کتاب پس از جنگ

کتاب «پس از جنگ» نوشتۀ تونی جات و ترجمۀ فرزام امین صالحی است و انتشارات علمی و فرهنگی آن را منتشر کرده است. پس از جنگ، تاریخ اروپای بعد از ۱۹۴۵ را در برمی‌گیرد.

درباره کتاب پس از جنگ

تونی جات، تاریخ‌نویس اروپای قرن بیستم که حوزه‌های مطالعاتی و تسلطش فقط به تاریخ ختم نمی‌شود و با اقتصاد و سیاست هم آشنایی کامل دارد، این بار در کتاب پس از جنگ؛ اروپا بعد از ۱۹۴۵، به شرح وضعیت اروپا بعد از جنگ جهانی دوم پرداخته است. این کتاب در واقع تاریخ اروپای بعد از ۱۹۴۵ تا ابتدای قرن ۲۱ را در برمی‌گیرد و نه‌تنها از تحول سینما و موسیقی در جنگ جهانی دوم و پدیدۀ طوفان زادوولد سخن می‌گوید، بلکه به ادبیات، موسیقی و هنجارها و هنجارشکنی‌های اجتماعی در آن زمان می‌پردازد. پس از جنگ؛ تاریخ اروپا بعد از ۱۹۴۵ جدی‌ترین روایت دربارهٔ اروپای بعد از جنگ جهانی دوم است. اروپا در نیمهٔ اول قرن بیستم ۲ جنگ جهانی مهلک را از تجربه کرد. جنگ جهانی اول جغرافیای سیاسی اروپا را تغییر داد و منجر به سقوط رژیم تزاری در روسیه و شکل‌گیری اتحاد شوروی شد.

اروپا در قرن بیستم مصیبت‌های زیاد را متحمل شد. تونی جات، شارح بی‌رقیب تاریخ اروپا و استاد فلسفهٔ تاریخ با قلم شیوا و رسای خود تمامی این مصیبت‌ها را به تصویر می‌کشد. سبک نگارش تونی جات در کتاب پس از جنگ به‌گونه‌ای جذاب و پرکشش است که خواننده احساس نمی‌کند که در حال مطالعۀ کتابی خشک و بی‌روح تاریخی است و او را به دل داستان‌های واقعی تاریخ می‌کشاند. فرزام امین صالحی، مترجم کتاب پس از جنگ، ۴ کتاب دیگر هم از همین نویسنده ترجمه کرده است. عناوین کتاب‌ها عبارت است از: «بار مسوولیت»، «شر زمین را در می‌نوردد»، «کلبه خاطرات» و «بازنگری‌ها».

خواندن کتاب پس از جنگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های تاریخی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پس از جنگ

«پس در سال ۱۹۸۹ وین محل مناسبی بود که می‌شد از آنجا دربارهٔ اروپا فکر کرد. اتریش تجسم خصلتِ تا حدی ازخودراضی اروپای غربی پس از جنگ بود. رونق سرمایه‌داری که با یک دولت رفاه پرپول تحکیم شده بود؛ آرامش اجتماعی به لطف شغل‌ها و مزایایی که عادلانه بین همهٔ گروه‌های اصلی اجتماعی و احزاب سیاسی توزیع شده بود؛ امنیت خارجی که توسط حفاظت نامحسوس چتر هسته‌ای غرب تضمین شده بود ــ درحالی‌که خود اتریش تروتمیز «بی‌طرف» مانده بود. در این اثنا، آن‌سوی رودهای دانوب و لیتا فقط چند کیلومتر به سمت شرق، اروپای «دیگر»، اروپای فقر جان‌فرسا و پلیس‌مخفی قرار داشت. فاصله‌ای که این دو را از هم جدا می‌کرد، به‌خوبی در تضاد بین وستبانهوف زنده و پرجنب‌وجوش وین که در آن تجار و خوشگذران‌ها سوار قطارهای سریع‌السیر و مجلل به مقصد مونیخ یا زوریخ یا پاریس می‌شدند، و سودبانهوفِ دلگیر و دافعه‌برانگیز شهر به چشم می‌خورد: میعادگاه نیمه‌ویران، محقر و کمی خطرناکِ خارجی‌هایی که از قطارهای کهنهٔ کثیف، از مبدأ بوداپست یا بلگراد، پیاده می‌شدند.»