کتاب شناخت مولیر با آثارش

کتاب شناخت مولیر با آثارش نوشتهٔ آلفرد سیمون و ترجمهٔ معصومه زواریان است. نشر قطره این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب شناخت مولیر با آثارش

کتاب شناخت مولیر با آثارش حاوی بازنمایی زندگی این نمایشنامه‌نویس فرانسوی است. بسیاری از منتقدین حوزهٔ تئاتر و ادبیات نمایشی، مولیر را  احیاگر تئاتر و کمدی فرانسه و مظهر اسطوره‌ٔ بوطیقای تئاتر می‌دانند. بوطیقای مولیر به خیال‌پردازی، مهارت و خودآگاهی رهنمون می‌شود. او زوایای مختلف روح آدمی را با ژرف‌بینی بیان کرده ‌است. مولیر با نمایشنامه‌های کمیک و در‌عین‌حال منتقدانه‌ٔ خود، خنده را تبدیل به سلاحی برای مبارزه با اخلاق و قید‌و‌بندهای زمانه کرده است. شخصیت‌های نماشنامه‌های او همگی در عمق تخیلات بشری جای دارند. کمدی‌های او در باب مشکلات روزگار است؛ ازدواج و وضعیت زنان، ریاکاری و تظاهر عابدان، فساد و هرزگی، غیاب صداقت، تعلق خاطر به سنن‌ و رسومات غلط، خودنمایی و فضل‌فروشی. مولیر می‌خواست عیب‌های آدمی را اصلاح کند و هدفش نشان‌دادن فساد بزرگان زمانه بود. نمایشنامه‌هایش هنوز جاودان است و تماشایشان خنده را برمی‌انگیزانند. مولیر در سراسر جهان همواره به‌عنوان یکی از چهره‌های شاخص و تأثیرگذار ادبیات دراماتیک قلمداد می‌شود. اهمیت کتاب آلفرد سیمون آشنایی با فرازونشیب‌های زندگی این اسطوره و تحلیل آثار اوست. مولیر همواره به‌عنوان یکی از چهره‌های شاخص و تأثیرگذار ادبیات دراماتیک در سراسر جهان شناخته شده و آثار او پیوسته به‌عنوان نخستین الگو و منبع ترجمه برای مترجمان و الهام‌بخش کمدی‌نویسی برشمرده شده است.

خواندن کتاب شناخت مولیر با آثارش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی و زندگی‌نامهٔ مولیر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شناخت مولیر با آثارش

«هر نوع معماری معرف یک رسم و تشریفات است. از چشم‌اندازهای هندسی دقیق، مسیرهای آب، سنگ، آتش، شاخ و برگ درختان، از میان منحنی‌ها و خطوط راست بی‌عیب و نقص که خیابان‌ها، نمای ساختمان‌ها و آبگیرها در طی زمان متوقفشان کرد و جشن‌های شبانه در فضای باز بر آن‌ها اثر گذاشت، تجلیل و تکریم سر بر می‌زند. به منظور باب کردن آیین شهریار لویی چهاردهم در دیار عتیق که وقف مذهب خدای راستین بود، گروه مولیر عده‌ای از قانون‌گذاران، نقاشان و شاعران اساطیری را برگزید که از پیش، از هر نوع شرک و بت‌پرستی خطرناک، نماد بی‌رنگ و بو و حیوانات دست‌آموز رب‌النوع‌ها پاک شده بود؛ رب‌النوع‌هایی که مزد تمام موکبان و سزای هر خفتی را با نوازش زنان زیبا و اشعار ارزشمند شاعران می‌پرداختند. چمنزارها به ردیف به سمت فضای گرد یا محوطهٔ چهارگوش آبگیرها و باغچه‌ها فرود می‌آمد. همه‌چیز برای ساماندهی جشن مهیا بود. ساحران ـ لنوترِ باغبان و ویگـارانی که کارگر صحنه بودند، حصارهایی از طبیعت سبز و بیشه‌زارهایی متغیر از درختان سرو و نارنج می‌ساختند، دیوارکوب‌ها را که گوبلن می‌پوشاندند، لوسترهای کریستال می‌آویختند و «در انتهای یک گذرگاه تئاتری می‌نمایاندند که سراسر پر بود از شخصیت‌های بسیاری که آرام آرام پیش می‌آمدند و رقص‌کنان در برابر تئاتر وارد می‌شدند.» (مادام دولافایت) همه جا نمایش برپا بود. رب‌النوع‌ها و شهریارزادگان بازیگر می‌شدند. و بازیگران، سوار بر حیوانات غیربومی یا ماشین‌هایی حیرت‌آور پدیدار می‌شدند و سبدهایی از میوه‌هایی تازه حمل می‌کردند که مصنوعی به نظر می‌آمد: بانوان حاضر در دربار آماده بودند تا با دندان‌های زیبا به میوه‌ها گاز بزنند، انگار به رقیبان برکنار شده نیش می‌زدند. زمان دگرگونی فرا می‌رسید، زمانی که پاره‌های آتش از قصر آلسین در دل شب می‌درخشید؛ زمانی که آرماند در نقش ونوس از یک صدف پدیدار می‌شد تا بر شهریار درود فرستد. وو، فونتن بلو، شامبور، لوور و سپس ورسای، گذرگاه شهریار، گذرگاه کیوان به شمار می‌رفت. خیلی زود صحنه، وسعت سلطنت و وجههٔ آن را به خود می‌گرفت. مولیر با موسیقی لولی و طراحی رقص بوشام، به کمدی عشق‌های سلطنتی و توطئه‌های دیپلماتیک جان بخشید. خدایان بی‌بندوبار و خرده‌گیر با بی‌حرمتی، سبک‌سری‌های شهریار در حمایت آمفیتریون را موجه جلوه می‌دادند، و باب همایونی ریشخند خود را به حماقت بورژوای نجیب‌زاده‌ای افزود که شهرت را زمزمه می‌کرد، بورژوایی که نشان از کولبر داشت. در همان زمان که او در تئاتر مورد بی‌توجهی قرار گرفت، مولیر دستاوردهای تازه‌ای برای تئاتر طرح می‌انداخت»