کتاب مدیریت به سبک ژاپنی، رمز موفقیت و پیشرفت ژاپنی‌ها

«مدیریت به سبک ژاپنی، رمز موفقیت و پیشرفت ژاپنی‌ها» نوشته محمد صادقی سیار (-۱۳۵۸) است. «مدیریت» یکی از پایه‌های چهارگانه توسعه در کنار سه پایه «فرهنگ برای خواستن»، «دانش برای دانستن» و «فناوری برای توانستن» است که شدن را میسر می‌سازد. مدیریت قبل از این‌که یک علم باشد، هنر است؛ هنر را نیز بدون استعداد نمی‌توان فرا گرفت. برخی معتقدند که ژاپنی‌ها استعداد خدادادی در مدیریت دارند و اصولاً علم را از دیگران می‌گیرند ولی خود مدیریت می‌نمایند؛ به‌نظر می‌رسد با توجه به سوابق این کشور شاید تا حدودی این نظر قابل قبول باشد. در این کتاب گوشه‌ای از روش‌های مدیریتِ ژاپنی، با نگاهی به دلایل رشد و پیشرفت این کشور بیان شده‌است: دموکراسی را در ژاپن به‌معنای واقعی کلمه می‌توان یافت؛ مردم ژاپن برای بیان افکار و عقاید خود آزادی کامل دارند. برای هیچ‌کس هیچ‌گونه محدودیتی در انتخاب راه زندگی، پیوستن به احزاب مخالف یا موافقِ روش حکومت و انتقاد از قوانین موجود یا موردِ پیشنهاد دولت وجود ندارد. هرکس می‌تواند با کمال آزادی در مجامع عمومی، یا از طریق وسائل ارتباط جمعی عقیده خود را بیان کند و انتقادات خود را عنوان نماید؛ در خیابان‌های توکیو بارها افرادی دیده می‌شوند که بر روی سکوها یا سقف اتومبیل‌ها می‌ایستند و با بلندگوهای دستی عقاید خود را برای مردمی که دورشان جمع هستند تشریح می‌کنند، و نظرات اصلاحی خود را درباره‌ی حکومت و مسئولین امر با مردم در میان می‌گذارند.