کتاب آرمش

کتاب آرمش نوشتهٔ جیمز هویت و ترجمهٔ منوچهر شادان است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب در حوزهٔ روان‌شناسی عمومی را منتشر کرده است.

درباره کتاب آرمش

جیمز هویت در کتاب آرمش برای فراگیری آرمش عمیق راهنمایی‌های گام‌به‌گامی را ارائه کرده است. برای اینکه چگونه بهترین بهره را از مهارت‌های آرمش در زندگی روزمره خود ببرید، دستورالعملی هم در این اثر ارائه شده است. در این کتاب دو روش عمده برای دستیابی به آرمش تشریح می‌شود. این هر دو روش عملی‌ هستند و تقریبا در حوزهٔ توانایی‌های همگان قرار می‌گیرند. فراگیری این دو روش الزامی است. پس از فراگرفتن آن‌ها، خود قادر خواهید بود تصمیم بگیرید در تمرینات روزانه‌تان، از کدام یک از آنها بهره‌گیرید یا اینکه برای هر دو ارزش برابر قائل شوید. یکی از روش‌ها توسط آرمش عصبی ـ عضلانی انجام می‌شود. به این ترتیب که شما ابتدا از تنش، به وسیله عضلات بدن و صورت آگاه می‌شوید، و بعد از آگاهی از این طریق آن‌ها را رفع می‌کنید. با آرام‌سازی عضلات، نه تنها استراحت و آرامش عمیق و مطلوبی را تجربه می‌کنید، دستگاه عصبی و ذهنی خود را نیز آرام می‌سازید. این اثر در ۱۱ فصل نگاشته شده که عناوین آن‌ها عبارت است از «پاسخهای انگیختگی و پاسخهای آرمیدگی»، «زندگی آرام: پادزهری برای فشار روانی و تنش»، «آرمش عصبی ـ عضلانی»، «حالت بدنی ساکن (متوازن) و استفاده از بدن»، «آرمش سریع عضلانی»، «بیارامید و خوب بخوابید»، «انجام مراقبه برای حصول آرمش»، «آرمش درمانی»، «کنار آمدن با فشارهای احساسی»، «آرامش تحت فشار» و «تغییر نگرش‌ها: آرمش مقرون به خرد». نویسنده در این اثر بیان کرده است که «آرمش» درمان همهٔ دردهای زمانه نیست، اما بی‌گمان می‌تواند بسیاری از مشکلات شخصی به‌خصوص مسائل و دردهای مربوط به اضطراب و فشارهای روانی را تسکین بخشد و سودمندی‌های آن بسیار جامع‌تر از آن است که معمولاً می‌شناسند.

خواندن کتاب آرمش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی و کسانی که به سلامت خواب خود اهمیت می‌دهند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آرمش

«بازیگری، آوازخوانی، نواختن آلات موسیقی و نظایر آن، فعالیتهای جسمانی محسوب می‌شود که موفقیت در آنها به مقیاس وسیعی بستگی به این دارد که هنرمند در موقعیتهای دشوار سکون و وقار لازم را حفظ کند. ارزیابی اهمیت «اجراها» از طرف کسی صورت می‌گیرد که به این فعالیتها می‌پردازد.

در حرکات ورزشی و اجراهای هنری که محتاج برخورد ظریف است نتیجه فلاکت بار نگرانی و تنشهای عضلانی آشکار می‌شود. بازی «اسنوکر»۲۳۲در این مورد مثال خوبی است: حتی بازیکنان حرفه‌ای طراز اول نیز گاهی در نواختن ضربه‌های آسان به خاطر تنش عضلانی غیر لازم دچار اشتباه می‌شوند. موقعی این اتفاق می‌افتد که فشار زیاد است؛ مثلاً ضربه آخر مسابقه است. ورزشکاران اصطلاحات زیادی برای اثرات زیانبار که نگرانی در مواقع حساس بازی به بار می‌آورد، بکار می‌برند. «خفه شدن» یا «منجمد گردیدن» دو تا از این اصطلاحات است [البته در زبان انگلیسی].

به طور کلی، رقیبی که آموخته حرکاتش را به نرمی و مهارت اجرا کند بدون آنکه کوچکترین اعتنایی به فشارهای وارده داشته باشد، به مقام بالاتری صعود می‌کند. چنین قهرمانی این فرض را در ذهن خود دارد که همیشه مهارتهای بالاتری نیز وجود دارد. همین مسئله در مورد هنرمندان نیز صادق است. تنشهای عصبی مردان و زنان بسیار با استعدادی را که سوابق درخشانی در عالم هنر دارند از نمایش اوج هنریشان باز داشته است. ولادیمیر هوروویتز۲۳۳ چندین سال از نواختن پیانو در جلوی جمع خودداری کرد، زیرا می‌ترسید این کار هیجان عصبی عذاب‌آوری را به دنبال داشته باشد.»