کتاب آزادی حیوانات

کتاب آزادی حیوانات نوشتهٔ پیتر سینگر و ترجمهٔ بهنام خداپناه است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب آزادی حیوانات

پیتر سینگر در کتاب آزادی حیوانات پرسش‌هایی اخلاقی‌ را مطرح کرده است. او بر این عقیده است که هر انسانی باید این پرسش‌های اخلاقی‌ را جدی بگیرد. ممکن است همه با نظر سینگر موافق نباشند، اما با فرض این‌که بشر قدرت عظیمی نسبت به همهٔ حیوانات دیگر در اختیار دارد، این مسئولیت اخلاقی را داریم که آن را به‌دقت مطالعه و بررسی کنیم. در چند دههٔ اخیر  توجه دانشمندان به شکل فزاینده‌ای به مطالعهٔ شناخت و رفتار حیوانات و همچنین مناسبات انسان با حیوان جلب شده است. یافته‌های آن‌ها به شکل عمده‌ای دیدگاه‌های اصلی سینگر را تأیید کرده‌ است. مسیر پیشرفت بشری با حیواناتِ مرده فرش شده است. حتی ده‌هاهزار سال قبل نیز اجداد ما در عصر حجر مسئول رشته‌ای از فجایعِ بوم‌شناختی بودند. زمانی که نخستین انسان حدود ۴۵۰۰۰ سال قبل قدم به استرالیا گذاشت، به‌سرعت ۹۰ درصد حیوانات بزرگِ آن‌جا را به انقراض کشاند. این نخستین، و نه آخرین، تأثیرِ مهم انسانِ اندیشه‌ورز بر زیست‌بومِ سیارهٔ زمین بوده است. با مطالعهٔ این اثر با دغدغهٔ پیتر سینگر بیشتر آشنا خواهید شد.

خواندن کتاب آزادی حیوانات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزه‌های محیط‌زیست و جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آزادی حیوانات

«موضع اساسی نوشته‌های یهودی باستان در خصوص غیرانسان‌ها چنین است. و دوباره نکته‌ای جالب توجه وجود دارد که بر اساس آن ما در وضعِ اولیه بی‌گناهی گیاهخوار بودیم، تنها «علف سبز» می‌خوردیم، اما پس از هبوط، و بر اثر شرارت ناشی از آن، و سیلاب، به ما اجازه داده شد که حیوانات را به رژیم غذایی‌مان بیفزاییم. در پس ِ سلطه انسان که این جواز به نحو ضمنی بر آن دلالت دارد، رگه ترحم‌برانگیزتری از تفکر وجود دارد که همچنان گهگاهی ظاهر می‌شود. اشعیای نبی قربانی کردن حیوانات را محکوم کرد، و کتاب اشعیا نگاهی دوست‌داشتنی به دوره‌ای دارد که گرگ‌ها با بره‌ها زندگی می‌کردند، شیر همچون گاو نر علف می‌خورد، و «آن‌ها در سرتاسر کوه مقدس ِ من نه صدمه خواهند رساند و نه خرابی به بار خواهند آورد.» اما این تصویری آرمانی است و نه فرمانی که بلافاصله باید از آن تبعیت کرد. متن‌های جسته‌گریخته دیگری در عهد عتیق درجه‌ای از مهربانی باحیوانات را تشویق می‌کند که بر اساس ِ آن می‌توان استدلال کرد که ستم افسارگسیخته منع شده، و «سلطه» در واقع بیشتر به «نظارتی» شبیه است که در آن ما در برابر خدا مسئول مراقبت و بهزیستی آن دسته از موجوداتی هستیم که تحت فرمانروایی ما هستند. با وجود این، چالش جدی‌ای در خصوص این دیدگاه کلی، آرمیده در مبنای سِفْر پیدایش، وجود ندارد که بر اساس آن گونه انسانی اوجِ قله آفرینش است و برخوردار از جواز خدا برای کشتن و خوردن حیوانات دیگر.

دومین سنتِ باستانی تفکر غربی سنتِ یونانی است. در بدایت امر در این‌جا نیز با گرایش‌های متعارضی مواجه می‌شویم. تفکر یونانی یک‌شکل نبود بلکه به مکاتبِ رقیبی تقسیم شده بود که هر کدام آموزه‌های مبنایی خود را از بنیانگذارِ بزرگی دریافت کرده بودند. یکی از این بنیانگذاران، یعنی فیثاغورس، گیاهخوار بودو پیروانِ خود را به رفتار محترمانه با حیوانات تشویق می‌کرد که دلیل این امر به‌وضوح در این مطلب نهفته است که او باور داشت به این‌که نفوسِ مردگان به بدنِ حیوانات کوچ می‌کند. اما مهم‌ترین مکتب از آنِ افلاطون و شاگرد وی ارسطو بود.»