوادگی، آبرو، مالکیت، عشق ناکام و خشونت در هم گره خورده‌اند. اثر با حادثه‌ای تکان‌دهنده و با یادآوری زخمی قدیمی شروع می‌شود و سپس لایه‌به‌لایه گذشته‌ی شخصیت‌ها را آشکار می‌کند. محور اصلی رمان زندگی حسن، گلاب، طهماسب، توکل و نصرت است؛ شخصیت‌هایی که هرکدام به‌شکلی در یک فاجعه‌ی مشترک سهم دارند و هنوز زیر سایه‌ی آن زندگی می‌کنند. لهجه، جزئیات رفتارها و تصویرهای مکرر از خانه، قبرستان، زمین و جاده باعث شده است جهان این رمان به بخشی از تنش تبدیل شود.

رمان جراحت نشان می‌دهد که یک تصمیم، یک تحقیر و یک جابه‌جایی قدرت چگونه می‌تواند سرنوشت چند نسل را تغییر دهد. داستان مدام میان حال و گذشته رفت‌وآمد می‌کند و از دل این رفت‌وآمد، تصویری از مردی شکل می‌گیرد که از روستا گریخته، اما از خاطره‌ی آن جدا نشده است. در کنار این خط اصلی، نشانه‌هایی از دگرگونی اجتماعی هم دیده می‌شود؛ از مهاجرت به تهران و کار در کارخانه تا فکر راه‌انداختن کسب‌وکاری در روستا.

خلاصه داستان جراحت

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

حسن بعد از سال‌ها دوری به روستای بیاتان برمی‌گردد تا در مراسم آشتی با پدرش، طهماسب، شرکت کند؛ بازگشتی که از لحظه‌ی ورود او، خاطره‌ی نصرت و گذشته‌ی سوخته‌ی او را زنده می‌کند. سال‌ها پیش حسن دلباخته‌ی نصرت شده بود، اما طهماسب همان دختری را که پسرش می‌خواست، برای خودش گرفت. این تصمیم زندگی همه را به مسیری تلخ کشاند. حالا در شبی که قرار است کینه‌ها کنار گذاشته شود، حرف‌ها و زخم‌های قدیم سر باز می‌کند. جراحتْ داستان مردی است که میان عشق ازدست‌رفته، خشم فروخورده و میل به بریدن از گذشته گیر افتاده و نمی‌تواند از روستایی که از آن گریخته است، رها شود.

چرا باید کتاب جراحت را بخوانیم؟

دلایل خواندن رمان جراحت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان اثر ماندگار یک تصمیم خانوادگی بر چند زندگی را به تصویر می‌کشد.
• رمان حاضر پیوند عشق، قدرت، آبرو و خشونت را در یک بستر روستایی نشان می‌دهد.
• رفت‌وآمد میان گذشته و حال، لایه‌های پنهان داستان را به‌تدریج روشن می‌کند.
• جزئیات مربوط به روستا، مهاجرت و کار در شهر، این رمان را از یک ماجرای شخصی فراتر می‌برد.

خواندن کتاب جراحت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب جراحت به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان با درون‌مایه‌ی اجتماعی.
• کسانی که می‌خواهند رمانی ایرانی درباره‌ی اثر ماندگار گذشته بر زندگی امروز بخوانند.
• مخاطبانی که از فضاهای روستایی و تقابل آن با زندگی شهری در ادبیات داستانی لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که عشق ناکام و کینه‌ی خانوادگی در آن نقش اصلی را دارد.

درباره محسن بوالحسنی

محسن بوالحسنی شاعر و مترجمی ایرانی و متولد مهر ۱۳۶۰ در اهواز است. او که هم‌زمان با آغاز جنگ ایران و عراق متولد شده، از این اتفاق به‌عنوان اولین دوست و سرچشمه‌ی تناقض‌های زندگی خود یاد کرده است. این نویسنده علاوه‌بر روزنامه‌نگاری و همکاری با روزنامه‌هایی مانند شرق و فرهیختگان، آثار متنوعی را در قالب ترانه، شعر سپید و ترجمه به رشته‌ی تحریر در آورده است.

از آثار محسن بوالحسنی می‌توان اشاره کرد به مجموعه ترانه‌های «کجا میشه تو رو ندید؟!»، «...و آن خط پنجم منم!»، مجموعه شعر «شمس از قونیه با قطار برگشت»، ترجمه‌ی کامل شعرهای ریچارد براتیگان در دو جلد («خانه‌ای جدید در آمریکا» و «لطفاً این کتاب را بکارید») و گزیده‌ی شعرهای آن سکستون با عنوان «آن‌ها مشغول مردنند».

محسن بوالحسنی نویسنده‌ی آثاری همچون رمان «جراحت»، «ایشان قاتل من است»، گزین‌گویه‌های شمس تبریزی با عنوان «شرح آن الف» و مجموعه‌گفت‌وگو با هنرمندان پیشرو با عنوان «چون کشتی بی لنگر» است. این نویسنده شعر را پناهگاهی برای گریز از مرگ می‌داند.

بخشی از کتاب جراحت

«سرمای دی کولاک می‌کرد؛ به معنای واقعی کولاک می‌کرد. باد می‌پیچید به دل زمین‌های یک متر برف‌گرفتهٔ بیاتان و می‌افتاد به جان مردهایی که سر جاده، دور هیمهٔ آتشی زپرتی، خودشان را گرم می‌کردند و سعی داشتند با حرف زدن و گریه‌هایی گاه‌به‌گاه سرما را فراموش کنند، اما نمی‌شد.

ساعت از هشت شب گذشته بود و هنوز خبری نبود. سیاهی روی سیاهی راه می‌رفت و چشم چشم را نمی‌دید. گاه‌گداری چراغ‌های ماشینی از دور و در دل جاده همه را، به خیال این‌که ماشین حسن است، از جا می‌کند، اما انگار قرار نبود این انتظار پایانی داشته باشد و مردها باز دور آتش کم‌جانی که هم آورده بودند می‌نشستند و همان‌طور که دست‌های‌شان را ها می‌کردند از حسن می‌گفتند و هر کس نظری می‌داد که چه کنند و چه نکنند و مراسم چه‌طور باشد و چه‌طور نباشد.

طهماسب چیزی نمی‌گفت. مچاله روی یک پیت حلبی زهواردررفته چشم‌به‌راه پسرش بود. جوان‌ترها دوبه‌دو می‌رفتند کمی دورتر تا در دل سیاهی شب به بهانهٔ سیگار کشیدن، دور از چشم طهماسب، یواش زیر گوش هم بگویند: «چه پدرپسری‌ای…» و باز برگردند و دور خان را بگیرند که چیزی نمانده بود دستمال بزرگ سفیدش از سرما و اشک قندیل ببندد.»