کتاب پدر‌کُشی

«پدرکُشی» رمانی نوشته ملاحت نیکی نویسنده معاصر ایرانی است. این رمان روایتی از زندگی چهار دختر دانشجو در سال‌های انقلاب است که هر کدام درگیر سختی‌ها و مشکلات خود هستند. شخصیت اصلی و محوری رمان دختری است به اسم ناهیدکه به خاطر بی‌عملی و انفعال به انتقاد از دیگران می‌پردازد، اما آگاهانه یا ناآگاهانه این انتقاد به خود او نیز وارد است. ناهید نماینده نسل سرخورده امروز است؛ نسلی که از تحلیل وضع موجود عاجز است و به نوعی گذشته‌گرا است؛ نسلی که در پی شناخت هویت خود و تاریخ خود است. در یک ارزیابی کلی «پدرکشی» رمانی سیاسی- تاریخی است. داستان یک روایت مینی‌مالیستی با قدرت واژگانی فوق‌العاده و فضاسازی خوب و دقیق دارد. ملاحت نیکی متولد ۱۳۵۳ رشت است و به‌عنوان مهندس متالورژی صنعتی بیش از یک دهه در کارخانجات صنعتی کار کرده و نخستین کتابش مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که «محراب سانتاماریا» نام دارد. بخش کوتاهی از داستان: ناهید از کی دیگر به چشم‌های مادر نگاه نکرد؟ از کی عادت کردند رو به دیوار با هم حرف بزنند؟ رو به سقف؟ رو به پنجره؟ حرف‌ها از مرزِ دو هم‌زیستی جلوتر نمی‌رفت و به همدلی نمی‌رسید. مثل آخرین بار که خداحافظی می‌کردند. ناهید تنداتند وسائلش را جمع می‌کرد، لباس‌هایی را که هنوز نمدار بود از بند رخت برمی‌داشت و لای روزنامه می‌پیچید و توی ساک می‌گذاشت. دیر نبود ولی این‌طور راحت‌تر وانمود می‌کرد که حواسش نیست. مادر اما ساکت بود، مثل هر بار که زمان خداحافظی و رفتن ناهید نزدیک می‌شد، آسمان ریسمان نمی‌بافت. انگار خسته بود مادر، انگار یکهو پیر شده بود، پیر و خسته. پشت داده بود به دیوار، دست‌هایش روی دو زانو بود و تخته‌ی سینه‌اش از یقه‌ی گشاد شده‌ی پیرهن چیتش بیرون افتاده بود. مثل یک مجسمه‌ی سنگی شده بود مادر. منتظر بود انگار، شاید منتظر این‌که ناهید نگاهش کند.