کتاب دوبیتی‌های باباطاهر عریان

در کتاب حاضر، دوبیتی‌های باباطاهر عریان، از شاعران و عارفان نامی اواخر قرن چهارم هجری را می‌خوانید.

 درباره باباطاهر عریان

باباطاهر، مشهور به باباطاهر عریان، شاعر و عارف بزرگ ایرانی، بین سال‌های ۳۲۶ تا ۴۱۱ هجری خورشیدی می‌زیسته است. زادگاه او لرستان یا همدان است، و آرامگاه او نیز در همدان واقع شده.

شهرت باباطاهر در مقام شاعری بیشتر به دوبیتی‌های او مربوط است؛دوبیتی‌‌های زیبایی که از شور و هیجان و تکاپو و تقلا سرشار است و گویی روح متلاطم او در خلال این ابیات ساده و پر شور تجلی می‌یابد. دوبیتی‌های باباطاهر به گویش زبان محلی او یعنی لری سروده شده است و از ویژگی‌های اشعار او می‌توان به سادگی الفاظ و نزدیک بودن آن به زبان بیان مردمی که در جوار آنان می‌زیسته است، اشاره کرد.

دیگر ویژگی شعر باباطاهر، درد و سوزی است که از دل سوخته یا به قول خودش «سوته‌دل» او برخاسته و در اشعار او نمود یافته است؛ همین «سوته‌دلی»، شعر باباطاهر را از آثار صوفیان و عرفای دیگر متمایز کرده است و شاید مشابه آن را تنها در نثر خواجه عبدالله انصاری بتوان مشاهده کرد.

 خواندن کتاب دوبیتی‌های باباطاهر عریان

 همه دوست‌داران دوبیتی و اشعار عارفانه کلاسیک را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنیم.

چند بیتی از دوبیتی‌های اشعار باباطاهر عریان

دو چشمم درد چشمانت بچیناد

مبو روجی که چشمم ته مبیناد

شنیدم رفتی و یاری گرفتی

اگر گوشم شنید چشمم مبیناد

****

خوشا آنانکه هر شامان ته وینند

سخن با ته گرند با ته نشینند

مو که پایم نبی کایم ته وینم

بشم آنان بوینم که ته وینند