کتاب سرود صدهزار افیلیای عاشق و عکس یادگاری

«سرود صدهزار افیلیای عاشق و عکس یادگاری» دو نمایش‌نامه از قطب‌الدین صادقی (-۱۳۳۱) استاد دانشگاه، نمایش‌نامه‌نویس،بازیگر و کارگردان تئاتر ایرانی است. بخشی از نمایش‌نامه «سرود صدهزار افیلیای عاشق» که بر اساس فاجعه «انفال» در عراق نگاشته شده‌است را می‌خوانید. «انفال» نام عملیاتی نظامی است که در طی هشت مرحله در سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ در کردستان عراق توسط رژیم صدام حسین، برای نسل‌کشی کردها در ابعادی وسیع و هولناک صورت گرفت. انگیزه‌ی این عملیات ظاهرا به‌خاطر همکاری نظامی کردهای عراق با نیروهای ایرانی در جنگ هشت‌ساله‌ی ایران و عراق بود. این نمایش‌نامه سرگذشت زن بازیگری است که خود، همسر و گروه تئاترش قربانی «انفال» شدند: [ زنی جوان با لباسهایی شندره و سر و رویی آشفته، در شهری سوخته و ویران، دسته‌ای گل می‌بافد و آرام‌آرام زیرلب لالایی می‌خواند. مردی سراپا گِل اندود ـ چون روحی سرگردان ـ همه‌جا با اوست. در کنار اوست. پیش روی اوست. ] زن جوان: «لالا لالا گل چاهی از این دختر چه می‌خواهی؟» ای شب! من یکی از صدهزار افیلیای این شهرم. این‌ها گلهای رنج من‌اند. چه گلهایی! با رایحه‌ی زرد و صورتی! ببینید. می‌روم دعا کنم. به شمشیر سوگند! من اینجا بر امواجی از غم نشسته‌ام تا نشانه‌های عاشق راستینم را بیابم. او تاجی از گل به سر دارد و بر پاهایش دو ا طلسی پوشانده‌اند. او شاهزاده «انفال» است، شاهزاده‌ی هزار شهر خالی! او به جای چشم دو مشعل دارد، و به جای زبان کندویی عسل. برفی سنگین نشست: درختی زیبا شد، درختی شکست. چه گفتید؟ اینجا نیست؟ خواهش می‌کنم دقت کنید اواینجاست. آنجاست. اوهمه‌جاست! کی بود می‌گفت دوست داشتن یعنی دو نفر بودن بدون نیاز به هیچ سومی؟ ای بانوی عاشق‌کش! عشق تو مرده است و تنش خاک شده است. تن او مرده است و روحش خاک شده است.

درباره قطب الدین صادقی

قطب‌ الدین صادقی زادهٔ ۳ اردیبهشت ۱۳۳۱ در سنندج است. او فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، مترجم، کارگردان تئاتر، بازیگر سینما و تلویزیون است. صادقی در سال ۱۳۵۴ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ هنرهای نمایشی از دانشکدهٔ هنرهای زیبا در دانشگاه تهران دریافت کرد؛ سپس دورهٔ کارشناسی‌ارشد (سال ۱۳۵۷) و دکترا در زمینهٔ مطالعات هنرهای نمایشی (سال ۱۳۶۴) خود را در دانشگاه سوربن فرانسه به پایان رساند. پس از پایان تحصیلات در کنار تدریس در دانشگاه‌های مختلف، به فعالیت‌های هنری و ادبی و نگارش نمایشنامه و اجرای تئاتر پرداخت. او در دانشگاه‌هایی همچون دانشگاه تهران، دانشگاه هنر نیاوران (فرهنگسرا)، دانشگاه میراث فرهنگی، دانشگاه هنر سورهٔ تهران، دانشگاه شهید بهشتی و دانشکدهٔ صداوسیما به تدریس پرداخته است. صادقی بیش از ۶۰ مقالهٔ پژوهشی از سال ۱۳۶۰ نگاشته است. از جمله پژوهش‌های او می‌توان به «مدخلی بر نمایش آیینی»، «تئاتر مقاومت و نسبت آن به تئاتر سیاسی»، «چگونه آثار ادبی کهن را نمایشی کنیم؟»، «ساختمان تماشاخانه و بحران آن در تئاتر معاصر»، «دیالوگ در تعزیه از دیدگاه درام‌شناسی»، «ارزش موسیقی و عملکرد آن در نمایش»، «اقتصاد تئاتر ایران» و «فرمالیسم در تئاتر» اشاره کرد. او مؤلف و مترجم آثار زیادی در حوزهٔ نمایش و داستان است. «یادگار زریران»، «بیان بدنی بازیگر»، «سی مرغ، سیمرغ»، «هراس» و «عروسی داریم و عروسی» از جمله آثار تألیفی این نویسندهٔ معاصر هستند.

زندگینامه قطب الدین صادقی را در صفحه این نویسنده در طاقچه بخوانید.