کتاب خدا مادر زیبایت را بیامرزد

کتاب «خدا مادر زیبایت را بیامرزد» ۸ داستان کوتاه از حافظ خیاوی، نویسنده معاصر ایرانی دارد. خیاوی سال ۸۶ اولین مجموعه ‌داستانش با عنوان «مردی که گورش گم شد» را منتشر کرد. او با گرفتن تندیس جایزه‌ ادبی روزی روزگاری، در سال هشتاد و هفت، درخشید ولی در ده گذشته، اثری از او منتشر نشد. کتاب حاضر دومین مجموعه داستان این نویسنده است. کت و شلوار داوود، پدر امیر، خواهر آیدین، دختر حسن‌آقا، اتاق من، عصای پدربزرگ، پیراهن داوود و خدا مادر زیبایت را بیامرزد، نام داستان‌های این مجموعه‌اند. بخشی از داستان «پیراهن داوود» را می‌خوانید: کاش رضا نمی‌رفت. اگر رضا بود، این‌قدر خجالت نمی‌کشیدم. رضا کجا رفت؟ به من نگفت کجا می‌رود. گفت می‌روم جایی، زود برمی‌گردم. گفت تو همین‌جا باش، همین‌جا جلو پنجره. دوربینش را هم انداخت گردنم. گفت پیشت باشد. گفت جایی نروی ها! حتماً مادرش او را جایی فرستاد. خب عروسیه دایی‌اش است، باید کار کند. این‌طرف و آن‌طرف بدود. ولی کاش من هم با رضا می‌رفتم. مرا هم با خودش می‌برد رضا. این‌جا کسی چیزی به من نمی‌گفت. اصلاً حواس کسی به من نیست. من هم که کاری با کار زن‌ها ندارم. ایستاده‌ام همین‌جا. فقط گاهی سرم را سمت اتاق می‌گردانم، روی پنجه‌هایم بالا می‌روم که بتوانم ملیحه را ببینم. ولی ملیحه مرا نمی‌بیند. الان داشت یواشکی با خواهرش حرف می‌زد می‌خندید. خواهرش هم می‌خندید. کاش می‌رفتند بازار. اگر بازار می‌رفتند، می‌رفتم گوشه‌ای می‌ایستادم و از دور ملیحه را تماشا می‌کردم. مگر پارچه‌فروشی توی این شهر نبود که آمدند پیش این. می‌گویند میرزا آشناست. می‌گویند همسایه است. اگر میرزا آدم خوبی بود که این کار را نمی‌کرد. مغازه‌اش را بار نمی‌زد بیاورد خانه‌اش. می‌گفتند میرزا ترسیده. گفته توی این روزهای شلوغ می‌ریزند مغازه‌اش را می‌برند. میرزا خیلی ترسو بود. داوود می‌گفت یک شب که توی قهوه‌خانه گل‌پوچ بازی می‌کردند، گل را دادند دست میرزا، میرزا شلوارش را خیس کرد. کاش وقتی داوود پیراهنش را اتو می‌کرد خودم را به خواب نمی‌زدم. کاش داوود صدایم می‌زد. اگر با داوود می‌رفتم این‌قدر خجالت نمی‌کشیدم. الان که داشتم ملیحه را می‌دیدم...