کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر

کتاب الکترونیکی «جایگاه زیبایی در عالم هنر» نوشتهٔ الکساندر نهاماس با ترجمهٔ سیدمسعود حسینی در گروه انتشاراتی ققنوس چاپ شده است. کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر به بررسی معنا و چیستی زیبایی در هنر و زندگی روزمره می‌پردازد و با کتاب‌های دیگر نهاماس، به‌ویژه «نیچه؛ زندگی به منزلهٔ ادبیات» مرتبط است.

درباره کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر

کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر یک پژوهش فلسفی است که به بررسی زیبایی، هنر، آثار هنری و نقش انضمامی آن‌ها در زندگی می‌پردازد. نهاماس در این کتاب بینش خود را در مورد زیبایی و هنر با دریافت‌های خود از آرای فیلسوفان مغرب‌زمین مقایسه می‌کند تا به ارتباط زیبایی با هنر و زندگی دست یابد. او به‌ویژه به تفکرات فیلسوفانی چون افلاطون و فردریش نیچه می‌پردازد و رویکرد شخصی خود را در مقایسه با آراء این فیلسوفان ارائه می‌دهد​​​​​​​​​​. کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر به خواننده کمک می‌کند تا بدون غرق‌شدن در تحلیل‌های فلسفی‌ و منطقی پیچیده، درک بهتری از رابطهٔ زیبایی با هنر و زندگی به دست آورد. 

کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران مطالعه در موضوع فلسفه و فلسفهٔ هنر پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب جایگاه زیبایی در عالم هنر

«امرِ زیبایی‌شناسانه زمینه را فراهم کرد تا امرِ زیبا از همه مسائلِ حسی, عملی و اخلاقی که کانونِ دغدغه افلاطون بودند جدا شود. خودِ این مفهوم بخشی از میراثِ ایمانوئل کانت است که عرصه مدرنِ زیبایی‌شناسی را در اواخرِ قرنِ هجدهم برپا کرد. کانت در صورت‌بندیِ معماگونه‌ای که با این همه تأثیرش به نگرشِ ما در قبالِ هنرها و، همان‌طور که خواهیم دید، به جنبه‌های بی‌شماری از زندگیِ روزمره سرایت می‌کند، از باستانیان روی گرداند. او ادعا کرد که زیبایی فقط از دریچه نوعی باریک‌بینی در طبیعت یا هنر جلوه‌گر می‌شود، نوعی باریک‌بینی که «رضایتی فارغ از هر گونه علقه» به بار می‌آورد. لذت («رضایت») ی که ما در اشیای زیبا می‌یابیم، از نسبت‌های این اشیا با مابقیِ جهان ــ از کاربردها و تأثیرهایشان ــ به‌کلی مستقل است. ما هیچ علاقه‌ای به تملکِ آن‌ها یا به پیامدهایی که آن‌ها برای خودِ ما یا دیگران دارند نداریم. این لذتی فارغ از میل است.

به عقیده کانت، امرِ زیبا هم با امرِ «مطبوع» فرق دارد هم با امرِ خیر. امرِ مطبوع هر آن چیزی است که، به روزمره‌ترین معنای کلمه، آن را می‌پسندیم و از آن لذت می‌بریم ــ بستنیِ توت‌فرنگی، عطرِ یاسمن، پارچه ابریشمی، خانه‌ای بزرگ یا غذایی دلچسب و شاید شرابِ قناری (مثالِ خودِ کانت) همراه با آن غذا. لذتی که چنین چیزهایی ایجاد می‌کنند میل به تملکِ آن‌ها را برمی‌انگیزد؛ ما می‌خواهیم که آن‌ها همچنان، در کنارِ چیزهای دیگری که نظیرِ آن‌ها هستند، در دسترسمان باشند. کانت می‌گوید این یعنی داشتنِ علقه‌ای جدی به «وجودِ آن‌ها». این نگرشی است که ما در قبالِ چیزهای خیر هم داریم ــ چیزهایی که یا سودمندند یا اخلاقاً ارزنده‌اند. چیزهای سودمند آن چیزهایی هستند که به غایتی مطبوع منتهی می‌شوند ــ مثلاً یک بستنی‌ساز، اگر بستنی دوست داشته باشم ــ و دلیلِ این‌که علقه‌ای به وجودِ آن‌ها دارم این است که میل دارم از غایاتی برخوردار باشم که این چیزها وسایلِ رسیدن به آن‌ها هستند. دست‌آخر، چیزهایی که از لحاظِ اخلاقی ارزنده‌اند به‌خودی‌خود ارزنده‌اند، یعنی این‌ها چیزهایی هستند که می‌خواهیم به خاطرِ خودشان برقرار باشند ــ و این نیز به معنای داشتنِ علقه‌ای به وجودِ آن‌هاست. اما وقتی دلمشغولِ زیباییِ فلان چیز هستیم، پایِ هیچ علقه‌ای به میان نمی‌آید.»