کتاب سرمایه داری مافیایی

کتاب سرمایه داری مافیایی مقدمه‌ای بر بهشت‌های مالیاتی نوشتهٔ احمد سیف است و نشر کرگدن آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب سرمایه داری مافیایی

آنچه در جهان امروز شاهد آن‌ هستیم «سرمایه‌داری برای فقرا» و «سوسیالیسم برای ثروتمندان» است. سودها شخصی است و زیان‌ها اجتماعی. قمار در کازینوهای جهانی به‌گونه‌ای انجام می‌گیرد که «ز هر طرف که شود کشته» به سود قماربازان بازارهای مالی است. بیش از نیمی از تجارت جهان، یک‌سوم کل سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، و حدود ۸۵درصد کل بانکداری بین‌المللی بیرون از حوزۀ برقراری قوانین ملی جریان دارد. همچنین نیمی از دارایی‌های مالی بانک‌ها در این بهشت‌های مالیاتی انباشته شده است. جالب اینکه تقریبا همۀ بنگاه‌های فراملیتی از بهشت‌های مالیاتی استفاده می‌کنند و برخلاف تصور برخی، عمده‌ترین بهره‌گیران از این بهشت‌های مالیاتی نه قاچاقچیان اسلحه و موادمخدر، بلکه بنگاه‌های وال‌استریت و دیگر مراکز مالی در جهان سرمایه‌داری‌اند. منافع استفاده از بهشت‌های مالیاتی تنها فرار از پرداخت مالیات نیست، بلکه این بهشت‌ها امکانات زیادی برای پنهان‌کاری در اختیار نخبگان مالی می‌گذارند تا ضمن استفاده از امکانات عمومی در جوامع خود بتوانند از قوانین و مقررات این جوامع، ازجمله قوانین مربوط به ارث، قوانین جزایی و بسیاری قوانین دیگر، طفره روند. پس از افشاگری‌های آوریل ۲۰۱۶ – اسناد پاناما – روشن شد که سهم بخش قمارخانه‌ای اقتصاد جهانی نه‌تنها ناچیز نیست، بلکه اساسی است. کتاب سرمایه‌داری مافیایی کنکاشی است در ابعاد و زوایای بهشت‌های مالیاتی با تکیه بر اسناد پاناما.

خواندن کتاب سرمایه داری مافیایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب‌های مدیریت و کسب‌وکار و پژوهشگران اقتصاد و بانکداری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرمایه داری مافیایی

«نزدیک به ۲۵۰ سال پیش آدام اسمیت (۲۰۰۷b, book ۵, p. ۶۳۹) در ثروت ملل نوشت: «رعیت‌های هر دولت باید برای حمایت از آن به‌نسبت توانایی‌های خود و درآمدی که تحت نظارت و حمایت همان دولت به دست می‌آورند، مشارکت کنند». در این عبارت مشخص است که اسمیت مدافع طرحی است که در دوره‌ای نزدیک‌تر به زمان کنونی از آن با عنوان «مالیات‌های تصاعدی» نام برده می‌شود؛ یعنی کسانی که درآمد بیشتری دارند باید مالیات بالاتری بپردازند. بعید نیست که منظور اسمیت از این اظهارنظر پیامدهای رفاهی یا اثرات آن در کاهش نابرابری نبوده باشد، ولی تردیدی نیست که اسمیت این نکته را با توجه به آنچه «اصول کلی مالیات» می‌نامید مطرح کرده است. اگر توجه کنیم که از نگاه اسمیت چرا دولت مدنی شکل می‌گیرد، آن‌گاه روشن می‌شود چرا او معتقد است ثروتمندان مسئولیت مالی بیشتری برای اداره چنین دولتی دارند و چرا باید برای حمایت از چنین دولتی مالیات بیشتری بپردازند. در اینجا باید به چند نکته توجه کنیم. نخست، آنچه از سوی مدافعان اسمیت معمولاً نادیده گرفته می‌شود این است که از دیدگاه اسمیت، بازار بدون دولت مدنی وجود نداشته و نمی‌تواند داشته باشد. اسمیت ادامه می‌دهد (۲۰۰۷b, book ۴, p. ۵۵۰): «به دست آوردن اموال گسترده و باارزش، تأسیس دولتی مدنی را اجباری می‌کند». او در اینجا با صداقت دیدگاه خود را مطرح می‌کند که «دولت مدنی عمدتاً به این دلیل موردنیاز است که از مالکیت خصوصی حمایت کند». او ادامه می‌دهد: «هر جا دارایی نباشد به دولت مدنی هم نیازی نیست».

در همین بررسی (۲۰۰۷b, book ۴, p. ۵۵۰) اسمیت گامی فراتر می‌نهد و می‌نویسد: «حکومت مدنی تا جایی که برای دفاع از امنیت دارایی و مالکیت تأسیس می‌شود، درواقع برای دفاع از ثروتمندان در برابر فقرا تأسیس می‌شود، یعنی برای دفاع از کسانی که دارایی دارند در مقابل آنان که دارایی ندارند». در چهارچوب آنچه اسمیت از آن دفاع می‌کرد، این ایده که ثروتمندان باید مالیات بیشتری بپردازند از نظر اخلاقی درست و از نظر عملی اجتناب‌ناپذیر است.»