کتاب تلویزیون های ماهواره ای و ارزش های اجتماعی

کتاب تلویزیون های ماهواره ای و ارزش های اجتماعی نوشتهٔ منصور ساعی و احمد ساعی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. این اثر مطالعه‌ای دربارهٔ اثر برنامه‌های ماهواره بر ارزش‌های بین نسلی است.

درباره کتاب تلویزیون های ماهواره ای و ارزش های اجتماعی

منصور ساعی و احمد ساعی در کتاب تلویزیون های ماهواره ای و ارزش های اجتماعی به بررسی دو مفهوم «تلویزیون ماهواره‌ای» و «ارزش‌های اجتماعی» پرداخته‌اند. آن‌ها در این اثر بیان کرده‌اند که ارزش‌های اجتماعی، واقعیت‌ها و امور و کمال مطلوب‌ها یا شیوه‌هایی از بودن و شدن هستند که مورد پسند و پذیرش و مطلوب بیشتر افراد جامعه بوده و افراد نسبت به آن متعهد هستند. ارزش‌های اجتماعی، منبعث از نظام‌های ارزشی یک جامعه است. نظام ارزشی، دربرگیرندۀ سلسله مراتب یا اولویت‌هایی از آرمان‌ها است که اساسی‌ترین لایه‌های هویت فردی و جمعی بوده و شکل‌دهندۀ پایه‌های نظام نگرشی و رفتاری است. بر این اساس ارزش‌های اجتماعی، انگیزهٔ گرایش‌های اجتماعی هستند و گرایش‌های اجتماعی تمایلاتی کلی هستند که در فرد به وجود می‌آیند و ادراکات، عواطف و افعال او را در جهت‌های معینی به جریان می‌اندازند. ارزش‌های اجتماعی انواع گوناگونی دارند که به لحاظ اهمیت و توجهی که اکثریت اعضای جوامع مختلف به آنها دارند، بر ماهیت و شکل ساخت اجتماعی جوامع مذکور تأثیر قابل ملاحظه‌ای می‌گذارند. این ارزش‌ها طیف وسیعی از مصداق‌ها مانند ازدواج، ثروت، دانش، تقوی، پاکدامنی، شهرت، گذشت و وفاداری و نظایر آن را در بر می‌گیرند.

خواندن کتاب تلویزیون های ماهواره ای و ارزش های اجتماعی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزه‌ٔ جامعه‌شناسی رسانه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تلویزیون های ماهواره ای و ارزش های اجتماعی

«کارکرد سوم رسانه‌ها انتقال فرهنگ است. رسانه‌ها در حکم انتقال‌دهندۀ فرهنگ، برای انتقال اطلاعات، ارزش‌ها و هنجارها از یک نسل به نسل دیگر و از افراد جامعه به تازه‌واردها، کاربرد دارند. آنها از این راه با گسترش بنیان تجربۀ مشترک، انسجام اجتماعی را افزایش می‌دهند. رسانه‌ها با استمرار اجتماعی شدن پس از اتمام دورۀ آموزش رسمی و نیز با شروع آن در طول سالیان پیش از مدرسه، به جذب افراد در جامعه کمک می‌کنند. در واقع، رسانه‌ها با نمایش و عرضه جامعه، می‌توانند هویت فرد را ساخته و از احساس بیگانگی و بی‌ریشه بودن او بکاهند. البته، باید عنوان کرد که رسانه‌ها به دلیل ماهیت غیر شخصی‌شان، میانجی میان واقعیت بیرونی و افراد شده و تماس شخصی بین افراد را در ارتباطات از بین می‌برند. همچنین باعث یکدست شدن افکار و توده‌وار شدن جامعه می‌شوند (همان: ۴۵۲ ـ ۴۵۳).

دنیس مک کوئیل، نظریه‌پرداز ارتباطات جمعی، معتقد است نهاد رسانه به کار تولید، بازتولید و توزیع معرفت به معنای وسیع آن (یعنی نمادها یا مرجع‌هایی معنادار و قابل تجربه که در جهان اجتماعی اشتغال دارند) می‌پردازد. این معرفت‌ها ما را توانا می‌سازد تا به تجربه خود معنا ببخشیم، به دریافت‌های ما از این تجربه نظم و نسق می‌دهد و یاریمان می‌کند تا بتوانیم معرفت‌های گذشته را محفوظ نگهداریم و به درک امروزین خود استمرار بخشیم (مک‌کوئیل، ۱۳۸۲:۸۱ ـ ۸۲). مک کوئیل بر آن است که مفهوم Media یا رسانه‌ها، نقش میانجی میان واقعیت عینی اجتماعی و تجربۀ فردی را ایفا می‌کنند. رسانه‌های جمعی از چند لحاظ میانجی هستند: یکی اینکه اغلب میان ما و آن بخش از تجربه بالقوه‌ای که خارج از ادراک یا تماس مستقیم ماست قرار می‌گیرند؛ دوم ممکن است میان ما و سایر نهادهایی که با آنها سروکار داریم (قانون، صنعت، دولت، سازمان‌ها و...) قرار گیرند و پیوندی میان این نهادها ایجاد کنند؛ چهارم اینکه مجراهایی هستند که توسط آن دیگران با ما و ما با دیگران تماس می‌گیریم و پنجم اینکه اغلب این رسانه‌ها هستند که با فراهم آوردن اسباب و لوازم به ادراک ما از سایر گروه‌ها، سازمان‌ها و رویدادها شکل می‌دهند. دریافت ما از گروه‌های موجود در جامعه، دولت و رهبران سیاسی اغلب بر اساس شناختی است که از رسانه‌ها گرفته‌ایم (همان: ۸۳). با در نظر گرفتن میانجی بودن رسانه‌ها، مک کوئیل نقش‌های اطلاع‌رسانی، ایجاد همبستگی و پیوستگی و تداوم و تفریح و سرگرمی و بسیج را برای رسانه‌ها قائل شده است. مک کوئیل بر این باور است که رسانه‌ها هم می‌توانند آیینه‌ای باشند که تصویری از جامعه را بازمی‌تابانند و هم می‌توانند حجابی بر حقیقت بکشند و در خدمت مقاصد تبلیغاتی یا واقع‌گریزی باشند (همان: ۸۴). کاظم معتمدنژاد، استاد ایرانی علوم ارتباطات، در کتاب وسایل ارتباط جمعی سه کارکرد و وظیفۀ عمده را «کارکرد خبری و آموزشی»، «کارکرد راهنمایی و رهبری» و «کارکرد تفریحی و تبلیغی» برای رسانه‌های جمعی در نظر گرفته است (معتمدنژاد، ۱۳۷۹:۳ ـ ۹).»