کتاب خوشبختی در راه است

کتاب خوشبختی در راه است (Too much happiness)، نوشته آلیس مانرو و ترجمه مهری شرفی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه درباره‌ی زندگی‌های معمولی است که در پس آرامششان وقایعی تکان‌دهنده جریان دارد. مانرو در این مجموعه به روابط زناشویی، روابط والدین و فرزندان، گناه، فقدان و امکان ادامه‌دادن زندگی پس از فاجعه پرداخته است. شخصیت‌ها اغلب زنانی هستند که در شهرها و روستاهای کوچک زندگی می‌کنند و در میان کار روزمره، سفر با اتوبوس، مهمانی خانوادگی یا یک تصادف جاده‌ای با لحظه‌ای تعیین‌کننده روبه‌رو می‌شوند. گروه انتشاراتی ققنوس در سال ۱۳۹۱ این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خوشبختی در راه است اثر آلیس مانرو

کتاب خوشبختی در راه است مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که آلیس مانرو در آن‌ها به زندگی شخصیت‌هایی پرداخته که در ظاهر عادی و کم‌حاشیه‌اند، اما زخمی عمیق دارند؛ شخصیت‌هایی که بیشترشان زنانی با سرنوشت‌های عجیب هستند.

آلیس مانرو در هر داستانِ کتاب خوشبختی در راه است، با جزئیات دقیق، کار روزمره، گفت‌وگوهای معمولی و اشیای ساده‌ای مثل قوطی اسپاگتی، درِ پاسیو یا یک تاب قدیمی را توصیف کرده و از خلال آن‌ها لایه‌های پنهان روابط انسانی را آشکار کرده است. این کتاب شامل داستان‌های مستقلی است که به‌تدریج گذشته‌ی شخصیت‌ها را روشن می‌کنند و خواننده کم‌کم می‌فهمد هر شخصیت چه چیزی را از دست داده‌ و چگونه با آن کنار آمده‌ یا هرگز نتوانسته کنار بیاید.

خلاصه داستان خوشبختی در راه است

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

محور اصلی کتاب خوشبختی در راه است مواجهه‌ی آدم‌ها با فاجعه و امکان ادامه‌دادن به زندگی پس از آن است. در یکی از داستان‌‌ها، زنی که شوهرش سه فرزندشان را کشته، پس از دوره‌ای بستری و درمان، در شهری تازه به‌عنوان نظافتچی متل کار می‌کند و زیر نظر خانم سندز، مددکار اجتماعی، آرام‌آرام به تعادلی شکننده می‌رسد. او چند بار با اتوبوس راهی آسایشگاه می‌شود تا لوید را ببیند؛ مردی که حالا از لحاظ کیفری دیوانه شناخته شده و در نامه‌های طولانی‌اش از شناخت شرارت خود، آرامش و دیدن بچه‌ها در گستره‌ای دیگر می‌نویسد.

در داستان‌های دیگر، خیانت، جدایی، شروع‌های تازه و مهمانی‌های شلوغ خانوادگی صحنه‌هایی می‌سازند که در آن‌ها گذشته‌ی دردناک و اکنونِ پرهیاهو در هم تنیده می‌شوند.

چرا باید کتاب خوشبختی در راه است را بخوانیم؟

خواندن کتاب خوشبختی در راه است فرصتی است برای درک اینکه چگونه خشونت، خیانت یا فقدان در جزئیات زندگی روزمره رسوب می‌کنند و درعین‌حال همیشه امکان ادامه‌دادن وجود دارد. آلیس مانرو در این کتاب نشان داده است که تصمیم‌های ظاهراً کوچک، مثل سوارشدن به یک اتوبوس یا بازکردن یک نامه، می‌تواند معنای زندگی شخصیت‌ها را عوض کند.

خواندن کتاب خوشبختی در راه است را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب خوشبختی در راه است به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌هایی درباره‌ی روابط خانوادگی، زخم‌های عاطفی و زندگی در شهرها و روستاهای کوچک علاقه‌مندند. این کتاب برای خوانندگانی که دوست دارند از خلال جزئیات روزمره، به لایه‌های عمیق‌تری از روان و انتخاب‌های انسان‌ها دست یابند نیز مناسب است.

درباره آلیس مانرو

آلیس مانرو، متولد ۱۰ ژوئیه‌ی ۱۹۳۱، نویسنده‌ی برجسته‌ی کانادایی و برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۳ است. آکادمی سوئد او را استاد داستان کوتاه معاصر نامیده و بسیاری از منتقدانْ او را از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان داستان کوتاه در دوران معاصر می‌دانند. آثار مانرو نقش مهمی در بازگرداندن توجه مخاطبان آمریکای شمالی به قالب داستان کوتاه داشته‌ است.

مانرو بارها گفته که در آغاز تصور می‌کرد مانند بسیاری از نویسندگان به‌سراغ رمان خواهد رفت، اما به‌تدریج دریافت شیوه‌ی نگاه و روایتش بیشتر با فرم داستان کوتاه سازگار است. او ترجیح می‌داد پایان داستان را از ابتدا در ذهن داشته باشد و بتواند آن را در زمانی مشخص به پایان برساند؛ به همین دلیل نوشتن رمان‌های طولانی برایش جذابیتی نداشت.

داستان‌های مانرو اغلب بر زندگی روزمره، روابط انسانی، حافظه، گذر زمان و پیچیدگی‌های عاطفی تمرکز دارند و با نثری دقیق و ظریف شناخته می‌شوند. از آثار شناخته‌شده‌ی او که به فارسی نیز ترجمه شده‌اند می‌توان به می‌خواستم چیزی بهت بگم، فرار، رؤیای مادرم، گریزپا، دست‌مایه‌ها و دورنمای کاسل راک اشاره کرد.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

آلیس مانرو در سال ۲۰۱۳ جایزه‌ی نوبل ادبیات و در سال ۲۰۰۹ جایزه‌ی من بوکر بین‌المللی را دریافت کرد و علاوه‌بر این‌ها، برنده‌ی جوایز مهم دیگری چون جایزه‌ی فرماندار کل کانادا، جایزه‌ی گیلر، جایزه‌ی حلقه‌ی منتقدان کتاب ملی آمریکا، جایزه‌ی اُ. هنری و جایزه‌ی پن/ مالامود نیز شد.

بخشی از کتاب خوشبختی در راه است

«در مسافرخانه بلو اسپروس نظافتچی بود. حمام‌ها را می‌شست، ملافه‌ها را عوض و تخت‌ها را مرتب می‌کرد، قالیچه‌ها را جاروبرقی می‌کشید و آینه‌ها را برق می‌انداخت. کار را دوست داشت؛ فکرش را تا حدی مشغول می‌کرد و چنان خسته‌اش می‌کرد که شب می‌توانست بخوابد. به‌ندرت با کثافتکاری واقعی روبرو می‌شد؛ بعضی از زنانی که با او کار می‌کردند داستان‌هایی تعریف می‌کردند که مو بر تن سیخ می‌کرد. این زنان از او بزرگ‌تر بودند و همه می‌گفتند که باید تلاش کند خودش را بالا بکشد. می‌گفتند تا جوان و مقبول است باید برای شغل پشت‌میزنشینی آموزش ببیند. ولی او از کارش راضی بود و نمی‌خواست مجبور باشد با مردم حرف بزند.»