کتاب خوشحالی این مو بلوندها

کتاب خوشحالی این مو بلوندها نوشتۀ الیف شافاک با ترجمۀ مهرنوش عدالت در انتشارات ۳۶۰ درجه به چاپ رسیده است. این کتاب، جستاری درباره خطراتی است که هویت مهاجران شرقی را در مهاجرت به غرب تهدید می‌کنند.

درباره کتاب خوشحالی این مو بلوندها

کتاب خوشحالی این مو بلوندها جستاری با موضوع هویت است. هویت مفهومی پویا است که از تعامل دائمی فرد و محیط شکل می‌گیرد. هویت هم تابع تغییرات محیطی است و هم تغییرات درونی فرد و از آنجا که فرهنگ‌پذیری در تعامل با هویت فرد صورت می‌گیرد این روند گاهی منجر به تضاد‌ها و بحران‌های هویتی در مهاجران می‌شود. فاصلۀ فرهنگی عمیق میان ارزش‌ها و آموزه‌های اخلاقی، اجتماعی و خانوادگی فرد با جوامع جدید و انطباق و سازگاری با عقاید و باورها و حفظ ارزش‌های موروثی گاهی چنان عرصه را بر مهاجران تنگ می‌کند که آن‌ها را به ورطۀ هولناک بحران هویت می‌کشاند. فرد مهاجر در میان آمیزه‌ای از حس‌های گوناگون، شیفتگی دیدن دنیای جدید، سردرگمی از کیستی و هویت خود، هراسان و بیمناک از آینده‌ای مبهم و در نهایت افسردگی و ملالت به بحران هویت دچار می‌شود. وقعاً با این همه مشکلات و سختی‌ها چرا وطن و زادگاه خود را برای دیدن دنیاهای جدید ترک می‌کنیم؟ چرا فکر می‌کنیم مردمان دیگر کشورها شادتر از ما هستند؟ الیف شافاک در کتاب خوشحالی این مو بلوندها به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهد. او در این جستارها، به موضوع شادی و خوشحالی غربی‌ها، همان موبلوندهای همیشه شادان بیشتر از همه توجه کرده است. نویسنده در این باره به چرایی شادمانی موبلوندها و چشم‌رنگی‌هایی می‌پردازد که گویی شاد به دنیا آمده‌اند، شاد زندگی می‌کنند و شاد از این دنیا می‌روند، انگار در زندگی آن‌ها هیچ نقطۀ تاریک و مبهم و درد و غم وجود ندارد.

خواندن کتاب خوشحالی این مو بلوندها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران داستان و رمان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره الیف شافاک

الیف شافاک یا الیف شفق، زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۷۱ استراسبورگ فرانسه، نویسنده‌ای ترک‌تبار است. او از دانشگاه تکنیک اورتا دو غوی آنکارا لیسانس روابط بین‌الملل و فوق لیسانس مطالعات زنان و دکترای علوم سیاسی گرفت. شافاک هنگام تحصیل در دورهٔ فوق لیسانس، اولین کتاب داستانش را در ۱۹۹۴ و در ۱۹۹۷ هم رمان دومش را منتشر کرد. پس از اتمام دورهٔ دکترا به استانبول رفت و آینه‌های شهر را نوشت. شافاک در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۳ با درجه استادیاری در دانشگاه میشیگان و بعد در بخش مطالعات خاور نزدیک دانشگاه آریزونا مشغول به کار شد. او همچنین از  ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ ستون‌نویس روزنامهٔ زمان بود. شافاک دو رمان به انگلیسی نوشته است که به‌دلیل اشاره به نسل‌کشی ارمنیان در رمان دومش به نام حرام‌زادهٔ استانبول، از سوی دادگاه‌های ترکیه به  «اهانت به ترک بودن» متهم شد. پروندهٔ او در ژوئن ۲۰۰۶ بسته شد؛ ولی در ژوئیهٔ همان سال دوباره گشوده شد و وی با احتمال ۳ سال زندان روبه‌رو شد. مترجم و ناشر او هم با همین تعداد سال حبس مواجه شدند. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۶ به‌دلیل کمبود مدرک، پروندهٔ او از نو بسته شد.

بخشی از کتاب خوشحالی این مو بلوندها

«جلوی من خانواده‌ای بود با سه کودک؛ دو دختر با لباس و مدل موی هماهنگ و یک شکل و یک پسر با کت و شلوار قهوه‌ای و پاپیون، درست مثل نمونۀ مینیاتوری از کارگاه معروف "هرکول پوآرو". مادر در حال خوردن بورک‌های خانگی کوچک و پدر میا‌نسال ترکیه‌ای مشغول گفت‌و‌گوی طولانی با مسافر دیگری بود. در میان گفت‌وگوی گرم و پرشور ناگهان آن مسافر دیگر دست‌هایش را به حالت خشم و عصبانیت بالا برد و با پرخاش گفت: «وای! این کاری که با شما کرده دیوانگی محض است!» اصلاً یادم نمی‌آید که چه چیز حس کنجکاوی مرا برانگیخت، کلمه "دیوانگی" یا آن حالت پرشور و نمایشی در ادای آن. حس کنجکاوی‌ام برانگیخته شد، پس همه هوش و گوشم را معطوف صحبت‌های آن‌ها کردم. پدر برای آن مسافر توضیح می‌داد که چگونه هر وقت بچه‌هایش در آپارتمان به این طرف و آن طرف می‌دویدند یا صدای‌شان کمی از حد معمول بلندتر می‌شد، بانوی پیر هلندی طبقۀ پایین فوراً به پلیس زنگ می‌زد و در کمال تعجّب پلیس هم فوراً با چراغ‌های گردان و آژیر گوش خراش سر می‌رسید. گویی بچه‌های او تهدیدی برای امنیت ملی کشور محسوب می‌شدند. «ما که مدت‌ها پیش از آن جا نقل مکان کردیم. اما واقعاً سخت است، فکر کن خسته و کوفته از خرحمالی روز به خانه برگردی تا قدری آرامش و قرار بیابی و آن وقت از شادی کودکانت در استرس و تنش باشی و از کوچک‌ترین صدای آن‌ها به خود بلرزی و عصبی شوی و دائم در هراس باشی که نکند پلیس سر برسد. واقعاً آرامش و قرار نداشتیم. در خانه خودمان نمی توانستیم مثل همۀ مردم با هم حرف بزنیم، باید درگوشی با هم پچ‌پچ می‌کردیم و مثل مجرمان خُرده‌پا پاورچین‌پاورچین راه می رفتیم.»